Zune

Bijna iedereen heeft een iPod. Harrie heeft een Zune. Dat is een soort iPod, maar dan een die het wél doet.

Hiervoor had Harrie drie iPod's (type Photo) en die gingen alle drie kapot. Bij de ene de connector voor de koptelefoon, bij een andere de batterij-aansluiting en bij alledrie de harddisk.

Harrie maakte zich bij het eerste defect nauwelijks zorgen. iPod's worden namelijk gemaakt door Apple. En Apple is zo'n beetje het beste bedrijf ter wereld. Dat zeiden allerlei Apple-fans tenminste tegen Harrie. Zelf is Harrie een fervent aanhanger van Microsoft. Talloze discussie's had ie met Apple-adepten moeten voeren. Allen verklaarden hem voor gek dat ie iets met zo'n klantonvriendelijk bedrijf als Microsoft te maken wilde hebben. Nee, Apple, dat was je ware!

Eén telefoontje met Apple was voor Harrie voldoende om nóg meer vraagtekens bij de juichverhalen over Apple te plaatsen dan ie al deed én om zélf maar te gaan knutselen aan zijn defecte iPod's. Voor een storingsanalyse vroeg Apple bijvoorbeeld 80 euro. Het connectorkabeltje kon Apple daarna voor 50 euro plaatsen. En een defecte harddisk kostte slechts 80 euro.

Harrie had zélf de diagnoses al gesteld en kocht een connectorkabeltje in Amerika, dat voor een totaalprijs van twee knaken thuis werd bezorgd. Een nieuwe harddisk kocht ie voor 40 euro.

Toen ie alledrie de iPod's had gerepareerd heeft ie ze maar snel verkocht en de Zune aangeschaft. Die lijkt veel op een iPod Photo, heeft een groter beeldscherm en is nogal een stuk degelijker. Toeval: Microsoft maakt de Zune.

Eén ding moet Harrie toegeven: het is een stuk makkelijker om muziek op een iPod te zetten dan op een Zune. Bij een iPod moet dat eigenlijk met het Apple-programma iTunes, bij een Zune met het Microsoft-programma Zune. Beide programma's zijn vre-se-lijk om mee te werken als je een knappe hoeveelheid muziek op je schijven hebt staan.

Maar slimme jongens hebben andere programma's bedacht om een iPod te vullen, zoals . Voor zover Harrie weet werkt een Zune alleen met Zune. En dan blijkt Microsoft toch een lastig obstakel te kunnen zijn.

Harrie had namelijk een nieuwe laptop gekocht, waar Microsoft Vista bij werd verkocht. Maar Harrie vond Vista op die laptop te traag, zodat ie er een XP-versie opzette die ie nog had liggen. Toen ie de Zune-software wilde installeren, kreeg ie de melding dat Image Mastering API v2 moest worden geïnstalleerd. Volgens het grote Microsoft-foutenboek was dat Hotfix KB932716. Toen Harrie dat vervolgens wilde installeren vond Microsoft Harrie's legale XP-versie niet legaal.

Harrie heeft drie dagen moeten broeden op een list om Zune tóch te kunnen installeren. Alles wat hij probeerde mislukte. Tot ie bedacht dat ie de hotfix kon downloaden vanaf een computer waarvan Microsoft de legale XP-versie wél legaal vond.

Toegegeven: Harrie had die oplossing veel eerder kunnen bedenken. Normaal hoeft ie daar geen drie dagen over te doen. Maar ter verdediging wil ie opmerken dat het hooikoortsseizoen weer is begonnen.

Vogelen

Vogelen. Mooi woord, vindt Harrie. Harrie heeft lang gedacht dat het een synoniem voor neuken was. In Belgie is dat ook zo.

In Nederland wordt -volgens Wikipedia- met vogelen "het bekijken, het determineren (op naam brengen), tellen en inventariseren van vogels en het doen van onderzoek naar bijv. gedrag en ecologie" bedoeld. Dat is iets heel anders dan neuken. Misschien wordt er in Nederland minder geneukt dan in Belgie? Als Harrie kijkt naar het aantal mensen om hem heen dat gaat scheiden, verbaast hem dat trouwens niks. Maar daarover een andere keer meer.

Harries vriend Bert is een echte natuurman. Volgens Harrie weet Bert álles over de natuur. Bert wil boswachter worden, maar heeft de juiste connecties nog niet. Maar hij weet al wél veel over vogels. Mede daarom is het leuk om met Bert door de natuur te lopen. Hij kan je zomaar ineens vertellen dat er een grijsgekuifde sijslijster in de buurt is, of een roodgerande pitrietmus. Dat geeft zo'n wandeling toch altijd iets extra's.

Iemand die als hobby graag vogelt wordt een vogelaar genoemd. Bert is altijd al een vogelaar geweest. Harrie kent Bert al minstens 35 jaar en altijd was Bert aan het vogelen. Vroeger vooral in de Belgische zin, maar tegenwoordig vooral in de Nederlandse.

Nu wil het toeval dat ook Dinie steeds meer Nederlands vogelt (overigens zonder het Belgisch vogelen te verwaarlozen). Ze kent nog lang niet zo veel vogels als Bert, maar ze is slim, dus dat kan zómaar veranderen. Harrie merkt dat ie toch een beetje wordt beïnvloed door al dat gevogel om hem heen. Hij betrapt zich er weleens op dat hij zichzelf steeds vaker dé vogelaarsvraag stelt: "wat vliegt daar?"

Maar voorlopig is er maar één vogel die Harrie met 100% zekerheid weet te benoemen: de specht. Harrie hoorde die een jaar geleden voor het eerst, in het bos bij de visvijver, vlakbij zijn huis. Eerst dacht ie dat een visser een blikje met oude maden op de rand van een vuilnisbak aan het legen was. Maar het getik dat ie hoorde had een hele heldere klank en ging zó snel, dat kon nooit een visser zijn.

Bovendien besefte Harrie dat ie inmiddels alweer een flink stuk had gelopen sinds ie het getik voor het eerst hoorde en nóg werd het steeds luider. Zoveel herrie met zo'n heldere toon, dat moest een natuurkracht zijn. Snel nadenken bracht hem al gauw op het idee dat ie misschien een specht hoorde. Die tikt immers met zijn snavel tegen bomen, dat wist Harrie zich wel uit boekjes te herinneren. En misschien was een boom inderdaad wel zo'n goede klankkast. Toen ie goed luisterde, merkte hij ook dat het geluid uit de toppen van de bomen kwam.

Harrie heeft toen nog een flink stuk moeten lopen, met ogen en oren omhoog gericht, voor ie kon vaststellen dat ie inderdaad een specht had gehoord. Ter plekke werd het zijn lievelingsvogel. Zó'n klein beestje dat zó veel herrie kan maken! Harrie was er jaloers op.

Vanmorgen is Harrie in alle vroegte met Elvis naar een ander bos gegaan. Toen ie de auto parkeerde hoorde hij wéér dat luide en heldere getik. Hij moest zeker 5 minuten lopen voor ie de plaats vond waar de specht deze keer zat. Maar er stonden 4 bomen en Harrie kon zijn favoriete vogel niet direct zien. Hij moest een paar keer om de bomen heen lopen voor ie hem zag, maar toen zag de specht hem ook. En meteen was ie weg.

Daar baalde Harrie van. Nu had ie het beestje niet goed kunnen zien en zodoende zou ie ook niet aan Bert kunnen vragen welke sóórt specht het was geweest. Want Harrie kan dan wel de specht van de mus onderscheiden, Bert kan zelfs vertellen of we daar de groene, de rood-bonte of de grote kale variant van zien.

Hij liep verder, samen met Elvis en hoorde niets meer. Nou ja, alleen gewone zingende vogels. Ook leuk natuurlijk, maar niet zo imponerend als de specht. Hij vond het ook lullig voor de specht zélf. Die was nét lekker aan het klussen op zijn vrije zondagochtend en dan komt een wannabe-vogelaar hem lastigvallen.

Tien minuten later liet Harrie Elvis weer in de auto springen. Toen Harrie de klep dicht deed, hoorde hij weer een luid en helder getik in de verte.

Muziek

Harrie heeft besloten dat hij nu écht eens álle muziek die hij heeft gaat ordenen en op de computer gaat zetten. Hij heeft daarvoor een nieuwe harddisk met een opslagcapaciteit van 2 Terabyte gekocht.

Het is een enorme klus. Niet zo zeer voor het deel dat ie op cd of mp3 heeft: dat hoeft ie 'alleen' maar naar de harddisk te schrijven. Maar Harrie heeft ook nog ongeveer 2000 elpee's staan. Een flink deel daarvan is nooit op cd verschenen.

Omdat je elpee's niet zomaar in je harddisk kunt prakken, moet ie die gaan digitaliseren. En dat kost veel tijd. In elk geval de tijd die het kost om de elpee af te draaien en op de computer op te nemen. Maar dan heb je 1 of 2 grote files, afhankelijk van de vraag of je elke kant van een elpee in een aparte file opslaat, dan wel twee kanten in één file. Bij dubbelelpee's zijn de keuzes natuurlijk nog wat uitgebreider.

Harrie propt twee kanten per elpee in één file. Maar hij wil uiteindelijk de nummers op een elpee per stuk kunnen selecteren en draaien. Daarom moet het opgenomen werk nog worden opgeknipt. Dat is een secuur en dus tijdrovend werkje, als je het -zoals Harrie- goed wilt doen. Geen pauzes van een paar seconden voor of na een nummer dus. Of juist te weinig speling genomen, zodat het begin van een nummer ontbreekt. Grote tikken in de elpee's haalt ie er trouwens óók nog uit.

Zo is Harrie al gauw een uur per elpee bezig. Gelukkig hoeven niet alle 2000 elpee's deze bewerking te ondergaan. De meeste heeft ie ook in digitale vorm. Of hij vindt ze de moeite van de bewerking niet waard. Maar hij zal er toch wel een paar weken mee bezig zijn.

Uiteraard vindt ie het de moeite waard om eraan te beginnen. De meeste van de elpee's die hij moet digitaliseren bevatten obscure muziek uit Harrie's glorietijd, die zo'n beetje tussen 1975 en 1985 lag. Precies de periode waarin de punk op kwam zetten, gevolgd door een stroming met avantgardistische new-wave.

Vooral van de muziek uit laatstgenoemde periode krijgt Harrie nooit genoeg. Als ie de elpee's uit die tijd weer in zijn handen heeft, krijgt ie meteen weer een heel apart gevoel van binnen. Zoiets als Corry Konings soms krijgt, maar dan van muziek.

Crisis

Het is crisis. En dat verdeelt Nederland in tweeën. De ene helft roept dat er helemaal geen crisis is. De andere helft roept dat er wél een crisis is. Beide helften zijn vervolgens van mening dat we zoveel mogelijk geld uit moeten gaan geven, dan komt het vanzelf wel weer goed.

De overheid geeft daarbij het goede voorbeeld. Aan allerlei geplande bouwprojecten wordt bijvoorbeeld per direct geld beschikbaar gesteld, zodat ze veel eerder van start kunnen dan de bedoeling was.

Harrie gelooft niet in dit soort oplossingen. Volgens hem kun je beter wat zuinig zijn in mindere tijden. Maar Harrie is geen econoom. Hij is chemicus. Een chemicus zonder visie zelfs. Dat hebben ze op zijn werk zelf gezegd.

Harrie denkt trouwens dat zo'n beetje iedereen (overheid én bedrijfsleven) in dit land al sinds jaar en dag zijn best doet om de economie draaiende te houden, door zo zinloos mogelijk bezig te zijn. Bijna wekelijks maakt Harrie daar wel een mooi staaltje van mee.

