Harrie op Youtube

Harrie heeft al een paar keer verteld dat hij het WK-voetbal in Afrika een treurige bedoening vond, maar hij vergat nog te vertellen dat het WK wel degelijk één groot hoogtepunt voor hem opleverde. Hij vond het WK namelijk zó saai, dat hij tijdens de wedstrijden nogal eens even naar Teletekst ging kijken of even overschakelde naar een andere zender.

Zo kon het gebeuren dat hij tijdens een wedstrijd op een vrijdagmiddag terecht kwam op Omroep Brabant. Daar had men nét een heuse prijsvraag, waar een mini-videocamera mee te winnen was. De vraag was waarom het Parktheater in Eindhoven de Gouden Struis had gewonnen.

Harrie wist natuurlijk niet wat een struis was, laat staan dat-ie wist waarom het Parktheater daar een gouden versie van had gewonnen, maar hij besefte wel dat hier een kans lag. Hij was immers waarschijnlijk de enige kijker naar Omroep Brabant (de rest van Nederland keek waarschijnlijk voetbal), dus grote kans dat hij zou winnen als hij mee zou doen.

Harrie onthield het mailadres dus even waar de oplossing naartoe moest, zocht het antwoord op en mailde dat naar Omroep Brabant. Vier dagen later kreeg-ie de mededeling dat-ie inderdaad had gewonnen en een paar dagen later arriveerde de camera.

In tegenstelling tot wat Harrie had verwacht is het helemaal geen flutding. Het apparaat, Flip Mino geheten, is in bepaalde kringen zelfs razend populair, zag Harrie toen hij via Google informatie over zijn Flip zocht. Flip is net zo klein als een mobiele telefoon, dus je kunt hem zó in je broekzak stoppen. Opstarten duurt een paar seconden en dan maak je er opnamen mee in HD-kwaliteit. Grootste nadeel: zoomen kan alleen digitaal en is dus vrijwel zinloos.

Het mooie is dat zelfs de software bij Flip zonder problemen werkt (onder Windows 7 moet je overigens wel enig geduld en handigheid hebben om die software werkend te hóuden, maar dat is Harrie wel toevertrouwd). Na installatie van de software hoef je Flip maar aan te sluiten op een USB-poort (Flip heeft een ingebouwde USB-aansluiting die met 1 druk op een knop tevoorschijn springt) en dan laat-ie meteen alle video's zien die je hebt gemaakt. Die kun je dan eenvoudig naar je computer overzetten. Vervolgens kun je met de bijgeleverde software zelfs een filmpje van al je losse filmpjes maken.

Harrie kon het niet laten en heeft afgelopen donderdag -met de hulp van Willie en Ricardo- wat filmpjes gemaakt. Die filmpjes heeft-ie vanmorgen aan elkaar geplakt en op Youtube gezet. Echte Harrie-fans kunnen het filmpje hier bekijken.

Oplichting (nog een keer)

In het vorige bericht schreef Harrie over een oplichter die actief is. Stuit-ie de dag erna op nóg een geval van oplichting! Alleen doen de oplichters in dit geval geen enkele moeite om hun identiteit te verbergen!

Zoek via Google maar eens op Oranje WK 2010 hoogtepunten. De meeste hits zullen verwijzen naar deze dvd. Voor 25 euro worden u twee dvd's aangesmeerd met de hoogtepunten van het Nederlands elftal tijdens het voorbije WK. Terwijl u en Harrie natuurlijk weten dat die hoogtepunten ook gratis als bijlage bij een e-mail hadden gepast. Weest dus alert!

Oplichting: zo eenvoudig is het!

Harrie krijgt weleens het verwijt dat hij zo weinig vertrouwen heeft in de gemiddelde medemens. Misschien dat het volgende verhaal daar wat begrip voor kweekt. Het speelde in de afgelopen twee weken, toen Harrie een Playstation portable (PSP) zocht voor Ricardo. Hij vond een nieuwe op Marktplaats, voor een verdacht lage prijs. Hij stuurde de verkoper een mail en kreeg dit antwoord.

Beste,
Bezoek onze website voor nader informatie,U kunt er een bestelling plaatsen
We leveren binnen 24 uur onze verzendkosten zijn geheel gratis. we hebben kortingen tot 60% op de meeste accessoires in onze assortiment.
www.econsoleshop.com
Mvg,
Econsoleshop.com Sales Team

Harrie bezocht de site (die inmiddels uit de lucht is) en zag nog meer spullen met een verdacht lage prijs. Maar op de site stond een keurmerk van de organisatie Thuiswinkel Waarborg. Bij het aanklikken van het keurmerk verscheen een betrouwbaar ogende verklaring die meldde dat Econsoleshop inderdaad over een Thuiswinkel Waarborg beschikte. En wie over zo'n keurmerk beschikt mag vertrouwd worden, dat belooft die organisatie.

Toch was Harrie wantrouwig. Hij bezocht daarom de website van Thuiswinkel Waarborg en keek in de ledenlijst op Econsoleshop daadwerkelijk op de lijst van betrouwbare deelnemers stond. Dat was dus niet het geval. Harrie besloot daarom eens met Econsoleshop te gaan mailen en het resultaat daarvan staat hieronder.