Vorige week bijvoorbeeld kreeg hij een dvd-speler thuisbezorgd. Precies dezelfde als die hij twee maanden geleden had besteld, betaald en ontvangen. Nu kreeg hij er dus nóg een. Maar de dag erna kreeg ie een mail van het bedrijf dat hem had gestuurd. Er was een fout gemaakt. Of ze hem weer op konden laten halen door GLS. Tuurlijk kon dat! En zo was iedereen weer lekker bezig! Het bedrijf zelf, GLS (twee keer) en Harrie natuurlijk. Resultaat: helemaal niets.

Ook leuk: de parkeerboete die Harrie in Amsterdam kreeg, terwijl hij het huis van zijn overleden vader aan het leegmaken was. Hij zag de parkeerwachter aan komen lopen terwijl hij parkeerde, dus uiteraard kocht hij een bonnetje en legde hij dat achter de ruit. Maar tóch een bekeuring natuurlijk. Harrie meteen gebeld, maar nee, dat kon niet ongedaan worden gemaakt. Dan moest Harrie toch echt bezwaar maken.

Dat deed ie, maar vandaag kreeg ie tóch een aanmaning. Heeft ie om 12.35 toch maar even gebeld, wat volgens de aanmaning tussen 8.45 en 16.30 uur kon. Na 10 minuten wachten kreeg ie een mevrouw aan de lijn, die alle gegevens van Harrie noteerde en toen vertelde dat ie na 13.00 uur moest terugbellen, omdat er niemand was. Harrie gaat de bon maar gewoon betalen, dat is goedkoper.

Nadat ie had opgehangen ging de telefoon. Het was de Ombudsman, bij wie Harrie een klacht had ingediend over de politie in Nuenen-Geldrop. Harrie schreef daar al eerder over: bij een oplichtingszaak wilde de politie nog wel aangifte opnemen, maar verder niets doen. Als de oplichter zou worden gepakt (die kans achtten ze trouwens niet groot), dan zou Harrie het wel horen. Maar Harrie hoorde niks. Hij vond zélf uit dat de oplichter was opgepakt, dat hij een claim kon indienen, etc.

Later wilde Harrie nog eens aangifte doen van doorrijden na een aanrijding in Vught. Harrie had het kenteken van de doorrijder bij de hand en belde de politie met de vraag wat te doen. "Doe morgen maar aangifte in Geldrop", was het antwoord. Maar de politie in Geldrop zei de volgende dag doodleuk dat Harrie in Vught had moeten blijven staan en dáár aangifte had moeten doen. "Maar uw collega aan de telefoon zei......", begon Harrie nog. "Die mensen aan de telefoon weten helemaal niet wat ze moeten zeggen", was het laconieke antwoord.

In elk geval heeft Harrie toen geklaagd bij de korpschef. Na twee maanden had ie nog niks gehoord en stuurde hij nóg maar eens een brief. Daar zei hij alvast in dat ie de Ombudsman zou inschakelen als ie nu wéér geen antwoord kreeg. Toen kreeg ie dus wél een antwoord en dat luidde dat de eerste brief kwijt was. Op de tweede zouden ze reageren. Dat beloofden ze twee maanden geleden en daarna vond Harrie het welletjes.

Nu ligt zijn klacht dus bij de Ombudsman. Maar...dat is dus eigenlijk een klacht over het feit dat de politie niet reageert. De éigenlijke klacht (dat de politie niets doet als je ze nodig hebt) sneeuwt daardoor eigenlijk onder. Maar hier had Harrie buiten de Ombudsman gerekend. Die vertelde dat ze nu éérst gaan zorgen dat de politie op Harrie's klacht gaat reageren. En daarná gaan ze -als Harrie dat wil- dan nog eens kijken of de reactie op de oorspronkelijke klacht eigenlijk wel juist is.

Dát noemt Harrie nou nog eens een win-win-win-situatie: de politie bezig, de Ombudsman bezig én Harrie bezig. Iedereen lekker bezig. En het mooie is: het resultaat is al bekend! Harrie krijgt ongelijk!

NSB

Stel: je bent fan van PSV. Dat moet niet prettig zijn.

Goed, elk jaar een keer feestje, omdat je club kampioen van Nederland is geworden. Harrie kan dat billijken. PSV-fans moeten al een heel jaar afzien. Kijken naar angsthazenvoetbal. Proberen zo weinig mogelijk goals tegen te krijgen. Lekker met z'n allen in de verdediging hangen. En dan, als de tegenpartij helemaal súf is geworden van dat laffe spelgedrag, met een snelle counter aan de andere kant scoren. Als vergoeding voor zo'n jaar ellende is een feestje aan het einde van het jaar wat Harrie betreft wel redelijk.

Harrie kan zich gewoonweg niet voorstellen dat een mens warme gevoelens kan krijgen voor dat soort voetbal. Niet dat Ajax het lekker doet, de afgelopen jaren, maar Ajax heeft nog wel altijd dezelfde echte voetbalvisie: eigen mensen opleiden en aanvallen. Achterin mag er best een bal in, als er voorin maar een méér in gaat.

Nu wil het geval dat Harrie vlakbij de plek woont waar PSV altijd dat laffe voetbal speelt. Sterker nog: hij is op een kilometer of 25 van het PSV-stadion geboren. Op feestjes krijgt hij daarom vaak de vraag hoe het kan dat hij dan fan van Ajax is, als ie uit de buurt komt.

Harrie vindt dat altijd een hele rare vraag. Als je van voetbal houdt, kies je volgens hem voor de club met het beste voetbal. PSV-fans zien dat anders: volgens hen moet je kiezen voor de club uit de buurt waar je woont.

Gisteren was Harrie weer eens op een feestje. En zoals vrijwel altijd begon er weer een PSV-fan over Ajax. Eerst antwoordde Harrie nog netjes, maar al snel werd de toon van de aanstichter scherper en vinniger. Het werd Harrie al snel duidelijk dat deze PSV-fan ervan baalde dat zijn club dit jaar geen feest zou gaan vieren. Harrie snapte het wel dat deze supporter baalde. Een jaar lang gaapvoetbal kijken en dan niet eens een feest als schadeloosstelling, dat moet hard aankomen.

Het werd nog veel erger. De PSV-fan vroeg of Harrie uit de buurt kwam. Toen Harrie die vraag met 'ja' beantwoordde, kwam de-vraag-die-al-100-keer-gesteld-werd weer: waarom was ie dan voor Ajax en niet voor PSV?

Harrie gaf het antwoord dat ie hierboven al beschreef. De vragensteller begreep dat niet. Als je uit de buurt kwam dan was je toch automatisch voor PSV? Harrie voelde eigenlijk al dat dit verkeerd ging aflopen, maar merkte toch op dat dat volgens hem helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Als Brabander ben je toch ook niet vanzelf fan van Frans Bauer, Vader Abraham of Corrie Konings, omdat die óók uit Brabant komen?

Hierna ontplofte de vragensteller. Hij zei dat Harrie in de oorlog waarschijnlijk NSB-er zou zijn geworden, gelet op zijn instelling.

Harrie heeft het er verder maar bij laten zitten. Met gekken is het lastig een fatsoenlijk gesprek te voeren. Met PSV-fans gaat hij vanaf nu in elk geval nooit meer over voetbal praten.

Schrijversblok

Harrie was even weg. Hij had turbulente weken achter de rug. Sinterklaas, alle verjaardagen, kerstmis, twee crematies en de afhandeling van een nalatenschap. Een weekje zee had ie wel verdiend.

Harrie had z'n laptop niet meegenomen naar zee. Hij had dat wel wilen doen om zijn muziekverzameling bij te werken, maar Dinie vreesde -terecht- dat ie dan de hele vakantie achter die laptop zou zitten. En dus had Harrie tijd om langs de zee te lopen met vrouw, kinderen en Elvis, om oude Autoweken te lezen en meer van dat soort dingen.

Het is daardoor een hele kalme week geworden, waarin Harrie weinig schrijvenswaardigs meemaakte. Omdat ie ook bijna geen tv heeft gekeken en geen kranten heeft gelezen, merkt ie dat ie nu zowaar moeite heeft om iets te bedenken voor dit stukje. Gelukkig waren er toch een paar dingen waar ie niet omheen kon.

1. Op woensdag stortte een Turkse Boeing neer, vlak voordat ie op Schiphol zou gaan landen. Toen Harrie de volgende ochtend broodjes ging kopen, struikelde ie bijna over de banketletters op de voorpagina van de Televaag. Die meldde dat het vliegtuig als een baksteen naar beneden was gevallen. Harrie hoorde later een stukje van de conversatie tussen de luchtverkeersleiding en de piloot. Inderdaad was daaruit niet op te maken dat er iets stond te gebeuren. Harrie probeert zich nu steeds voor te stellen hoe dat gaat, als een vliegtuig echt zómaar ineens naar beneden valt. Misschien duikt er nog wel een filmpje op van iemand die toevallig met camera in de buurt was. Tegenwoordig is er immers áltijd wel iemand toevallig met een camera in de buurt.

2. De landelijke voetbalverhoudingen lijken te worden hersteld. Donderdag won Ajax met veel geluk een wedstrijd die ze normaal gesproken hadden verloren. Twee dagen later speelde Pisvee thuis tegen Heerenveen. Na 90 minuten was het 2-2. Normaliter krijgt Pisvee dan nog een penalty en een tegenstander een rode kaart. Nu was dat krèk andersom! Culina (de zoveelste ex-Ajacied die overliep naar Pisvee) trok een Heerenvener aan zijn shirt en mocht onder de douche. Heerenveen kreeg een penalty en won met 3-2.

3. Als Harrie nog eens in een Nederlandse stad moet gaan wonen, dan zou hij het fijn vinden als dat Den Haag kan zijn. Lekker dicht bij zee, waar je nog écht tot rust kan komen. Harrie houdt ook van de humor van Hagenezen. En verder heeft ie in Den Haag nooit het idee dat elk moment criminelen achter hem op kunnen duiken. Mits hij het Binnenhof mijdt natuurlijk.

Morgen begint Harrie weer aan het gewone leven en zal de inspiratie voor interessantere stukjes dan dit vanzelf wel weer komen. Hoopt ie.

Hard

Wist u dat Harrie drie zussen heeft? Een oudere, Fannie, en twee jongere, Hannie en Jannie. Met Hannie en Jannie is ie samen opgegroeid onder leiding van hun moeder. Annie verdween na de scheidng van zijn ouders met zijn vader en oudere broer naar Eindhoven.

Hannie is getrouwd met Rambo. Ze hebben een een dochter uit 1992 die Willemien heet. Willemien had tot 12 december 2008 twee opa's. Toen overleed Harrie's vader en Willemien's opa Jan en had ze er nog maar één, Sjors, de vader van Rambo.

Gisteren is Sjors gecremeerd. Hij overleed een week geleden, zomaar ineens, aan een hartaanval. Harrie schrok er nogal van. Hij had het idee dat Sjors wel héél erg jong was gestorven. Veel ouder dan 65 gaf ie hem niet. Maar Sjors bleek al 75 te zijn en dat had Harrie nooit geweten.

Tijdens de crematieplechtigheid bleek dat Harrie wel meer niet wist van Sjors. Hij zag hem al niet vaak en áls ie hem zag, was ie altijd een beetje bang van hem. Sjors kon nogal streng kijken. Tijdens de crematieplechtigheid bleek er achter die blik toch een hele andere man te schuilen.

Dat werd Harrie vooral duidelijk uit de praatjes van mensen die Sjors goed kenden, van Volkstuinvereniging Linnaeus bijvoorbeeld, of van de vereniging van woningeigenaren waar hij de voorzitter van was. Bijna iederéén bleek in eerste instantie het idee te hebben dat Sjors een norse man was. Wie hem beter leerde kennen kwam er altijd achter dat hij dat juist helemaal niet was. Harrie heeft de kans laten liggen om dat te ontdekken.

Tijdens de nazit ging het er nog over dat Sjors er nog zo jong en goed verzorgd uitzag. Dat bleek niet alleen te komen doordat ie altijd actief was. Rambo vertelde dat zijn vader altijd nogal ijdel was geweest en allerlei middeltjes gebruikte om zijn gezichtshuid jong te houden. Zijn moeder bevestigde dat later nog eens.

Harrie kon af en toe lachen om de leuke verhalen van de mensen die Sjors goed hadden gekend. Maar hij moest toch vooral huilen, om het verdriet van Hannie en Rambo en om dat van de rest van Rambo's familie. Maar vooral om dat van Willemien, die in twee maanden tijd allebei haar opa's verliest. Soms is het leven héél hard.

OE A

Harrie kocht een nieuwe autoradio voor Dinie. Eentje met een USB-aansluiting. De oude heeft ie een half uur geleden op Marktplaats gezet. 2 minuten later gaat de telefoon.

H: Met Harrie?
D: Ja jij radio te koop!
H: ........ O ja, dat klopt, een autoradio ja. Je bent er vlug bij!
D: Is 25 euro minste prijs?
H: Als we vandaag meteen zaken doen mag je hem voor 20 euro hebben.
D: Ik wil is met mp3 he?
H: Ja, dat klopt.
D: En is ook met afstanddiening bij?
H: Ja, met afstandsbediening.
D: Ja ik wil, want ik al mp3 en nou mijn broer ook.
H: Ja dat snap ik wel.
D: Maar jij ver weg want ik woon Rotterdam en jij Brabant?
H: Ja, ik woon vlakbij Eindhoven.
D: Kan je hem dan stuur via de pakketje maakt niet uit?
H: Ja, ik kan hem wel opsturen hoor, geen probleem. Maar dat kost wel 6 en een halve euro extra geloof ik. Dat was eerst 6,20 euro, maar dat is weer duurder geworden.
D: Jij mij dan stuur en ik geven mijn naam adres en ik betalen. Hoeveel is dan samen?
H: Dat moet ik dan even kijken, maar ik geloof dat het verzenden 6,50 euro kost.
D: OK, dan jij mij stuur en ik jou 25 euro.
H: Nee, dat wordt dan 26,50 euro. 20 euro is echt wel mijn minimum voor die radio hoor.
D: OK, izze goed. Ik jou geef mijn naam en adres en dan jij mij stuur pakje maakt niet uit en jij mij geeft en ik geld aan jou betalen.
H: OK, geef je adres dan maar. Geef trouwens je mailadres maar, dat is makkelijker.
D: Is Dali.
H: Hoe schrijf ik dat?
D: D-a-l-i.
H: En verder?
D: Streepje en OE A.
H: Wat zeg je?
D: Streepje en OE A.
H: OE A? Bedoel je U A?
D: Jij bent toch Nederlands? Jij spreken toch Nederlands he?
H: Ik wel ja!
D: OE A. Wacht ik op telefoon sturen. Jij mij dan pakje en mij geven bank en dan in orde. Izze goed?
H: Ja is goed. Wacht ik even op je SMS.

Feest

Groot feest in huize Van Geffen deze week! Gisteren was Dinie jarig. En vandaag zijn Dinie en Harrie precies twaalf en een half jaar getrouwd.

Maar in het allerbelangrijkste feest van vandaag staat toch echt de frikandel centraal. Die bestaat volgens het gratis dagblad Spits vandaag 50 jaar! Velen zal dat een rotzorg zijn, maar Harrie niet. Friet met frikandel speciaal is en blijft zijn lievelingseten.

Harrie zegt dat weleens in het openbaar. De meeste mensen kijken hem dan eerst heel raar aan. Zo'n beetje als Bassie doet, als Adriaan iets moeilijks zegt. Harrie weet inmiddels wel hoe dat komt. Bijna niemand durft er namelijk openlijk voor uit te komen dat hij/zij dezelfde voedselvoorliefde heeft als Harrie.

Maar het is Harrie onderhand wel duidelijk dat minstens 70 procent van de mannen en 50 procent van de vrouwen ook liever een afhaalschotel uit een vetkot eet dan een Belle assiette de jambon corse fumé Prizuttu (pain de campagne grillé), gevolgd door Foie de veau français poêlé au vinaigre balsamique (purée maison) en afgemaakt met Nage de fruits exotique au jus d'hibiscus et gingembre. Het is alleen niet echt chique om daar ronduit voor uit te komen.

Daarom is Harrie blij dat de frikandel vandaag jubileert en in het zonnetje mag staan. Dat jubileum bracht hem op het idee om eens even op internet te kijken of er nog informatie over de frikandel is die Harrie nog niet kende. Dat een frikandel is gemaakt van kattenogen, paardendarmen en konijnenkeutels is hem natuurlijk allang bekend. En dat een frikandel ook een uitstekend hulpmiddel is om een ingekakt sexleven te reanimeren is voor hem natuurlijk óók niets nieuws.

Wat Harrie nog niet wist stond uitgerekend in Spits. Dat de frikandel ooit werd vervolmaakt door meneer Bekkers bijvoorbeeld. En dat die meneer Bekkers een neef had, die óók Bekkers heette en die óók in de frikandellen wilde. Daarom heeft die eerste meneer Bekkers zich laten hernoemen naar Beckers, zodat ie vóór zijn neef in het telefoonboek kwam te staan.

Nou is Spits het gratis alternatief van De Televaag, dus nam Harrie die mededeling over Bekkers maar met een korreltje zout. Net als de mededeling dat de frikandel tot 2005 frikadel heette. Bij De Televaag misschien, maar Harrie schrijft al zo lang hij kán schrijven frikandel.

Tijdens het schrijven van dit stukje bleek pas dat Harrie wederom terecht argwanend was jegens de Televaag. De frikandel bestaat dit jaar namelijk geen 50, maar 55 jaar. Dat is op zich natuurlijk óók een mooi rond getal, maar niet zo mooi als 50. Harrie las dat op een website die helemaal over frikandellen gaat en die de meest onsmakelijke achtergrond heeft die Harrie ooit op een website zag. Maar omdat er op die site een echte frikandellenmedley staat ( "Dé carnavalskraker van 2009!") zal Harrie dat voor deze keer over het hoofd zien.

Autoradio

Harrie mag graag naar muziek luisteren. En dan het liefst op een beetje een fatsoenlijke installatie. Anders klinkt het al gauw alsof de muzikanten ademnood hebben. En een trompet is op een gemiddelde installatie nauwelijks te onderscheiden van een drumstel.

Deze week kreeg Harrie het lumineuze idee om ook eens een fatsoenlijke installatie in zijn auto te zetten. Dat had ie eigenlijk al veel eerder willen doen. Maar in een auto kun je niet zomaar wat apparatuur neerzetten, zoals in een woonkamer. Daarnaast heeft Harrie slechte ervaringen met apparatuur in een auto inbouwen. En omdat ie de laatste jaren vrijwel jaarlijks een andere auto kocht, kwam het er nooit van. Maar déze auto gaat ie oprijden.

Nou weet Harrie wel het een en ander van gewone hifi-apparatuur voor thuis, maar hifi voor in de auto is een heel ander verhaal. Sterker nog: een heel andere wereld! De meeste auto-hifi wordt verkocht aan een soort aliens, die alleen maar willen dat hun spullen veel geluid maken. En Harrie moet toegeven: met veel geld is er héél veel lawaai met auto-hifi te maken.



Er zijn zelfs wedstrijden voor! Op vastgestelde tijden en plaatsen verzamelen de aliens zich dan met hun Honda's CRX, Honda's Civic of Suzuki's Swift (gemiddelde dagwaarde 12 euro 50, gemiddelde waarde apparatuur 8775 euro) en dan gaan ze blazen. Zetten ze muziek op van een moderne muziek-per-computermaker en dan gaat de jury meten wie het meeste aantal decibel's produceert.

Harrie heeft er op de Duitse tv ooit een documentaire over gezien. Bleek dat een dure installatie alleen niet genoeg was om te kunnen winnen. De auto zelf moest ook nog van een soort veiligheidsglas worden voorzien, anders knalden de ruiten eruit voor het maximale geluidniveau was bereikt.

In die wereld moet Harrie nu op zoek naar een nieuwe radio voor in zijn Mondeo. Radio's bestaan trouwens niet meer: die heten nu headunits (HU). Voor radio-ontvangst zijn ze ook eigenlijk niet meer bedoeld. Een HU is een multimediacentrum en speelt mp3-tjes af via een USB-aansluiting of een SD-kaart. Natuurlijk zit er ook Bluetooth op, zodat je handsfree kan bellen. Maar een béétje HU speelt tegenwoordig dvd's, XVID's of DIVX af op een scherm van 7".

Harrie vraagt zich weleens af hoe die aliens dat doen. Autorijden, bellen en video kijken met een geluidsniveau van 145 dB op de achtergrond. Hij heeft er respect voor. Zelf wil ie gewoon een radio, maar hij durft er nauwelijks naar te gaan vragen

Vragen

Waarom weegt een brood 800 gram en geen kilo?

Waarom laat ik die slappe kuipjes boter altijd op de grond vallen en Dinie nooit?

Waarom win ik nou nooit eens een vette prijs in de loterij?

Hoe kan het dat alle prijzen in de supermarkten op 98 of 99 cent eindigden toen we nog guldens hadden en dat ze nog steeds op 98 of 99 cent eindigen nu we die prijzen in het eurotijdperk door 2,2 hebben gedeeld?

Zouden de kinderen me nog herkennen als ik weer haar had?

Waarom gaan vrouwen altijd op een plek met elkaar staan praten waardoor ze voor iedereen de doorgang blokkeren, zoals voor de tourniquets bij Albert Heijn?

Waarom hebben zoveel mensen geen smaak?

Waarom kan ik bijna nooit serieus zijn?

Waarom zit er altijd minstens één rotte sinaasappel in de netjes bij Albert Heijn?

Heb ik met bier geknoeid of in mijn broek gepist?

Waarom gaan mensen ineens meer links lopen als je ze links voorbij wilt lopen en meer naar rechts als je er rechts voorbij wilt?

Waarom denk ik altijd dat ik iets niet kan, terwijl ik best weet dat de gemiddelde medemens het echt niet beter kan dan ik?

Waarom zijn niet alle mensen gewoon eerlijk?

Wie doet de Nederlandse stem van Spongebob?

Zou Gerard Joling homofiel zijn?

Opgelicht

Harrie is niet zo dol op tv kijken. Naar Ajax kijkt ie graag. Naar consumentenprogramma's ook, zoals Radar en Kassa. Maar het liefst ziet ie TROS Opgelicht.

Harrie viel midden in de aflevering van dinsdag. Daar zat een mevrouw, achter een rijtje bloempotten om niet herkend te worden. Ze had 6000 euro betaald aan een buitenlandse meneer die had verteld dat ie verliefd op haar was. Ze zou hem samen met haar dochter op Schiphol gaan ophalen. Maar na een tijdje waren wel zo'n beetje alle mensen voorbijgekomen die in het het vliegtuig hadden gezeten waar ook die buitenlandse meneer in zou hebben moeten zitten. En toen had de dochter voorzichtig opgemerkt dat haar moeder misschien wel was opgelicht.