Harrie: Ik zie dat u helemaal geen lide bent van Thuiswinkel.org. Ik zal Marktplaats, opgelichtopinternet.nl en de politie meteen in kennis stellen.
Econsoleshop: Beste Harrie,
We hebben de thuiswinkel waarborg 1000 Euro contributie geld overhandigd. Dat is dan onmogelijk dat u vermeld dat wij geen lid van hen zijn.
Harrie: Dat zal wel, maar u staat niet in hun lijst van goedgekeurde bedrijven. U staat daarentegen wél op opgelichtopinternet.nl.
ECS: Beste Harrie,
Dat is helaas het werk van onze concurrenten, ze kunnen niet weerstaan dat we producten voor zulke betaalbare prijzen aanbieden. Anders kunnen ze namelijk onmogelijk grote omzetten draaien wat vindt u daarvan? Een product van 50 Euro aanbieden voor 500 Euro dat kunnen ze wel, En dan komen bedrijven net als wij in de zwarte daglicht. Maar we hebben onlangs alles voorgelegd aan onze advocaat die er een strafrechtelijk onderzoek over is begonnen,
Hopende u hiermee voldoende geinformeerd te hebben,
Harrie: Beste ?,
Ik ben één keer eerder opgelicht via internet. Dat is niet veel, gezien het feit dat ik vrijwel alles online koop (al jarenlang). Ik weet dus vrij goed wanneer dingen niet kloppen. Dat is bij u dus ook. Zo is het vreemd dat u mailt onder een gmail-account. Een echt bedrijf doet dat onder het eigen domein. Verder is er geen concurrent van u met dezelfde domeinnaam. Ik heb MP, thuiswinkel.org en opgelichtopinternet in elk geval ingelicht. De politie volgt maandag.
ECS: Beste Harrie, Doe ze de groeten, Ik heb u ip genoteerd en zal ik doorgeven aan de heer bram moszkowicz. We zijn het zat van deze beschuldigingen.
Harrie: Grapjas. Hoewel je Moskowicz wel zou kunnen betalen van het geld dat je via de oplichting al binnen hebt. Ik zal deze reactie ook even plaatsen op opgelichtopinternet.nl. Misschien trouwens een idee om geen plaatsnamen door elkaar te gaan halen als je meer kans wilt hebben dat iemand erin trapt (Den Haag/Rotterdam). Ook je gebrekkige taalgebruik maakt niet dat je betrouwbaar lijkt.
ECS: Wat voor een verneukeratief type bent gij. Ik zou u heel graag persoonlijk willen ontmoeten om een bakkie mee te pakken. Trouwens vindt ik mij niet verplicht om met u algemeen beschaafd nederlands te spreken omdat ik dagelijks te maken heb met duizenden verschillende consumenten. Dat zal vervolgens voor tijdverlies zorgen. Ik doe mijn job. En hou jij je bezig met je eigen job.
Harrie: Hahaha, dat is een geweldige reden om geen fatsoenlijk Nederlands te hoeven praten! Die moet ik onthouden! Maar als ik de PSP gewoon op kan komen halen, dan doe ik graag zaken met u.
ECS: Ik ben hoogopgeleid dus maakt u zich daar geen zorgen over. Ik zal voor u een uitzondering maken dan kunt u maandag langskomen,
Pinnen is helaas niet mogelijk dus het moet cash en u mag de producten meenemen als u voor minimaal 1000 Euro inkopen gaat doen.
Harrie: Ik heb het niet zo op mensen die zeggen dat ze hoogopgeleid zijn. Net alsof mensen die dat niet zijn minder zijn? Ik zal geen gebruik maken van uw aanbod. Ik heb maar 1 PS3 nodig, geen 5. Nog nooit meegemaakt, dat ik voor een bepaald minimumbedrag moet kopen trouwens. Is dat een truc van hoogopgeleiden om sneller rijk te worden?
ECS: Beste Harrie, We hebben enkel een vergunning aangeschaft als postorder bedrijf, Dus hebben we niet de mogelijkheid om particuliere consumenten te ontvangen, Voor bedrijven maken we enige uitzondering dat ze wel kunnen komen ophalen volgens een afhaal afspraak. De bestelling dient wel minimaal 2000 Euro te zijn.
Harrie: Het wordt steeds gekker. Ik stop ermee, het was leuk om wat over en weer te mailen. Ik hoop wel dat men erin zal slagen uw handel stil te leggen.
ECS: Beste Harrie,
Hoe bedoelt u het wordt gekker? U maakt er een gekken huis van. Ik wil u nog meerdere keuzes aanbieden maar u bent geen eens geïnteresseerd.
Harrie:
Nou, eerst moet ik voor 1000 euro kopen en dan blijkt dat het normaal zelfs 2000 euro is!
ECS: Beste Harrie,
Voor u maak een uitzondering.
Harrie: Zoals gezegd: ik heb er maar 1 nodig. Los daarvan: ik heb nog even verder gezocht op internet en zie dat u werkelijk óveral genoemd wordt als oplichter, tot op Belgische sites aan toe. Ik ben -zoals gezegd- een keer eerder opgelicht en daardoor wat voorzichtiger geworden. Sommige bedrijven zijn er redelijk bedreven in om te verdoezelen dat ze de zaak flessen. Bij u was het wel héél snel duidelijk dat u de zaak oplicht. Vals waarborgformulier (in een écht formulier zijn mailadres en weblink aanklikbaar, lettertype klopt niet), gmail-adres, alleen maar hits over oplichting: ik stop nu echt met mailen met u. Ik hoop voor u dat u er nog in slaagt mensen te belazeren. Voor de rest van de wereld hoop ik dat u snel wordt aangepakt. Uw IP-adres zal ik nog even aan diverse bronnen doorgeven.
ECS: Alles wat u spreekt geef ik door aan de heer bram moskowitch maakt u zich daar maar niet druk over. ik wens u veel succes in u leven
Harrie: Het is 'uw leven', niet u 'leven'. Bram is overigens ook niet welkom bij mij. Advocaten zijn net zulke grote oplichters als u, alleen zijn ze hoogopgeleid en kunnen ze het beter verbergen.
ECS: rot op joh, viswijf dat je bent