Gelukkig kon het nog erger. Er werd een stukje getoond uit een Australische documentaire. Harrie zag een man die zó veel geld had overgemaakt naar mensen in Nigeria, dat al zijn drie bedrijven er uiteindelijk failliet aan waren gegaan. Daarna schakelden we over naar Nigeria en zagen we dat de Nigeriaanse politie de oplichters van de Australiër ging oppakken.

Dat ging trouwens héél anders dan hier in Nederland. Hier kijkt een agent bij elke beweging die hij maakt, of bij elk woord dat hij tegen een verdachte spreekt, eerst in zijn juridisch zakwoordenboek of wat hij doet wel mag volgens de wet. In Nigeria gaat dat duidelijk anders. De Nigeriaanse politiemannen sloegen er gewoon op, als een verdachte niet snel deed wat ze was gevraagd.

Wat wel vermakelijk was, was dat de politiemannen werden uitgescholden en bekogeld toen ze met de gevangenen buiten kwamen. Bleek dat half Nigeria zo'n beetje leeft van wat die oplichters buit maken! Als je die dus oppakt, heeft half Nigeria honger! Nigerianen bleken het normaal te vinden om westerlingen op te lichten. Die hebben tóch geld genoeg.

In de Nederlandse studio was inmiddels een hoge politiepief bij presentatrice Annette aan tafel aangeschoven. "Dat schijnt hier ook voor te komen he, oplichting door Nigerianen?", vroeg Annette, alsof ze jaren in een kast had gewoond. De politieman mompelde iets over "419-overtreding". Harrie miste even wat dat betekende. "Misschien is 419 wel de huidskleur van Nigerianen", zei ie tegen Diny, "net zoals jouw haar Polycolor 154 is."

Het mooiste kwam aan het laatst. "Heeft het zin om aangifte te doen van dat soort oplichtingszaken?", vroeg Annette aan de politiebaas. "Ja, we raden iedereen aan om altijd aangifte te doen bij oplichting op Internet", was het antwoord.

Harrie moest zó hard en lang lachen, dat de buren na een half uur kwamen vragen of het wat zachter kon. De baby kon zo niet slapen. Harrie beloofde zijn best te doen, pakte een borrel en las zijn stukje over zijn eigen ervaringen nog eens goed na.

Obama

Wat een ophef. Harrie kan zich niet herinneren dat er in Nederland ooit zó veel gedoe is geweest rondom de verkiezing van een nieuwe Amerikaanse president.

Eerst was er natuurlijk het hele voorspel al. Maandenlang werden we al verveeld met peilingen. Met verslaggevers, die zich tijdelijk vestigden in nauwelijks bereikbare dorpjes. Als je wist wie ze in dát dorp als president zouden willen, dan wist je wie het uiteindelijk zou worden.

En dan dat oeverloze geleuter in praatprogramma's over het leven ná de verkiezingen. "Gaat er veel veranderen als Obama het wordt?" "Wat gaan wij in Nederland merken als Obama aan de macht is?"

Allemaal van die vragen waar niemand het antwoord op weet, maar die tóch iedereen steeds weer stelt. Bij voorkeur aan Maarten van Rossem. Die is namelijk zelfbenoemd Amerikakenner. Maarten weet het natuurlijk óók niet, maar hij kan in ieder geval leuk vertellen.

Nadat Obama was gekozen werd het even wat rustiger, maar eergisteren hoorde Harrie de naam Obama ineens weer te pas en te onpas voorbij komen. Bleek dat die gisteren officieel zou worden benoemd en een eed moest afleggen. Of zo. Steeds als Harrie de radio even afzette moest ie het horen: om 6 uur Nederlandse tijd zou het zo ver zijn.

Harrie heeft bewust geprobeerd om radio en televisie rond de klok van zessen te vermijden. Maar toen ie dacht dat de kust veilig was en de tv aanzette, zei Obama nét dat er veel luie mensen zijn die alleen maar plezier in hun leven willen hebben.

Harrie schrok en zette de tv meteen weer uit. Hier móest God achter zitten, als die tenminste bestond. Hoe was het anders te verklaren dat Harrie net díe opmerking van Obama hoort die op hém slaat?

Na de koffie en een voetbalwedstrijd is Harrie gaan slapen. Zette hij vanmorgen de radio in de auto aan en ging het wéér over Obama. Maar nu hoorde hij eindelijk eens iemand iets zinnigs zeggen: dat ze het eerst maar eens moesten zien met die Obama. Want ál die politici hebben mooie woorden en doen uiteindelijk nooit wat ze beloven. Waarom zou Obama dat dan wel doen?

Daarna werd nog wat verteld over het feest bij de aanstelling. Bleek dat een president daarbij ook een dansje moest doen en dat ie ene Beyoncé had gevraagd voor de muziek. Dat bleek een typisch voorbeeld van een moderne zangeres te zijn: hard gillen, veel vibrato en qua repertoire 100 in een dozijn.

Harrie heeft op zijn werk even gekeken wie Beyoncé eigenlijk is. En hij moet toegeven: als ze niet zingt is het één van de beste zangeressen die Harrie nu kent!

Start 2009

2009 kan binnenkort ook voor Harrie starten. Bijna alles wat in dit leven nog herinnert aan zijn overleden vader Jan zijn uitgewist. Daarna kan Harrie de draad van zijn eigen leven waarschijnlijk weer oppikken.

Het is Harrie al met al tot nu toe niet meegevallen om de nalatenschap van Jan af te handelen. De administratie van Jan was net zo warrig als diens gedachten tijdens zijn laatste maanden. Intensief speurwerk en veel telefoontjes hebben gelukkig veel duidelijkheid gegeven.

Maar het moeilijkste vond Harrie het leeghalen van Jan's huis. Spullen met veel geldelijke waarde stonden er niet. Daarom had Harrie meteen voorgesteld om een container te huren en alles te laten afvoeren. Zijn zussen zagen dat niet zitten en wilden eerst alles uitzoeken.

Daar is Harrie achteraf blij mee. Er bleken namelijk nog veel spullen en documenten aanwezig te zijn, die Harrie aan het denken hebben gezet, hem een beter beeld van zijn eigen leven hebben gegeven en hem vooral een les voor de toekomst hebben geleerd.

Vorige week zou Harrie drie dagen aaneen gaan opruimen in Jan's huis, maar na één dag was de pijp leeg. Daar schreef Harrie al over. Hij begreep op dat moment niet goed waarom het eigenlijk niet meer ging. Moe was ie niet, tijd had ie genoeg.

Eergisteren werd het hem ineens duidelijk, toen ie zijn oudste zus schreef om te vertellen dat ie baalde van haar gedrag tijdens de opruimoperatie. Het zat hem in het afbreken. Jan was gek op hout. Hij had een heleboel latten, planken en platen in voorraad. En aan de muren hingen allerlei kastjes, die hij eerder in zijn leven van weer andere latten, planken en platen had gemaakt.

Harrie was op zich nooit erg onder de indruk van zijn vader's bouwsels en dat was waarschijnlijk ook de reden dat hij die bouwsels zonder problemen kon vernielen toen dat nodig was. Maar toen hij zijn zus schreef om te vragen of ze wist hoe zwaar dat opruimen was, realiseerde Harrie zich ineens waaróm dat zo zwaar was. Jan had zijn bouwsels altijd vol zorg, aandacht en geduld in elkaar gezet. Het was een belangrijk deel van zijn leven, dingen zelf maken. En dát had Harrie nu met slopersmentaliteit kapotgemaakt.

7 jaar geleden heeft Harrie het huis van zijn overleden moeder leeg moeten halen. Daar stonden vrijwel alleen maar gewone, gekochte spullen. Harrie liet er geen traan om toen ze naar de kringloop en de stortplaats gingen. Met het leeghalen van zijn vader's huis lijkt het alsof alle sporen die zijn vader achterliet moeten worden vernietigd. Als je dat als zoon moet doen, voelt dat als een soort verraad. Een soort van zinloos geweld tegenover je dode vader.

Harrie weet dat Jan weet dat Harrie de sporen aan Jan niet permanent wil uitwissen. Daardoor weet Harrie dat ie er over een tijdje wel mee zal kunnen leven. Bovendien leeft veel van Jan's gedachtengoed door in Harrie. En zélfs al in Harrie's zoon Willie. Jan's sporen zullen dus nooit helemáál worden uitgewist.

Zorgen erna

Jan, Harrie's vader, had bij leven dus al lang geleden bepaald dat Harrie zijn nalatenschap moest afhandelen. Hij onderhandelde dus ook met Merel Westermann, de Muitvaartmevrouw. Hij gaf haar de opdracht om de opbaring, kistlegging, formaliteiten en meer van dat soort dingen te regelen.

Harrie moest daar een opdrachtformulier voor ondertekenen. Het viel Harrie op dat Merel dat formulier verkeerd in de printer had gestopt. Haar briefhoofd stond op z'n kop onderaan de brief. De voetnoot was briefhoofd geworden, maar stond ook ondersteboven. Je kunt trouwens ook zeggen dat de tekst waar het om ging op z'n kop stond.

Harrie deed er verder niet moeilijk over. Een omgekeerde brief zou de crematie van zijn vader vast niet in de weg staan. Hij tekende dus en kreeg toen van Merel een boekje. "Zorgen erna" heet het en er staat in wat je moet doen om een nalatenschap af te handelen.

Harrie had er niet veel aan. Veel van wat hij volgens het boekje zou moeten doen was nogal wiedes. Maar één ding bleef hangen. Een klein stukje in de kantlijn op pagina 67: "Let op! Wees zuinig op de onderlinge relaties. Een klein voorval of een verkeerd woord kan soms grote gevolgen hebben. Lees voor meer informatie in bijlage III."

Harrie zag de tekst pas toen hij al ruzie had gehad met zijn oom Adri, een broer van Jan. Harrie had Adri pas één keer eerder gezien: tijdens de begrafenis van Harrie's moeder in 2002. Adri belde Harrie de dag na Jan's dood en startte met de gebruikelijke condoleances. Daarna begon Adri Jan fijntjes af te zeiken: dat hij zo'n smeerboel van zijn huis had gemaakt, dat hij vroeger een gewiekste ondernemer was geweest en nog veel meer.

Harrie was moe tijdens het telefoontje. Hij had een nacht met weinig slaap achter de rug. En ook een dag waarop hij zijn vader voor het eerst dood zag. Daardoor drong de kern van Adri's telefoontje pas de volgende dag tot hem door. Daarop heeft Harrie Adri een mail gestuurd, hem bedankt voor zijn condoleances en hem verzocht verder uit zijn leven weg te blijven.

Daarna las Harrie dus dat boek van Merel. Harrie bedacht zich dat Merel dat boek beter aan oom Adri had kunnen geven. Toch nam hij zich voor om de tip ter harte te nemen. Desondanks ziet het ernaar uit dat Harrie nu ook zijn oudste zus voorlopig niet meer zal zien. Harrie zal er hier niet teveel over uitwijden. Volgens hem heeft ie zich tot op heden keurig, communicatief en in de geest van zijn vader gedragen bij het afhandelen van de zaken die op zijn pad kwamen. Zijn oudste zus denkt daar als enige anders over.

In elk geval moet Harrie gaan oppassen. In één maand lijkt hij nu zijn vader, een oom en een zus te hebben verspeeld. In dit tempo gaat het wel erg hard.

Klaar

Maandag reed Harrie in de avondspits van Amsterdam naar Eindhoven. Het begon al te schemeren en daarom dacht Harrie even dat hij het niet goed zag. Ter hoogte van Ouderkerk fietste een man vlak naast de snelweg. Harrie kon zich niet herinneren dat daar een fietspad lag. Het leek hem ook een gevaarlijke plaats voor een fietspad. Toen Harrie goed keek zag hij dat er ook helemaal geen fietspad was. De man fietste over een bevroren sloot, die er wél was.

Harrie kwam terug van het laatste bezoek aan de laatste woning van zijn vader. Samen met zijn zusje Hannie had ie daar twee dagen flink opgeruimd. Hoewel, opruimen is er niet echt het juiste woord voor. Laten we het maar op sorteren houden.

Hannie en Harrie hadden bedacht om zowel de zondag, maandag als dinsdag te gaan gebruiken voor het uitzoeken en sorteren van de spullen die nog niet waren bekeken. Ze zouden vast nog wel wat bruikbaars vinden. De rest zouden ze netjes volgens de voorschriften van de Amsterdamse reinigingsdienst sorteren en op dinsdag door de grofvuil-ophaaldienst laten meenemen.

Het liep uiteindelijk wat anders. Op zondag verliep alles nog volgens plan. Ze schoten goed op. Hermien ging 's avonds naar huis, maar Harrie bleef in zijn vader's laatste huis. Hij zou op een luchtbed in de badkamer slapen en er dan de volgende dag weer vroeg tegenaan gaan.

Maar hij droomde allerlei rare dromen over zijn vader, die 3 meter van Harrie's slaapplek voorgoed was gaan slapen. Harrie hoorde ook allerlei rare geluiden, zoals het geschuif van zijn luchtbed over de badkamervloer. En zo kwam het dat Harrie slecht sliep en al om 6 uur klaarwakker en doodmoe was.

Hij stond toch maar op, begon wat te doen, maar kon het eigenlijk niet meer opbrengen. Daarom is ie bij Albert Heijn maar wat broodjes gaan halen. Nadat ie er twee op had is ie koffie gaan drinken bij Kofi-T, een koffiehuis in de buurt. Daar las ie de Volkskrant, NRC Next en zelfs de Televaag.

Even later kwam Hannie en stelde Harrie voor om een bedrijf in te schakelen om het huis leeg te halen. Dat vond Hannie een goed idee. Harrie was direct behoorlijk opgelucht, maar kon het nog steeds niet opbrengen om opnieuw aan de slag te gaan. Daarom hebben ze eerst een huizenleeghaler gebeld en daarna zijn ze maar even over de Albert Cuijp gelopen.

De rest van de middag hebben ze toch nog wat dingen gesorteerd. Ook kwam de huizenleegmaker om een prijs te bepalen. Tegen vijven konden ze de laatste bruikbare spullen inladen en trokken ze voor de laatste keer de deur dicht van een huis van hun ouders.

Een dag eerder dan gepland ging Harrie dus naar huis. Was alles gewoon volgens planning gegaan, had ie geen man over het ijs zien fietsen.

Nieuw jaar

Een nieuw jaar is begonnen, deels goed en deels slecht.

Goed is het feit dat die Top 2000 nu eindelijk is afgelopen. Harrie is gek op muziek hoor, daar niet van. Maar die schreeuwerige dj´s werken op zijn zenuwen. En dat terwijl Harrie vroeger zelf ook discjockey wilde worden!

Dj's lijken tegenwoordig allemaal een gehoorbeschadiging te hebben. Dat is overigens verklaarbaar, omdat het de Walkman- en iPod-generatie is, die de huidige radioprogramma's verzorgt. Het kan trouwens ook zijn dat de microfoons niet meer zijn zoals vroeger. Harrie kan geen andere redenen bedenken waarom dj´s tegenwoordig allemaal zo hard roepen.

Verder lijken dj´s ook allemaal te denken dat in hen een tweede Youp van ´t Hek schuilt. Overeenkomsten zijn er wel: ze schreeuwen beiden 80% van de tijd dezelfde flauwe opmerkingen de lucht in. Verschillen zijn er ook. Youp praat meestal over Parijs en dj´s niet. En Youp zorgt zelf voor de muziek tussen zijn flauwe en steeds weer dezelfde opmerkingen, terwijl dj´s daar muzak van anderen voor gebruiken.

Harrie werd trouwens verrast door reacties van luisteraars tijdens de Top 2000. Die gaven soms aan dat ze al uitkeken naar hun favoriete nummer. Daar snapt Harrie dus helemaal niks van. Als er een favoriet nummer van hem in de Top 2000 zou staan, zou hij dat nummer zelf aanschaffen of downloaden. En het dan zo vaak gaan draaien als hem beliefde. Maar hij zou er echt niet op gaan zitten wachten tot het op de radio kwam.

Slecht nieuws is, dat Harrie de jaarwisseling slapend wegens ziekte heeft doorgebracht. De aanleiding daarvan was het groeiende besef dat 2009 het eerste jaar van zijn leven wordt waarin hij geen vader meer heeft. Hoewel ze elkaar niet vaak spraken, wist Harrie altijd wel dat hij in geval van nood bij zijn vader terecht kon. Dat zal nu nooit meer kunnen. Harrie realiseerde zich dat voor het eerst écht en besefte ook voor het eerst écht dat hij zijn vader eigenlijk mist.

In die stemming heeft Harrie vervolgens waarschijnlijk teveel gegeten van de oliebollen en appelbeignets die Dinie vanaf 11 uur 's ochtends aan het bakken was. Later op de dag kwam daar nog een gourmetschotel bij. Harrie ging zich steeds brakker voelen en is om half tien naar bed gegaan.

Enveloppe

Harrie's vader Jan woonde in de jaren 80 in Eindhoven. Daar had ie een grote boekenkast. In die kast stond een enveloppe met Harrie's naam erop. Harrie vermoedde dat in die enveloppe een brief zou zitten, waarin stond wat Harrie moest doen als Jan ooit dood zou gaan.

Jan begon nooit over die brief, zodat Harrie het hem maar eens ooit heeft gevraagd. En toen bleek inderdaad dat Jan had beslist dat Harrie ooit de afhandeling van zijn nalatenschap zou moeten verzorgen. En in die enveloppe zat inderdaad een brief, door Jan geschreven. Harrie zou er precies in kunnen lezen wat ie na Jan's dood moest doen.

Eind jaren 80 besloot Jan naar Amsterdam te verhuizen. Het appartement dat ie daar kreeg was veel kleiner dan zijn Eindhovense huis en de boekenkast moest worden gehalveerd. Harrie kan zich niet herinneren dat ie de brief daar nog ooit heeft zien staan.

Vorig jaar verhuisde Jan wéér. Zijn Amsterdamse huis in Oost werd gerenoveerd en hij móest verkassen. Nu kwam hij terecht in een splinternieuw appartement in Oud-Zuid, vlakbij de Albert Cuyp. Een prachtplek voor iemand die van de Amsterdamse dynamiek houdt.

Harrie heeft Jan maar één keer levend gezien in zijn laatste woning. Wat opviel was dat hij er in een paar maanden tijd in was geslaagd om het splinternieuwe appartement eruit te laten zien als een afgeleefde kiet. En dat terwijl de meeste van zijn spullen nog niet eens waren uitgepakt. Ook zijn boeken niet. Die zaten allemaal nog in dozen, waar één slaapkamer volledig mee was gevuld.

De ochtend na Jan's overlijden was Harrie voor de tweede keer in Jan's laatste huis. Zo te zien was er na Harrie's eerste bezoek nog geen doos uitgepakt. De boekenkast was in elk geval nog niet opgezet en de boeken niet uitgepakt. Harrie kon de bewuste enveloppe dus ook nu niet zomaar even pakken.

Gelukkig had Jan vlak voor zijn dood met een uitvaartverzorgster gesproken, die keurig had genoteerd hoe Jan zich zijn uitvaart had voorgesteld. Daardoor hoefde Harrie niet direct als een gek naar de enveloppe te gaan zoeken. Voor het regelen van de eerste noodzakelijke dingen was dat in elk geval niet nodig.

Toch wil Harrie de enveloppe graag terugvinden tussen Jan's spullen. Misschien heeft Jan er wel heel gedetailleerde wensen over de afhandeling van zijn nalatenschap in beschreven. Of misschien biecht ie er wel in op dat Harrie nog ergens halfbroers of -zussen heeft lopen. Net als Prins Bernhard. Harrie heeft nog een maand de tijd om te zoeken.

In memoriJan

Harrie is sinds 12 december 2008, 22.20 uur wees. Op dat moment overleed zijn vader Jan.

Jan wilde geen poespas rondom zijn crematie. Verzekeraars vond hij oplichters en hij wilde niet dat iemand een cent teveel aan hem verdiende. Toch voelde hij zijn einde blijkbaar wél naderen. In zijn laatste weken had hij namelijk toch een aantal uitvaartverzorgers op de koffie gevraagd.

Daaronder was Merel Westermann, een vrouw. Jan had een hekel aan mannen en vond dat vrouwen alles beter kunnen. Daarin leken Jan en Harrie overigens niet op elkaar. Harrie en zijn zusjes hebben Merel als begeleidster ingeschakeld. Aan haar had zijn vader vrij precies verteld wat er na zijn dood moest gebeuren.

Jan wilde worden opgebaard in zijn eigen huis in Amsterdam. Daarna moest ie in de kist worden gelegd die hij zelf had getimmerd. Met die kist heeft ie destijds de rubriek "De Klus" in het Parool gehaald. En door dat bericht mocht ie zelfs zijn televisiedebuut maken in "Man bijt hond". Dat filmpje zal Harrie nog wel een keer met u delen.

De gevulde kist moest vervolgens in de auto van één van zijn kinderen naar crematorium "De Nieuwe Ooster" worden gereden. Van het geld dat werd uitgespaard moesten Jan's kinderen een feest geven.

En zo is het ook gegaan. Harries oudste zus en zijn zwagers Jozef en Rambo hebben Merel geholpen Jan in zijn zelfbouwkist te leggen. Harrie durfde dat niet. Merel zou trouwens een vrouw naar Jan's hart zijn geweest. Ze zou zó in één van Jan's vriendinnengroepen hebben gepast.

Vervolgens is de kist op een rijdend ding gezet en met de lift naar beneden gebracht. Daar stond Harries Mondeo klaar, met de stoelen plat en de klep open. De kist is in de auto geschoven, de stoelen zijn nog wat meer naar voren gezet en toen kon de klep gewoon dicht!

Dat was trouwens een beetje jammer. Harrie had gehoopt dat de kist nét niet zou passen en de klep met een sjorband open had moeten blijven. Jan zou het prachtig hebben gevonden als de politie hem nog postuum een bekeuring zou bezorgen!

Voor onderweg had Harrie de cd "The essential Jimmy Rushing" in de cd-speler gedaan. Een kopie van die cd heeft Harrie ook in de kist laten leggen, naast bloemen, foto's, een zelfgemaakt hondje, etc.

Zo heeft Jan zijn laatste meters op aarde dus in de achterbak van Harries auto afgelegd. Liggend, tussen de aandenkens van zijn kinderen en kleinkinderen, met goeie muziek op de achtergrond. Harrie stuurde, zijn jongste zusje Jannie zat ernaast. Jammer dat het koud en mistig was. Maar misschien hoorde dat er juist bij.