http://www.youtube.com/watch?v=Ktz7vc70hZ8
hier een mooie link dat je misschien wat van kan leren
Harrie: Ik neem aan dat dat filmpje minstens zo slecht is als uw Nederlands, dus ik ga het maar niet bekijken. Misschien vindt Bram het leuk?
ECS: Harrie van geffen heb ik gegraveerd in mijn geheugen afwachten viswijf dat je bent. I go chop you Euro,
You are the mugu, iam the winner.
419 is just a game.
Have a nice day mate, hope i will meet you soon.
Harrie: Oei, dat klinkt niet goed. Ik snap niet wat je bedoelt, maar neem aan dat het een bedreiging is. Heb ik ook meteen iets concreets om aan de politie te geven. Voor internetoplichters komen ze niet van hun stoel af, maar op mensen die anderen bedreigen zijn ze dol. Bedankt!
O ja, ik zal je reactie ook weer op opgelichtopinternet.nl plaatsen.
Harrie (iets later): Ik heb uw tekst ingetypt op Google en kwam toen dat filmpje van u tegen. Ik heb dat toen maar even gekeken. Later vond ik de tekst ook nog 'los'. Nu snap ik het geloof ik. U bent denk ik een 'gekleurde landgenoot' zoals dat zo netjes heet. Klopt dat? En dan precies één van de soort die ervoor zorgt dat veel Nederlanders zo'n hekel hebben aan 'gekleurde landgenoten'. Buitenlanders die gewoon meedoen met de Nederlandse samenleving zijn altijd welkom, maar er zijn er ook nogal wat die alleen leven van criminele activiteiten. Die bezorgen hun betrouwbare soortgenoten een slechte naam. Bent u daar trots op?
ECS: Overal heb je rotte appels en peren,
De heer Holleeder de meest beruchte crimineel van Nederland heeft toevallig geen buitenlands komaf? Kunt u daar een verklaring op geven.
Ik ben trots op wat ik ben. Ik ben trots op wat ik kan, ik ben helemaal trots op waar ik allemaal in staat ben! Heeft u nu een hekel aan mij? Voordat u zich afvraagt waarom ik dit doe, moet je je eerst afvragen hoe is het zover gekomen dat ik deze pad op ben gegaan.
Waarschijnlijk discriminatie. Dat je afweert van de nederlandse samenleving.
Dan maak je met je gekleurde uiterlijk weinig kans in de Nederlandse samenleving, en creeer je in jezelf haat tegen ze. Nou als je zo niet wordt geaccepteerd dann moet je me maar zo accepteren. Ik zal ervoor zorgen dat alle bewoners in Europa minstens voor 1 x worden opgelicht.
Trouwens heb ik grote machten achter mij zoals de Cia en de Mossad waar ik vooraal veel tips en projecten van krijg, Maar ik moet minstens 12 maanden wachtenn tot dat die projecten werkelijk worden. Dan heb ik het niet over miljoen maar Miljarden Euros.
Donder nou op en stoor mij niet
Harrie: Ik kan me heel goed voorstellen dat het moeilijk is voor buitenlanders om in een ander land geaccepteerd te worden. Toch geeft dat die buitenlanders natuurlijk niet het recht om dan maar de criminaliteit in te gaan. Begrijpt u dan niet dat u het voor uw goedwillende mede-buitenlanders helemaal verziekt op deze manier? Immers hoe vaker een buitenlander iemand oplicht, hoe moeilijker het wordt voor een goedwillende buitenlander om nog normaal aan het werk te komen.
Ik heb zelf he-le-maal niets tegen buitenlanders. Ik heb jarenlang in Utrecht gewoond, midden tussen de Turken en Marokkanen. Dat was een prachtige tijd. Ik heb wél een hekel aan oplichters. En of dat nou Holleeder is op zijn manier of u op de uwe, dat maakt me niets uit. Ik zal uw boodschap -dat u iedereen 1 keer wilt gaan belazeren- in elk geval meenemen naar de politie.
ECS: Ik zal ook wel langs willen komen om een bakkie cappuccino te drinken op het bureau. Is niets strafbaar veel succes bij je aanklacht gezien je geen naam en IP van mij heb kan je verder niet veel. Doe hen de groeten, die blauwtjes zijn zelf corrupt zij lichten de samenleving op, ga hen maar aanklagen.
Harrie (dag later): Nou, we hebben je site in elk geval uit de lucht gekregen! Is een eerste succesje, hopelijk volgen er meer! Zul je toch weer wat moeite moeten doen om een andere site te gaan maken. Moet je toch nog werken voor je geld!
ECS: een site opzetten is 5 minuten mattieeeeeeeee ik zet in 50 minuten 10 sites op. no spang swa...
dit is mijn job. en de volgende keer halen jullie mij lul uit de lucht, oelewappers dat jullie zijn konjo bi mama
Harrie: Wel fijn dat je steeds antwoordt! Kan allemaal bij de politie in hetzelfde dossier.
ECS: Doe de groeten aan die corrupte blauwtjes. het zijn enkel idioten. Lekker een dikke salaris verdienen en op het bureau zitten, Zo kan je misdaad niet bestrijden!! En dit wat wij doen is geen Misdaad. Er wordt een rek. nr getoond. En de aardige mensen in onze land maken er gebruik van en maken direct een donatie over.
Als je goed op de website gaat zoeken, Staat er. Het werkelijke product kan afwijken van de afbeelding en tekst. Wat wij opsturen is gebakken lucht. Maar een beetje dure lucht. Zuurstof noemt men dat. Veel succes en val iemand anders lastig.
Harrie: Eerder zei je dat je dit bent gaan doen omdat je gediscrimineerd wordt. Snap je zelf eigenlijk wel waarom Nederlanders discrimineren?
ECS: Rot toch op. Ik ben zelf een hollander eikel dat je bent, als ik zeg dat ik een chinees ben geloof je dat ook. Donder eens op, en hou op met je verneukeratief gedoe