Op de laatste kruising vóór het crematorium kwam Harrie nog wel politie tegen. Die gunde Harries auto geen blik waardig.

Vanaf de ingang van het terrein van De Nieuwe Ooster heeft Merel voor Harries auto gelopen. "Dat is toch mooi nog een beetje statig", zei ze. Zo heeft ze de auto naar de achterzijde van het crematorium begeleid. Daar staan twee ovens. Harrie parkeerde zijn auto met de achterkant naar de ovenruimte.

Vervolgens is de kist uit de auto gehaald en op weer een ander rijdend ding gezet. Het rijdend ding met kist is naar de ovens geduwd. Harries zusjes, zijn jongste zoontje Ricardo en Harrie zelf mochten mee de ovenruimte in.

Daar heeft de 'stoker' het rijdend geval omhoog geschroefd, tot de bodem van de kist en de bodem van de oven op gelijke hoogte waren. Harries kinderen hebben de kist met z'n allen de oven ingeduwd. Jannie mocht op de knop "Cremeren" drukken.

Na een paar minuten mochten de aanwezigen door een kijkglaasje in de oven kijken. Heel even was nog wat krullend hout in de vlammen te zien, maar al snel waren alleen nog vlammen zichtbaar.

Oeuvre

Harrie vermoedde al dat er iets niet klopte en dus heeft ie even in de digitale Van Dale gekeken. En hij had gelijk, want dit staat er:
Oeu·vre [u:vre] het; o -s het gezamenlijke werk ve kunstenaar.

En nou kun je natuurlijk veel over Mart Smeets zeggen, maar een kunstenaar? Een lulijzer is het. Een zelfingenomen kwallebak, die zichzelf liever hoort praten dan degene die hij interviewt. Iemand die vreselijk lelijke truien draagt, ook! En schrijver van matige boekjes. Maar een kunstenaar?

Toch heeft Mart gisteren een prijs gekregen voor zijn hele oeuvre. Belangrijker dan de vraag of er bij Mart Smeets van een 'oeuvre' kan worden gesproken, is de vraag waarom iemand in Gods naam heeft bedacht om iemand als Mart een prijs te geven. Iemand die iets buitengewoons doet mag van Harrie een prijs hebben. Maar moet je iemand die vragen aan een ander stelt, maar ze zelf beantwoordt óók prijzen?

Het doet Harrie een beetje aan zijn werk in de ambtenarij denken. Daar is het niet ongebruikelijk om iemand die in het bedrijfsleven zou worden ontslagen een bonus te geven. Wegpromoveren heet dat. Maar Mart is geen ambtenaar. Hij werkt weliswaar bij de NOS en die worden van belastinggeld betaald, maar NOS-mensen zijn géén ambtenaren. Harrie heeft het opgezocht en vond het antwoord in het eerste nummer van 2008 van het tijdschrift Bestuurswetenschappen. Daar staat het:
"degenen die in dienst zijn van de NOS zijn werknemers in burgerlijk rechterlijke zin."

Die prijs is dus een grote fout. Mensen die je zou moeten ontslaan, moet je zéker niet met een prijs aanmoedigen om te blijven.

Eén voordeel is er wel aan Mart: je kunt er leuke grappen over maken. Freek de Jonge deed dat in zijn programma De estafette. Het interview dat Freek Mart laat afnemen met Hilbert van der Duim wil Harrie u niet onthouden.

Discjockey

Dag jonge lezers van Harrie's weblog! Jullie snapten natuurlijk niks van de zeurbeurt van gisteren he? Harrie bedacht zich pas veel te laat dat hij termen uit de oudheid gebruikte. Daarom zal Harrie vandaag speciaal voor jullie even uitleggen wat een discjockey is.

Toen Harrie nog jong was, hadden mensen geen computers. Om zich toch te kunnen vermaken gingen ze vaak bij elkaar op bezoek. Een soort MSN, maar dan zonder internet.

Soms bleven de mensen ook gewoon thuis. Dan deden ze vaak een spelletje. Nee, geen World Of Warcraft, maar Monopoly. De Kalverstraat kostte toen 20.000 gulden.

En als ze het dan helemaal niet meer wisten, keken de mensen televisie of luisterden ze naar de radio. Op de radio draaiden ze muziek. Die muziek was vastgelegd op een single. "Hoe kun je nou muziek op een single zetten?", hoort Harrie jullie denken! Nou, dat is simpel te verklaren hoor! Maar wat jullie een single noemen, heette namelijk vroeger een vrijgezel!

Voor ons was een single een rond schijfje van zwart kunststof met een diameter van 7 inches. Aan elke kant van die single stond muziek. Die was er met een scherp voorwerp ingekrast. In een muziekfabriek zetten ze dat scherpe ding aan de buitenkant van het kunststof schijfje en dan lieten ze dat ding trillen op de maat van de muziek. Het scherpe ding maakte zo één lang sneetje in het kunststof en bewoog daarbij langzaam naar de binnenkant van de schijf. Dat sneetje heet een groef.

Een single stond meestal ook op een lp. LP is de afko van langspeelplaat. Dat was óók een schijf van kunststof, maar dan met een diameter van 12 inches. Op een lp stonden meestal 5 of 6 nummers (liedjes) per kant.

Nou waren er in die tijd dus nog geen computers, laat staan internet. Maar de muziekfabrieken wilden natuurlijk wél geld verdienen (wat dat betreft is er niks veranderd hoor!). Downloaden kon toen niet, dus als je muziek wilde hebben, moest je die kopen. Net zoals met je beltegoed. Het was dus belangrijk dat mensen wisten dat een artiest een nieuwe lp had gemaakt.

Daar werd de single bedacht. Dat was het nummer van een lp waarvan de mensen van de muziekfabrieken dachten dat ze daar het meeste geld mee konden verdienen. Meestal niet zo'n goed nummer dus, of in elk geval vooral bedoeld voor mensen met een gemiddelde smaak. Dat nummer moest dan populair worden gemaakt. En dáár werden de discjockeys voor gebruikt.

Discjockeys waren mensen die bij de radio werkten en die de hele dag plaatjes draaiden. Dat deden ze met een draaitafel. De meeste mensen noemde dat een piekup, hoewel je het schreef als pick-up. Nee, niet zo'n ding met van die grote wielen erboven! Meer zoiets:


Bij de radio had je trouwens twee soorten discjockeys. Er waren er die de singles draaiden die ze van de muziekfabrieken kregen. Dat waren meestal de discjockeys die meer voor het geld dan voor de muziek werkten. Net zo iemand als jullie Giel Beelen! Die discjockeys kregen vaak extra geld van een platenfabriek als ze een bepaalde single extra draaiden. Die discjockeys praatten ook altijd door het instrumentale begin van een plaat heen, tot ze begonnen te zingen. Gewoon, omdat ze zichzelf belangrijker vonden dan de muziek.

Harrie wilde een discjockey van de échte soort zijn. Niet door platen heen praten dus. En vooral zélf de nummers van een lp kiezen die mooi genoeg waren om te draaien. Meestal geen singles dus.

Nou zullen jullie misschien zeggen: "dan wilde je dus eigenlijk gewoon Tiësto zijn of Giel?". Als je dat inderdaad denkt, heb je het niet zo goed begrepen. Mensen als Tiësto zijn dj's. Die proberen een brei te maken van allerlei muziek, een eenheidsworst. Dat was nou net niet wat Harrie graag wilde.

En mensen als Giel? Discjockey's zou Harrie ze niet willen noemen en dj's óók niet. Beide beroepsgroepen hebben immers toch gemeen dat ze vooral platen draaien en dat doen jullie radiohelden niet. Die zitten er vooral om zichzelf te horen praten en ze hopen dat anderen om hen lachen. Cabaretiers zou je dan kunnen denken, maar dat zijn ze natuurlijk óók niet. Om cabaretiers kun je immers meestal wél lachen.

Outcast

Rond zijn veertiende moest Harrie op school een vakkenpakket samenstellen. Daar moest ie over praten met een deskundige.

"Wat wil je later worden?", vroeg de deskundige. Achteraf volgens Harrie in elk geval de juiste vraag op het juiste moment.
"Discjockey", antwoordde Harrie.

Toen bleef het stil. De deskundige wist waarschijnlijk niet wat een discjockey was. Of hij wist het wel en dacht dat Harrie gek was. Discjockey stond in elk geval niet in het boek van de deskundige.

Harrie legde hem uit dat hij het geweldig vond om met muziek bezig te zijn. Nieuwe, onbekende muziek ontdekken en dan anderen proberen uit te leggen waarom hij die muziek zo mooi vond. Een beetje als Frits Spits eigenlijk, maar dan met góede muziek en in begrijpelijke taal.

Toen Harrie had uitgelegd dat een discjockey bij de radio werkte, ging het licht bij de deskundige alsnog aan. In zijn boek stond wel een hoofdstuk "Werken bij de omroep" en hij opperde dat Harrie cameraman zou kunnen worden.

Uiteindelijk werd Harrie dus chemicus. Toch bleef hij de drang houden om interessante muziek te ontdekken en te verspreiden. Tot zijn 25e is ie daar vrij intensief mee bezig geweest. Verspreiding van de muziek deed ie via cassettes, die hij aan vrienden en bekenden uitdeelde.

Ondertussen had ie werk gevonden dat bij een chemicus past. Maar in zijn hart wist ie vóór zijn afstuderen al dat ie in dat werk nooit écht blij zou worden. Daarom bleef ie dromen over mogelijkheden om geld te verdienen in de muziekbusiness.

Hij heeft toch nog behoorlijk lang gedacht dat ie dat wel voor mekaar zou kunnen krijgen door cassettes (of later verzamelcd's) te gaan verkopen met de muziek die hij interessant vond. Sterker nog: ergens kan het er bij hem nog steeds niet in dat de meeste mensen helemaal niet geïnteresseerd zijn in fatsoenlijke muziek.

Pas héél laat kwam bij Harrie het besef dat hij en de mensen waar hij meestal mee omgaat niet echt maatgevend zijn voor onze maatschappij. Toen heeft het wéér lang geduurd voordat Harrie begreep dat ie dan beter cd's met piratenhits kon gaan samenstellen. Maar daar zag ie weinig uitdaging in.

Later

Later. Met de NS ben je dat altijd. Harrie was het afgelopen vrijdag weer.

Toch heeft het soms voordelen als de NS je zomaar ergens laat staan. Harrie stond dus een flinke tijd op station Bijlmer Arena. Vlak naast het Ajax-stadion. Dat geeft altijd een warm gevoel en dat was nodig. Het was namelijk koud. Erg koud. En het tochtte.

Harrie maakte nog twee bijzondere dingen mee op dat station. Eerst bij Burger King. Dat is de concurrent van McDonald's waar de broodjes wél smaak hebben. En toch is Burger King niet erg populair.

Harrie dacht wel te weten waar die impopulariteit vandaan kwam. De efficiëntie in de afhandeling van bestellingen bij Burger King is nogal eh...... matig. Bestel je bij McDonald's een hamburger, dan heb je de gevraagde kleffe spons al na een halve minuut in handen. Bij Burger King duurt het al snel een minuut of vijf. En eerlijk is eerlijk, dan heb je gewoon een fatsoenlijk eetbaar product in handen.

Op Bijmer Arena is het Burger King-filiaal zo groot als een flinke kelderkast. Harrie vreesde dus al het ergste, maar tot zijn verbazing werd hij vrijwel direct geholpen door een buitengewoon vriendelijke jongeman van Turkse komaf. Die gaf Harrie binnen een minuut de twee gevraagde Long Chicken-broodjes en een fles Spa rood waarvan Harrie's vullingen later bevroren. Hij wenste hem nog smakelijk eten ook!