Inmiddels is de site dus uit de lucht, maar heeft hij weer een andere gemaakt, waar het oplichten gewoon verder gaat. De politie heeft een aantal aangiftes opgenomen, maar doet meestal niets in oplichtingsgevallen. Misschien dus wel begrijpelijk ook dat iemand aan oplichting gaat denken als-ie snel geld wil hebben.

Afscheid

Soms moet je afscheid van iets kunnen en durven nemen, ook al ben je er al lange tijd aan verknocht. Maar als het om iets gaat dat al bijna je hele leven aan je kleeft, dan is dat moeilijk.

Toch had Harrie vanavond voor het eerst écht het gevoel dat het einde van zijn liefde voor Ajax nabij is. Niet dat dat uit de lucht komt vallen natuurlijk. Ajax speelt al minstens 10 jaar hetzelfde laffe voetbal dat de meeste andere ploegen al sinds jaar en dag spelen. Maar Harrie is Ajacied geworden, omdat Ajax altijd aanvallend voetbal propageerde. En dat dan bij voorkeur met jongens uit de eigen jeugd.

Volgens kenners past aanvallend voetbal niet meer in deze tijd. Daarnaast heeft een gerechtelijke uitspraak ervoor gezorgd dat clubs als Ajax, die hun eigen spelers opleiden, die spelers steeds sneller kwijtraken aan buitenlandse clubs met veel geld. Ajax is daarmee gaandeweg verworden tot een middelmatige club met een dito voetbalstijl.

Desondanks heeft Harrie zijn club jarenlang de hand boven het hoofd gehouden. Je laat je liefde immers niet zómaar vallen. Maar de afgelopen maanden is er langzaam aan iets in hem geknapt. Eerst was er het WK-voetbal, waarin eens te meer duidelijk werd dat het in het voetbal alleen nog maar draait om geld en dat aanvallend voetbal sowieso nauwelijks meer bestaat. Doelpunten maken staat niet meer voorop: het gaat er nu in de eerste plaats om om te voorkomen dat je doelpunten tegenkrijgt. En daarbij zijn alle fysieke middelen geoorloofd. Voetbal is een combinatie van een vecht- en de schaaksport geworden en is voor een liefhebber van aanvullend voetbal niet meer om aan te zien. Harrie betrapte zich er daarom tijdens het WK al op dat hij nauwelijks meer geïnteresseerd is in voetbal in het algemeen.

Ondanks dat had Harrie stiekem de hoop dat 'zijn' Ajax in het nieuwe seizoen ineens weer als vanouds tekeer zou gaan. In het vorige seizoen werd het spel immers steeds beter. Als die lijn nou eens zou worden doorgetrokken in dit nieuwe seizoen en er nog een fatsoenlijke doelpuntenmaker zou worden aangetrokken, zou het misschien tóch weer als vroeger kunnen worden.

In de voorbije week werd die hoop al langzaam de grond ingeboord en ook nu weer lag geld aan de basis daarvan. Ajax bleek namelijk ineens nauwelijks geld meer te hebben. Geld voor een doelpuntenmaker was er zéker niet. De trainer dreigde daarom op te stappen en toen was er tóch geld. Maar de man die ze daarmee wilden kopen heeft geen zin in Ajax. Hij heeft namelijk een sportzaak in Rotterdam. Als hij bij Ajax gaat voetballen, koopt niemand in Rotterdam nog wat bij hem.

Ajax is daarom vanavond zonder nieuwe doelpuntenmaker aan het nieuwe seizoen begonnen tegen een middelmatig Grieks elftal. Ajax móet van die club winnen om aan de Champions League mee te mogen doen. Alleen dáár kan Ajax genoeg geld verdienen om er weer bovenop te komen. Ajax startte behoorlijk goed en kreeg een behoorlijk aantal goede kansen in de eerste helft. Maar ze scoorden maar 1 keer.

Gaandeweg kakte het spel van Ajax helemaal in, zoals we dat van ze gewend zijn de laatste jaren. En ineens brak er dus iets in Harrie. Het was na een minuut of 15 in de tweede helft en eigenlijk wilde Harrie op dat moment maar één ding: de tv uitzetten en nóóit meer naar voetbal kijken.

Zijn masochistische inslag heeft hem hier echter van weerhouden. Daardoor kon hij er nog mooi getuige van zijn dat de Grieken in de tweede helft zowaar één kans kregen en die nog verzilverden ook. Omdat de strijd tussen Ajax en de Grieken in twee duels wordt beslist kan Ajax het in de terugwedstrijd nog goed maken, maar Harrie denkt niet dat hij er nog naar gaat kijken.

Harrie doet zijn burgerplicht

Harrie heeft zojuist deze brief op de bus gedaan.

Aan: Politie Brabant Zuid-Oost
Postbus 528
5600 AM Eindhoven

Onderwerp: Verkeershufter

Nuenen, 21 juli 2010


Geachte mevrouw, meneer,

“De politie is je beste vriend”, dat herinner ik me van vroeger. En vrienden, die help ik als het even kan. Oók de politie, een vriend die mij trouwens tot twee keer toe níet hielp. Eén keer wilde ik aangifte van oplichting doen en mocht ik blij zijn dat ik aangifte mócht doen. “Maar verder doen we er niks aan hoor”, werd er achteraan gezegd. En de tweede keer (toen iemand de pasgespoten bumper van mijn auto beschadigde) deed de politie helemáál niets, ook al had ik het kenteken van de dader genoteerd.

Maar vriendschap moet groeien en om het te laten groeien moet je er tijd en energie in steken. Dat doe ik met deze brief. Ik lees namelijk steeds weer dat u het zó druk heeft met van alles, dat u er niet aan toekomt om uw gezicht op straat te vertonen. “Te druk met bonnen schrijven voor futiele snelheidsovertredingen”, hoor je mensen vaak zeggen. Maar mensen zeggen van alles, dat weet u net zo goed als ik.

In elk geval heb ik voor u een verkeershufter gevonden. Ik heb alle gegevens genoteerd, zodat u hem alleen nog van zijn bed hoeft te lichten. Ik stuitte gisteren op hem, dinsdag 20 juli 2010, rond de klok van 14.30 uur. Ik reed over de snelweg A2 van Den Bosch naar Eindhoven en bij Vught voegde de hufter in. Zonder richting aan te geven stoof hij meteen door naar de linker rijbaan. Dat was zijn eerste hufterige actie.

Vervolgens is hij vrijwel continu in de linkerbaan blijven rijden, in elk geval tot het punt waar ik zelf moest afslaan, op de afslag Bisschop Bekkerslaan aan de Kennedylaan in Eindhoven. Een noodzaak om in die linkerbaan te blijven rijden was er trouwens niet. Het was op die tijd vrij rustig op de A2 en op de rechter rijstrook was meer dan genoeg plaats. De reden dat de hufter toch steeds in de linkerbaan bleef rijden was waarschijnlijk dat hij veel harder reed dan de mensen in de rechter rijbaan. 120 km/uur is de toegestane snelheid, maar via mijn telefoon met navigatie heb ik vastgesteld dat hij vrijwel constant 140 km/uur reed. Ik geef toe, ik heb dus óók te hard gereden, maar dat was alleen om de snelheid van de hufter vast te stellen en om zijn kenteken te kunnen noteren. Dat was 57-FL-HJ.

Een enkele keer ging de hufter toch naar rechts. Daarbij gaf hij dan wederom geen richting aan. Maar zijn verblijf in de rechter baan duurde nooit lang en dan ging hij weer -ook weer zonder richting aan te geven- in de linker baan rijden. Had ik al verteld dat hij daarbij steeds veel te dicht op zijn voorganger zat? Er zat zeker geen twee seconden verschil tussen, zoals u altijd adviseert. Als Blik op de weg hem had gefilmd, was hij vast aan de kant gezet.

De grootste hufterigheid vertoonde de man tussen knooppunt Ekkersweijer (nog op de A2) en de aansluiting van de A50 op de Kennedylaan. In de bocht bij Ekkersweijer worden twee rijbanen samengevoegd tot één baan, dat weet u vast wel. De hufter wist dat denk ik ook, want aan het begin van de bocht ging hij netjes rechts rijden. Maar niet voor lang. Blijkbaar ging het hem niet snel genoeg, want toen het verdrijvingsvlak al duidelijk zichtbaar was ging hij ter hoogte van hectometerpaaltje 143.1 Re (op de A2) tóch weer (u raadt het al: zonder richting aan te geven) naar links. Een idiote inhaalmanoeuvre, want hij moest flink gas geven om nog wat auto’s in te kunnen halen zonder in het verdrijvingsvlak te belanden. Een typisch inhaalmomentje van een macho-type, van het soort ‘jij rijdt vóór mij maar jij hoort áchter mij’. Dat gevoel maakte het althans op mij. Ik moet zeggen dat dat gevoel ook werd versterkt door het feit dat de linkerarm van de hufter de hele weg van Vught naar Eindhoven uit het zijraampje bungelde. Hier reed een relaxte rijder, een koning van de weg.

Na de bocht reden de hufter en ik richting Eindhoven. Vanaf dat punt moet je dan een stukje over de A50 rijden om op de Kennedylaan te komen. Daarbij passeer je een grote nieuwe rotonde die een beetje op een berg ligt. Na die berg geldt een maximumsnelheid van 50 km/uur. Ik geef het ook nu weer toe, ook op dit punt heb ik zelf gezondigd en te hard gereden. Maar ik deed het voor u, om u te ontlasten bij uw drukke taken. En ik deed het ook voor onze vriendschap natuurlijk. U zult me mijn ongehoorzaamheid dan ook vast wel vergeven als ik u het resultaat van mijn ongehoorzaamheid vertel: ter hoogte van hectometerpaal 97e (op de A50 dus) klokte ik de hufter op 100 km/uur! Twee keer de toegestane snelheid dus!

Verder heb ik hem maar laten gaan. Ik zag nog wel dat hij bij het invoegen van de A50 op de Kennedylaan weer geen richting aangaf en meteen weer naar de linker rijbaan schoot. Daarna reed hij met behoorlijke snelheid over de Kennedylaan richting het centrum van Eindhoven. Ik weet dat daar heel veel snelheidscamera’s staan en heb me vanaf daar keurig aan de snelheid gehouden. Zelfs onze vriendschap is me geen bekeuring waard.

Ik neem aan dat u met de gegevens die ik heb verstrekt snel tot actie zult overgaan en de verkeershufter op zijn gedrag zult gaan aanspreken. Houdt u me op de hoogte van de resultaten?

Groet,




PS. Ik vergeet helemaal te vertellen dat de auto toebehoorde aan de politie en dat de hufter een van uw mensen moet zijn geweest. De auto had dus ook een zwaailicht en zo, maar dat was misschien kapot?

Grafdag

Harrie heeft een hele slechte dag. Om zijn gedachten te verzetten is-ie vanmiddag met Willie op de scooter naar de Woenselse Markt in Eindhoven gereden. Doel: het eten van een broodje kebap.

Op de terugweg bedacht Harrie dat ze langs het kerkhof zouden rijden waar zijn moeder sinds 2002 rust. Dat kon geen toeval zijn: op een grafdag als deze langs het graf van je moeder rijden. Hij stelde Willie voor om even te gaan kijken hoe het graf erbij lag.

De laatste keer dat Harrie er was was het winter. Het graf maakte toen een nogal treurige indruk wegens gebrek aan uitstraling, wat vooral werd veroorzaakt door de zeer bescheiden steen die op het graf ligt. Ligt, omdat Harrie en zijn zussen niet hebben gekozen voor een staande steen zoals je die op de meeste graven ziet. Gevolg van deze keuze is dat je het graf niet van veraf kunt zien.