Harrie at de broodjes boven op het perron op. Had ie een mooi uitzicht op komende en vertrekkende passagiers in de aankomstruimte. Onder zich zag hij een stuk of zeven Marokkaanse jongens, een Marokkaans meisje en twee skateboards. Daar deden twee van de jongens trucjes mee, die Harrie deden vermoeden dat ze nog beginners waren.

Al snel vertrokken de meeste jongens. Dat was niet even van "doei, later, zie je", nee, het was een een behoorlijk vermoeiend en langdurend geheel. De jongens maakten allerlei handbewegingen bij elkaar (vuisten tegen elkaar, vuisten op elkaar, handen in elkaar haken, borstkassen naar elkaar toe bewegen). Vreemd was dat de jongens bij elke andere jongen van wie ze afscheid namen andere bewegingen hadden. Net alsof er 1-op-1-codes zijn. Het meisje kreeg van alle jongens een hand.

Harrie vond het een grappig gezicht en at zijn Long Chicken's, die eigenlijk kleffer waren dan anders. Misschien kun je toch maar beter wat langer op je spullen wachten bij Burger King.

Uitdaging

Een paar maanden geleden was er een radioreclame. "Zet nú je cv op Monsterboard.nl. GO GO GO!!!!!".

Befehl ist Befehl. Dat heeft Harrie's moeder (God hebbe haar ziel) er wel ingestampt. Het was trouwens een mooie gelegenheid zijn cv eens aan te passen. Dat cv ademde aan alle kanten uit dat Harrie uit de milieuhoek kwam: opleiding gehad in die richting, ruim 20 jaar gewerkt in die richting, bijgeschoold in die richting.

Maar wat er níet in stond, was dat Harrie eigenlijk een hele andere richting op wilde. Dat zette hij dus vrijwel bovenin zijn nieuwe cv. Zelfs Tatjana Simic (geschat IQ: 72) zou na lezing hebben begrepen dat Harrie geen milieuvergunningen meer wilde verlenen.

Het mag dan ook geen verbazing wekken dat Harrie -nadat hij zijn cv had geplaatst- werd platgebeld door allerlei hoofdjagers die voor Harrie per direct een baantje als vergunningverlener hadden. Goed lezen is niet makkelijk, dat wist Harrie al lang.

Wat wél opviel was dat werkelijk álle hoofdjagers hun gesprek begonnen met de opmerking; "we zien dat u toe bent aan een nieuwe uitdaging". Bij de eerste hoofdjager kon Harrie nog wel even grimlachen om zo'n nietszeggende modekreet. Maar na het vijfde telefoontje werd ie er toch wel misselijk van.

Uitdaging. Harrie wilde helemaal geen nieuwe uitdaging. Hij wilde gewoon ander werk! Als Harrie een uitdaging wil, dan maakt ie wel een treinreis. Dát is een uitdaging, altijd weer. De vorige keer bijvoorbeeld werden Harrie en honderden medelanders zomaar gedropt in Culemborg. Dacht ie snel van Amsterdam naar Eindhoven te gaan, maar daar dacht de NS héél anders over. Tot op de dag van vandaag is niet duidelijk waarom ze twee uur op het perron van Culemborg moesten gaan staan.

Eergisteren ging Harrie de uitdaging opnieuw aan en deze keer was de uitdaging Eindhoven-Groningen en terug. Heen ging het bijna allemaal goed. Oke, hij kon zijn auto in eerste instantie niet parkeren bij het station, want de slagboom was kapot. Maar er was om 6 uur 's ochtends zowaar een ingeblikte mevrouw bereikbaar, die ervoor zorgde dat Harrie er aan de kant in mocht waar je er anders úit moet. Verder werd het treinkaartje van Harrie's collega en reisgenoot Stanley door de conducteur in beslag genomen, omdat Stanley een kaartje had waarmee ie pas na negen uur mocht reizen.

Op de terugweg was de trein net 2 minuten weg toen Stanley en Harrie op het perron aankwamen. Na een half uur ging de volgende en twee minuten voor die in Amersfoort zou stoppen, werd omgeroepen dat de trein ook niet meer verder dan Amersfoort zou gaan. Er was een "ernstige versperring" bij Den Dolder. Mensen die naar Eindhoven wilden moesten maar via Duivendrecht reizen.

Harrie bleef deze keer vrij rustig vond ie zelf. Stanley vond dat duidelijk niet, want die begon Harrie te overstelpen met allerlei geruststellende tips ("in Afrika reed de trein soms gewoon helemaal niet meer die dag en kon je pas de volgende dag weg"). Stanley volgt veel cursussen die gericht zijn op het creëren, behouden en/of versterken van de innerlijke rust. Op Harrie werkten zijn tips als een rode lap op een stier.

Harrie kan nu natuurlijk weer dat hele verhaal gaan doen over wat NS "klantenservice" noemt. Dat de trein die je naar Duivendrecht zou moeten brengen zo vol zit als een blik sardines. Dat de conducteur bij station Hilversum zegt dat je ook van hieruit naar Utrecht kunt, maar dat je dan in de stoptrein komt. Dat ie daarom aanraadt om toch naar Duivendrecht te gaan. Dat je dat gelooft en blijft zitten, om 20 minuten later in Duivendrecht te constateren dat er helemáál geen intercity naar Utrecht gaat. Wel een stoptrein, die over 20 minuten vertrekt en via Hilversum rijdt.

Harrie was het toen zat. Stanley ook. Dat wil zeggen: Stanley was Harrie zat en Harrie de NS. Stanley ging op de stoptrein wachten, Harrie ging op advies van een NS-er met de metro naar Amsterdam Bijlmer. Op het perron stonden geen stempelautomaten en het was maar twee haltes, dus Harrie dacht "bekijk het maar". Kwam ie aan op Amsterdam Bijlmer Arena en stond het héle perron vol politie.

"Vast iemand vermoord", dacht Harrie, die na zijn recente teleurstellende ervaring met de politie blij was dat ze er nu wél bij waren. Bleek dat het een ordinaire kaartcontrole was en zag Harrie al 70 euro in rook opgaan. Maar toen Harrie tegen de man die hem tegenhield vertelde dat ie al drie uur onderweg was vanuit Groningen, dat ie geen stempelautomaten had gezien op het perron van Duivendrecht en dat ie nu onderhand naar huis wilde, liet de man Harrie zowaar zomaar door.

Twee uur later dan gepland was Harrie dan toch in Eindhoven. Daar bleek nu ook de slagboom voor uitrijdende auto's kapot te zijn, zodat iedereen vrij in en uit mocht rijden. Dat leverde dan toch nog een minuut tijdwinst op.

Silent treatment

Eén keer in zijn leven heeft Harrie één keer een elpee geruild. Dat was met Bebby en als Harrie het zich goed herinnert woonden ze toen allebei nog in Bergeijk.

Harrie had Crime of the century van Supertramp. Maar hij vond er niet veel aan. Nog steeds niet trouwens. En Bebby had Dog days van The Atlanta Rhytm Section. Die vond dáár waarschijnlijk niks aan. In elk geval besloten ze te ruilen.

Van ruilen komt meestal huilen. Zeggen ze. Harrie heeft een hekel aan die dooddoener.

"Zeggen ze."

"Ze" zeggen zoveel! Dat Frans Bauer de vrolijkste Nederlander is. Dat Gerard Joling homo is. Dat Jan Smit goed kan zingen. Maar wie zegt dat dat allemaal waar is? Dat van Joling gelooft Harrie trouwens wel.

Harrie heeft veel elpee's en van een heleboel daarvan draait ie zelden iets. Maar van Dog days draait ie nog heel vaak Silent treatment.
"Some things are better left unspoken, some things are better said silently."
Is in de meeste huishoudens wel een beetje de onuitgesproken lijfspreuk dacht Harrie zo.

Ze zeggen trouwens dat de Randstad steeds verder oprukt richting Brabant en dat Bergeijk dan zo ongeveer het centrum wordt van de meest florerende economische regio van de toekomst. Ze zeggen dat Bergeijk dan misschien wel de hoofdstad van Brabantstad wordt, een gebied waar de huidige Randstad en het Ruhrgebied bij verbleken!

Douche

Harrie probeert echt, echt, écht om iets anders te gaan doen dan milieuvergunningen verlenen. Maar blijkbaar is dat toch het enige wat ie kan. Want hij komt er niet vanaf.

De laatste drie jaren leek het erop dat ie er ein-de-lijk vanaf was. Mocht ie een project doen van zijn baas. Een zinloos project vond Harrie, maar het was in elk geval wat anders.

Maar toen kwam er een nieuwe baas. Die vond dat er wat taken anders moesten worden verdeeld. Dat soort dingen dóen bazen. Die moeten laten zien dat er iets verandert als zij aantreden. En als ze dan geen taken gaan herverdelen, zou het zomaar kunnen lijken dat er niks verandert.

Zodoende moet Harrie dus weer gewoon vergunningen gaan verlenen. Vandaag had ie voor het eerst in lange tijd weer een bedrijfsbezoek. Samen met zijn collega Joop, die van zo'n beetje iedereen de favoriete collega is. Ze gingen naar een chemische fabriek in Waalwijk, die in de buurt van Geleen trouwens ook een vestiging heeft.

Het ging op zich als vanouds. Voor het eerst moest Harrie trouwens een test doen om binnen te mogen, maar daar slaagde ie glansrijk voor. Daarna kreeg ie een map en een pen. En vieze koffie.

Na anderhalf uur praten kregen Joop en Harrie een rondleiding. Die bracht ze op een gegeven moment in het laboratorium. In zijn enthousiasme om een bepaald reactorvat te zien stootte Harrie daarbij tegen de bedieningshandle van de nooddouche, waardoor de vloer van het lab blank kwam te staan. Uiteraard leidde dit tot de nodige hilariteit. Joop -in tranen om zoveel sufheid- beloofde Harrie dat hij diens onhandigheid bij terugkeer op kantoor wel met de overige collega's zou delen.

Verderop kwamen ze nog bij de opslag van gevaarlijke chemicaliën. "Hier is het ruitje dat je bij nood kunt inslaan", zei de mevrouw die Joop en Harrie rondleidde. "Dat bewaar ik graag voor de volgende keer", was het enige dat Harrie daarop wist te antwoorden.

Toppie

Tuurlijk baalt Harrie. Hij had het reuzegraag gedaan. Was een echte opportunity voor hem geweest. Lekker in de schijnwerpers, beetje brallen, eindelijk eens 'low-profile'. En misschien na afloop nog wat geinen met René en Goor en misschien zelfs wel een beetje pielekonten?

Als hoogtepunt dan natuurlijk het songfestival! Beetje tussen al die sloerie's met boa's en lage decollete's lopen. Vrouwen zijn gék op homo's en als je in het clubje van Goor en Froger zit, denken ze vanzelf dat jij óók van de roze club bent. Nou, daar zouden ze dan nog wel achter komen als Harrie ze mee achter de coulissen had genomen!

Maar ze hebben hem niet eens gevraagd. Waarschijnlijk had Harrie toch niet voldoende roze uitstraling en daarom wordt Jeroen van der Boom de vervanger van Geer bij De Toppers. Gelukkig is het voor Jeroen óók een geweldige opportunity. Dat hoorde Harrie hem dinsdagmorgen op Radio 1 zeggen. 's Middags hoorde ie het hem wéér zeggen, maar toen bij Business News Radio. En 's avonds was er nog een soort blooper-compilatie bij BNN. Daar zat Jeroen óók in met een fragmentje uit een interview dat zo'n moderne dj met hem had. En wéér vond ie het een geweldige opportunity.