Maar nu, midden in de zomer, was de aanblik heel anders. Vlak na de begrafenis had Harrie een kleine hortensia op het graf gezet, omdat zijn moeder bij leven dol was op bloemen en planten. Die hortensia bleek in 8 jaar tijd flink te zijn gegroeid. En waar de hortensia's in Harries tuin allemaal op apegapen liggen van de droogte, stond die op zijn moeder's graf fier overeind en volop in bloei. Net alsof ze hem zelf elke dag verzorgde.

Tatoeages

Toen Harrie een ventje was, waren tatoeages zeldzaam. Vooral zeemannen hadden er een. Vaak in de vorm van een hartje met een pijl erdoor en de letters "MOEDER" ernaast.

Tegenwoordig heeft bijna iederéén een tato. Harrie denkt dat-ie wel snapt waarom dat is: mensen willen zich onderscheiden van hun soortgenoten. Met een tato denken ze dat te kunnen doen, omdat iedereen natuurlijk iets heel eigens op zijn of haar lijf kan laten zetten.

Helaas zijn degenen die zich willen onderscheiden van anderen nou meestal net de mensen die eigenlijk niets eigens hebben. Hadden ze dat wél gehad, dan hadden ze waarschijnlijk ook niet de behoefte gevoeld om een tato te nemen. Het enigszins genante gevolg daarvan is dat je aan de soort en plaats van de tato bijna altijd meteen ziet met wat voor uniek persoon je te maken hebt.

Staat de hele onderarm vol met vreemde tekens? Dan hebben we hoogstwaarschijnlijk te maken met een voetballer. Is de onderrug voorzien van een grote, niets voorstellende afbeelding? In de volksmond heet dat een aarsgewei. Het is het domein van de vrouw van deze tijd (de 'gekke meid'), natuurlijk met zonnebril in het haar en een mobiele telefoon verkleefd aan de hand. Volgens insiders laten vrouwen overigens aarsgeweien plaatsen, omdat ze (waarschijnlijk terecht) bang zijn dat ze niets boeiends te vertellen hebben. Als een man ze dan van achteren bespringt, heeft-ie in elk geval nog iets om te lezen.

Maar deze week zag Harrie eindelijk weer eens een tato die hij nog niet eerder zag. Hij moet trouwens bekennen dat-ie in eerste instantie even dacht dat de mevrouw ter zake na het poepen een restje had laten zitten, maar bij nadere bestudering bleek het toch echt om een tato te gaan:


Hoe lelijk Harrie die aarsgeweien ook vindt, de aanblik van een opgedroogde drol vindt-ie nog veel erger.

Focus

Nog niet zo lang geschreven dacht Harrie dat-ie wel zo'n beetje klaar was bij zijn psycholoog. De laatste weken begint-ie daar toch aan te twijfelen. Het Nederlands Elftal is de oorzaak van die twijfel.

Harrie had in december 2009 zijn eerste gesprek bij zijn psycholoog (laten we hem even Erik noemen). Harrie boekte snel resultaat. Hij merkte dat hij veel te vaak zijn eigen wensen en mening opzij zette voor anderen. Daarnaast leerde hij dat hij zich teveel bezighield met en druk maakte om dingen die er eigenlijk niet toe deden. Harrie slaagde er vervolgens in no-time in om het zichzelf makkelijker te maken: hij bleef meer achter zijn mening staan, liet zich niet meer afbluffen door anderen en stopte met nutteloze dingen doen.

Maar toen kwam het WK-voetbal. Het Nederlands Elftal speelde net zo slaapverwekkend als PSV en won dus ook de ene na de andere wedstrijd. Een goocheme journalist kwam op het idee om te vragen hoe dat kon, zo slecht spelen en toch steeds winnen, en of het Nederlands Elftal ook dacht dat ze er wereldkampioen mee zouden kunnen worden.

In het antwoord op die vraag werd het woord focus genoemd. Het idee was dat we zéker wereldkampioen zouden kunnen worden, want er was focus. Eigenlijk ging het nog verder: de spelers waren ervan overtúigd dat we wereldkampioen zouden worden. En weer werd focus genoemd. Met dat woord zijn we de rest van het toernooi doodgegooid.

Tijdens één van de slaapverwekkende wedstrijden die Nederland speelde sloeg het woord focus ineens als een bliksemschicht in Harries hersenpan. In een flits realiseerde hij zich dat het hem in zijn leven altijd aan focus had ontbroken en dat het er door de therapie niet beter op was geworden. Hij is nooit iemand geweest die elke dag weer lillend van opwinding opstond met het idee om weer eens te gaan ontdekken wat voor kansen en uitdagingen Het Leven hem vandaag weer zou gaan brengen, maar sinds de therapie is hij wel érg focusloos geworden.

Harrie moet daar wel bij opmerken dat het hete weer van de laatste weken het er niet beter op maakt. Hij kan daar slecht tegen en wordt erdoor verlamd. Maar feit is wel dat er op dit moment maar heel weinig is dat hem enthousiast kan maken. Voor zijn privéleven is dat nog tot daar aan toe, maar op zijn werk heeft hij er echt last van. Hij kan zich met moeite een paar minuten concentreren op dingen waar hij mee bezig is. Dan is zijn focus verdwenen.

Gevolg is dat er weinig uit zijn handen komt en hij des te meer vergeet. Hij heeft erover nagedacht om dan iets anders te gaan zoeken, maar ook daar mist hij de focus: hij zou niet weten wat hij anders zou willen gaan doen. Harrie zal het uiteraard met Erik bespreken en hij verwacht dat dat ertoe zal leiden dat de therapie niet wordt beëindigd, maar een tweede fase krijgt.