Laat hem maar lekker doen. Harrie vindt het allemaal best. Hij is allang blij dat Geer ein-de-lijk eens even uit zicht verdwijnt. Kan ie tenminste de televisie af en toe weer gewoon aanzetten, zonder op die venijnige nicht te stuiten.

Nu nog wachten tot ook Jan Smit oprot. Jan Smit is echt het grootste lulletje van de wereld. Zeg nou zelf: als Yolanthe je vriendin zou zijn, dan kwam je toch gewoon nérgens meer? Dan ging je toch gewoon dag en nacht neuken? Maar Jan niet. Je kunt geen programma opzetten of het draait om Jan.

Zelfs gisteravond bij het voetballen. Ajax speelde in Volendam voor de KNVB-beker. Normaal een nulletje of tien voor Ajax. Maar al vóór de wedstrijd was het muzikaal behang van J. Smit hoorbaar. Vind je het gek dat Ajax dan verliest?

Waarin Harrie weer eens negatief is

1.
Harrie kan slecht tegen onrecht. Héél slecht. Daarom heeft hij wat tegen de vele regels in Nederland. Die regels zijn er om ongewenste dingen te voorkomen. Maar in de praktijk gaan degenen die willen rotzooien tóch gewoon door. En de braverikken worden dan met de regels aangepakt.

Ook op Harrie's werk zijn er veel regels en die zijn er vooral om mee te sjoemelen. Harrie heeft in de afgelopen weken drie treurige gevallen van nabij meegemaakt, waarbij een interne sollicitatieprocedure werd gevolgd, maar waar vantevoren al duidelijk was wie zou worden gekozen.

Gisteren had Harrie een cursus via zijn werk, in een oud klooster in Vught. Het ging over solliciteren en over sollicitatieprocedures. Harrie vertelde over zijn ervaringen en toen zei de cursusleider dat Harrie het zichzelf met zo'n negatieve houding moeilijk maakte om iets anders te vinden. Harrie kreeg niet uitgelegd dat dit volgens hem niks met een negatieve houding van hém te maken had, maar alles met bedrog van anderen.

Aan het eind van de dag kwam de cursusleider met een oefening van een Amerikaanse personeelsgoeroe. "Deze heb ik eigenlijk speciaal voor jou uitgezocht", zei de cursusleider tegen Harrie. Doel van de oefening was om je gedachten in situaties te veranderen. Zo kon Harrie leren zijn boosheid over corrupte procedures om te zetten in vergeving voor degenen die corrupt waren geweest. "Heb je er wat aan?", vroeg de leider ook nog aan het eind. Harrie heeft de man maar een hand gegeven en hem voor zijn diensten bedankt.

2.
Het was al half zes geweest en donker, toen Harrie na de cursus bij zijn auto kwam. Die auto had hij aan het begin van een parkeerlaantje gezet, met de voorkant naar het pad toe. Tijdens de pauze had hij gezien dat iemand een wit Volkswagenbusje (kenteken 76-VS-HG) nog vóór zijn auto had willen zetten. Maar daar was helemaal geen plaats meer voor, zodat het busje half op het pad en half voor/half naast Harrie's auto terecht was gekomen. Tussen het busje en Harrie's voorbumper zat maar een paar centimeter ruimte. Omdat áchter het busje allemaal bomen stonden, vreesde Harrie voor de lak op zijn nieuwe bumper, die er net 4 weken geleden op was gezet.

Toen Harrie bij zijn auto kwam, zag ie meteen dat de bus zijn bumper inderdaad had geraakt. Een flinke kras en wat vegen witte verf waren het resultaat. Gelukkig had Harrie het kenteken genoteerd en hij belde de politie maar even. Die adviseerden Harrie om maar gewoon naar huis te gaan en aangifte te gaan doen bij een politiebureau in de buurt.

Toen Harrie thuis kwam, belde hij daarom nogmaals voor een aangifte. Dat moest op afspraak. Hij kon vandaag om 13.00 uur terecht.

3.
Willie verveelde zich een beetje en ging met Harrie mee naar het politiebureau. Ze werden geholpen door een vrouw die Harrie herkende. Terwijl zij naar de schade aan de auto keek, schoot het Harrie te binnen: bij haar had ie vorig jaar aangifte gedaan, toen hij via Marktplaats aangifte van oplichting had gedaan. Hij had 150 euro voor een iPod overgemaakt aan iemand van wie Harrie naam, adres, woonplaats, telefoon en bankrekeningnummer kon geven. De mevrouw had toen gezegd dat ze de aangifte wel op wilde nemen, maar niks voor Harrie zou doen. Hij had zelf maar beter op moeten letten.

Harrie had de oplichting destijds op een forum voor opgelichten gemeld. Hij bleek één van de velen te zijn die door deze figuur waren belazerd. Een paar weken geleden las Harrie op internet dat de jongen inmiddels was opgepakt en berecht. Iedereen die aangifte had gedaan, had via de politie benaderd moeten worden. Harrie had helaas niet van het wakkere dienderskorps in zijn buurt mogen vernemen en was nu te laat voor een vergoeding.

De agente had de schade inmiddels bekeken en zei dat ze niks voor Harrie kon doen. Die keek haar verbaasd aan. "U had de auto moeten laten staan en de politie uit Vught moeten laten komen", zei de vrouw. Harrie vertelde dat keurig het politienummer had gebeld waarvan de politie vindt dat je het moet bellen als er iets is en dat de mevrouw die hij sprak had gezegd dat ie maar in de buurt aangifte moest doen. "Ja, die mensen aan de telefoon snappen dat ook allemaal niet", zei de agente.

Harrie voelde een lichte geïrriteerdheid opkomen, maar met Willie erbij wilde hij zijn fatsoen bewaren. Hij vroeg daarom zo vriendelijk mogelijk hoe een burger dan in Gods naam te weten moet komen wat hij moet doen als de politie zélf hem verkeerd voorlicht. Nu werd de mevrouw óók geïriteerd en ze begon over juridisch bewijs dat er niet was, omdat Harrie er niet bij was geweest toen de bus tegen zijn auto reed. Harrie vertelde nog een keer dat ie écht niet de illusie had dat ie ooit iets van een vergoeding zou krijgen, maar dat ie wél had gehoopt dat de politie een telefoontje met de eigenaar van het busje zou plegen.

Daar kon de mevrouw niet aan beginnen, zei ze. En toen werd Harrie écht boos. En toen bleef ie tóch netjes, vanwege Willie. Hij vertelde de mevrouw het verhaal van de iPod, dat zij toen óók al niks voor hem had gedaan. Dat kon ze zich niet meer herinneren. "En nu doen jullie dus wéér niks", zei Harrie. "Ik kan er echt niks aan doen meneer," zei de mevrouw, "wij hebben onze speerpunten en die liggen niet bij dit soort dingen". "Maar blijkbaar wél bij het bekeuren van eigenaren die hun hondjes om 8 uur 's ochtends in het bos niet aan de lijn hebben", kon Harrie niet nalaten te zeggen.

De mevrouw vroeg 'of we nu zo gingen beginnen' en zei dat ze een heleboel klanten had die wél tevreden waren. Harrie stond op en zei dat híj in elk geval voorlopig definitief alle vertrouwen in de politie kwijt was. Hij gaf de mevrouw nog een hand en zei 'tot ziens', maar kreeg geen antwoord meer.

Toen Harrie en Willie weer in de auto zaten was het zeker twee minuten stil. Toen vroeg Harrie aan Willie of die vond dat Harrie bot was geweest.
"Nee," zei Willie, "ik vond het goed wat je zei van die honden. Als ze dat belangrijker vinden dan dat iemand je auto kapot maakt, dan heb je helemaal niks aan politie." Die woorden van een kind waren voor Harrie meer waard dan welke vergoeding van wie dan ook.

4.
De moraal. We sterven van de regels. Harrie vindt dat prima, mits er ook iets mee wordt gedaan. Regels worden vaak bedacht door juristen. Hoe meer juristen, hoe meer regels dus. Maar hoe meer regels, hoe meer juristen er weer komen om mensen te helpen de regels te omzeilen.

Als je daar dan iets over zegt (of dat nou op het politiebureau, op je werk of tijdens een cursus is), dan krijg je ook nog eens het verwijt dat je negatief bent. En moet je oefeningen gaan doen om de bedriegers te vergeven. Dat zijn de momenten waarop Harrie zowat ontploft en zou willen dat ie in de rimboe leefde.

Meevaller

De wereld is in paniek. Er is een financiële crisis. Harrie verbaast dat niet. Vaste lezers van dit weblog weten dat.

Harrie heeft al vaker zijn verbazing geuit over stijgende prijzen, afnemende koopkracht en dan tóch allemaal mensen met hele normale salarissen om hem heen die peperdure nieuwe auto's kopen alsof ze de loterij hebben gewonnen. Harrie heeft op sommige momenten zelfs weleens gedacht dat veel mensen op de pof leefden! En dat blijkt dus ook zo te zijn.

Nou heeft Harrie in eerste instantie weinig last van die financiële crisis. Dinie en hij redden zich uitstekend, dank u! Ze hebben vrijwel alle spullen die ze willen, geen schulden en allebei vier dagen per week vrij. Als het dus écht nodig zou zijn, zou Dinie best nog één of twee dagen extra kunnen worden ingezet voor het vergaren van wat meer geld.

Waar Harrie zich meer zorgen om maakt is de toekomst van zijn kinderen. Huizen zijn nú al niet meer te betalen, dus hoe gaan Willie en Ricardo dat later doen? Huren? Is ook al nauwelijks te doen door een gebrek aan huurhuizen. Thuis blijven wonen? Lijkt Harrie gezellig, maar krap.

Maar gelukkig zijn er ook meevallers voor zijn zonen. Om dat te verduidelijken moet Harrie even terug naar zijn jeugd. Meisjes versieren was toen een crime, zeker voor types als Harrie. Sommige jongens sloegen gewoon hun armen om leuke meisjes heen, of vroegen recht voor z'n raap of de meisjes even mee naar buiten gingen.

Harrie durfde dat natuurlijk niet. Die kon jáááren lang met leuke meisjes praten. Dat kostte natuurlijk nogal wat, want van praten krijg je een droge mond. En die meisjes waar Harrie dan tegenaan zeurde, hadden natuurlijk óók dorst. En nooit geld. Harrie kan nu natuurlijk niet meer nagaan hoeveel sex hij destijds voor zijn geld heeft gehad, maar veel was het niet.

Hij was dan ook verheugd om de uitkomsten van een "diepgaand" onderzoek naar sex onder jongeren in het AD te lezen. Vanavond is er zelfs een documentaire over op de tv. Belangrijkste conclusie: jongeren zien sex tegenwoordig eigenlijk als een ruilmiddel. En het maakt niet uit of je in een grote stad woont of in Bergeijk, voor een pakje Marlboro gaat een modern meisje tegenwoordig gewoon plat.

Harrie was nogal opgetogen over dit nieuws en heeft het meteen even nagekeken. 4 euro en 40 cent kost een pakje Marlboro rood vandaag. Dat is nog geen tien gulden in oud-Hollandsch geld!

Harrie kan u verzekeren dat een gemiddeld modern meisje in zijn tijd voor veel meer dan tien gulden dronk. En dan kreeg je er nog niks voor terug ook. Dit is letterlijk een mooie "opsteker" voor Harrie's zoons.