Geluk bij een ongeluk is dat het WK is afgelopen en dat hij niet steeds weer het woord focus hoeft te horen. In plaats van het WK is nu de Tour de France op de televisie. Harrie heeft gistermiddag wegens concentratieproblemen vrijaf genomen en dacht dat een paar uur kijken naar een touretappe hem wel tot rust kon brengen. Bleek dat-ie nét de eerste etappe in 100 jaar had gekozen die tot bijna middernacht duurde.

Dat was op zich niet zo erg, maar wél het commentaar dat hij in die uren moest aanhoren van de heren Dijkstra en Ducrot. Ruim 4 uur lang heeft Harrie naar hun oeverloze gezwets geluisterd. En omdat ze natuurlijk niet steeds weer iets nieuws konden bedenken meldden ze om de paar minuten dat de koplopers elkaar elk moment pijn konden gaan doen.

Harrie weet niet of Ducrot en Dijkstra het deze tour elke dag over pijn doen hebben. Als dat wel zo is, moet-ie maar niet te vaak kijken. Als je in een flits beseft dat je geen focus hebt is dat onschuldig, maar als je in een flits beseft dat je iemand pijn moet gaan doen kan het gevaarlijk worden.

WK-finale

Drie maal is scheepsrecht, maar niet voor het Nederlands elftal. Voor de derde keer in de geschiedenis stond Oranje in de finale van het WK-voetbal en voor de derde keer verloren ze.

Bij Harrie heerst vooral opluchting. Harrie dacht altijd dat-ie van voetbal hield, maar ergens moet het mis zijn gegaan tussen hem en het voetbal. Hij heeft de afgelopen weken behoorlijk wat wedstrijden gezien en hij werd er niet vrolijk van.

De leukste wedstrijd van het toernooi was misschien nog wel die van afgelopen zaterdag, om de derde en vierde prijs, tussen Duitsland en Uruguay. In die wedstrijd werd gewoon gevoetbald. Of je derde wordt of vierde maakt immers niks uit, zodat je je niet bezig hoeft te houden met taktieken en gewoon kunt doen waar het allemaal om begonnen is: lekker voetballen.

Het Nederlands elftal was helemáál een drama dit toernooi. 660 minuten hebben ze gespeeld, de verlenging tegen Spanje meegerekend. Tegen Brazilië zag Harrie ze een minuut of twintig leuk voetballen. In de andere 630 minuten was het huilen met de pet op.

Harrie had steeds weer het idee dat-ie naar PSV zat te kijken: alleen maar spelen met als doel om een doelpunt minder tegen te krijgen dan de vijand. En natuurlijk veel en veel te te harde overtredingen maken. Harrie moet toegeven dat-ie eindelijk af en toe ook eens zag waarom mensen zo weg zijn van Van Bommel, maar voor Harrie woog het niet op tegen de talloze en smerige en overtredingen die hij weer maakte.

Eén troost: bijna alle landen speelden zo verdedigend en gezapig als Nederland. Alleszeggend in dit verband: kampioen Spanje maakte in 7 wedstrijden 8 goals. Armoediger kan het bijna niet.

Eerder in de afgelopen week was Harrie er getuige van dat wat ouderwetse werkmensen (die bestaan dus nog wél) in Harries straat op een ochtend een gat in de grond gingen graven. Het was waarschijnlijk nogal een klus, want 's avonds waren ze nog niet klaar. Harrie zag toen wel de reden van hun graafwerk: er was een kabel gebroken. De volgende ochtend waren de mannen er weer en heeft Harrie even staan kijken hoe ze de kabel repareerden. Het was niet eenvoudig en de mannen waren behoorlijk aan het pielen, maar uiteindelijk lukte het. Daarna gooiden ze het gat weer dicht.

Tijdens de WK-finale moest Harrie steeds aan die mannen denken, met de man en de zoon van een collega in het hoofd. Die hadden op de valreep kaartjes bemachtigd om de WK-finale bij te kunnen wonen. 3200 euro per man hadden ze betaald. In de 37e minuut van de wedstrijd rekende Harrie uit dat een minuut voetbal ruim 30 euro kostte en dat de man en de zoon van zijn collega op dat moment al meer dan 1000 euro hadden betaald voor de wanvertoning die Harrie had aanschouwd.

In een flits kwam bij Harrie het besef dat hij zich eigenlijk beter had geamuseerd toen hij naar de mannen keek die de kabel repareerden, dan nu, tijdens het kijken naar de finale. Eigenlijk -realiseerde hij zich- was het schouwspel van de kabelreparateurs interessanter geweest dan bijna élke wedstrijd die hij tijdens het WK had gezien.

Gelukkig voor de man en zoon van Harries collega draaide de finale op een verlenging uit, zodat ze in elk geval meer speelminuten voor hun geld kregen.

Censuur

Harries vorige bericht, waarin hij aangaf te twijfelen of hij met dit weblog zou doorgaan, heeft nogal wat reacties opgeleverd. Het blijkt dat er toch nogal wat mensen graag lezen wat Harrie te zeuren heeft.

Maar Harrie schrijft niet voor anderen, hij schrijft voor zichzelf. Hij is dit weblog gestart met zijn zoons in het achterhoofd. Kunnen die later, als ze volwassen zijn, eens nagaan wat hun vader eigenlijk altijd bezielde. Hij zal dus niet doorgaan als anderen dat vragen, maar alleen als hij er zelf nog zin an heeft.

En dat laatste is niet altijd het geval, zoals Harrie al schreef, omdat het schrijven hem soms teveel energie kost. Het Leven en de dingen die erin gebeuren kosten Harrie sowieso al energie, al zal dat bij anderen niet anders zijn. Maar als Harrie erover na gaat denken en gaat bedenken hoe hij erover zal schrijven, kost het nóg een keer energie.

Dat is op zich niet erg, als dat schrijven therapeutisch zou werken. Helaas werkt het bij Harrie meestal juist andersom, denkt-ie. Veel dingen waar hij over schrijft kan hij eigenlijk beter zo snel mogelijk vergeten om zijn geluk niet te laten vergallen. Maar door dit weblog gaat-ie juist nog eens extra door dat soort dingen heen en blijft-ie er daardoor wel te lang in hangen.

Maar er is nog een tweede reden en misschien wel belangrijker reden waardoor Harrie eraan twijfelt of hij wel door kán gaan. Harrie is er namelijk steeds minder gerust op dat hij nog publiekelijk kan schrijven wat hem bezighoudt zonder daar ooit voor te worden gestraft. Op zijn werk is hij in het verleden al eens terechtgewezen, omdat-ie op een discussiepagina op zijn werk stukjes schreef die de bazen niet zo bevielen. Echt veel heeft-ie zich er toen niet van aangetrokken, maar het werd hem toen wel ineens duidelijk dat er een zekere mate van censuur heerste bij zijn werkgever.

Vorige week zondag, toen hij het vorige stukje schreef, vermoedde hij al dat hij wéér gezeur zou krijgen op zijn werk. Samen met een paar directe collega's had-ie wat berichtjes met weinig inhoud geplaatst op een nieuw soort digitale discussiepagina van zijn baas. Harrie bekeek die pagina al een tijdje en had geconstateerd dat een paar verre collega's (waarvan de meeste de functie van manager vervulden) er zo'n beetje het zelfbenoemd eigendom over leken te hebben. Ze plaatsten er berichtjes zonder veel inhoud, zoals "ik heb een paar boeiende managementboeken gelezen" of "hij doet het" (wát het deed werd niet vermeld). Berichten zonder inhoud, maar wel in de vage taalsoort die bij managers hoort.

Harrie had de pagina daarom links laten liggen, tot een paar directe collega's er óók zinloze berichtjes gingen plaatsen. Harries directe collega's deden dat natuurlijk wél in begrijpelijke taal, zodat Harrie niet langer wilde achterblijven. Maar al na een stuk of tien reacties werden de zelfbenoemde eigenaren van de pagina boos op Harrie en zijn directe collega's, omdat ze niet de juiste taal spraken. Verder was het te negatief en ging het nergens over, vonden de managers.

Harrie voelde de bui toen al hangen en heeft zich daarom aan het begin van het vorige weekeinde afgemeld als deelnemer aan de pagina. Desondanks werd-ie maandagochtend, samen met twee van de drie medeplichtige andere collega's, bij zijn baas op het matje geroepen. Die maakte duidelijk dat hij niet wilde dat 'zijn' mensen op de (voor iedere collega opengestelde) pagina berichten plaatsten op de manier waarop ze dat hadden gedaan.

In eerste instantie was Harrie laaiend toen hij op deze manier monddood werd gemaakt, maar later in de week is-ie er de humor eigenlijk wel van gaan inzien. In gedachten keek hij toen van bovenaf de kamer van zijn baas in. Daar zaten drie volwassen mannen, twee van rond de vijftig en eentje iets ouder dan dertig, die door hun baas aan tafel worden genood en te horen kregen dat op hun mening voortaan censuur rustte.

Weliswaar geldt de beperking van de vrijheid van meningsuiting in principe alleen voor de discussiepagina's op Harries werk, maar Harrie weet dat vervelende bazen tegenwoordig behoorlijk ver kunnen gaan als een mening ze niet aanstaat. Nóg later in de week las-ie daar weer voorbeeld van. Een medewerkster van CNN was ontslagen, omdat ze haar mening via Twitter had verkondigd.

Harrie is niet echt bang om ontslagen te worden, maar wél dat-ie in zijn stukjes hier misschien tóch onbewust minder open zal worden dan hij zou willen. Zodra hij dat bij zichzelf merkt stopt hij er meteen mee.

Volwassen

Je wordt pas volwassen als je ouders dood zijn. Dat heeft Harrie vaak horen vertellen. Nu gelooft Harrie dingen niet zomaar, ook niet als het vaak of stellig wordt beweerd, maar in dit geval moet hij als ervaringsdeskundige beamen dat er wel iets van waarheid in zit.

Na de dood van zijn moeder, alweer bijna 10 jaar geleden, merkte hij nog niks. Maar sinds de dood van zijn vader (Jan) is er wel degelijk langzaam aan iets veranderd in Harries hoofd en leven. En dat iets brengt Harrie nu uiteindelijk ook aan het twijfelen of hij wel met dit weblog door zal gaan.

Jan was een succesvol ondernemer en rond de veertig, toen hij besefte dat hij helemaal niet gelukkig was. Hij had geld als water, maar geen tijd om te leven. Hij stopte daarom met zijn bedrijf en heeft de rest van zijn leven in soberheid geleefd. Zijn uitgangspunt daarbij was dat je elke gulden die je niet uitgeeft ook niet hoeft te verdienen. En voor elke gulden die je niet hoeft te verdienen, hoef je je vrije tijd, je lijf en je gedachten niet te verkopen aan een baas.

Bij die levensfilosofie paste een uitgebreid gebruik van afgedankte en tweedehands spullen. Daarbij kluste Jan graag. Hij heeft het nodige afvalhout van de straat geplukt en een verlengd leven gegeven. De gemiddelde Nederlander begreep niets van Jan's leven en zag in hem een zielige oudere man die veel tekort kwam. Jan op zijn beurt begreep niets van de gemiddelde Nederlander. Die verkocht in zijn ogen zijn vrije tijd aan profiterende bazen, in ruil voor nutteloze spullen die ze in no-time weer aan de straat zetten.

Harrie heeft lang gedacht dat hij Jan bij leven al begreep. Nadat Harrie afstudeerde werkte hij drie jaar voltijds bij een ingenieursbureau en werd langzaam aan overspannen. Hij begreep dat hij een voorbeeld aan zijn vader moest nemen, maar vond diens sobere bestaan een stap te ver. Sindsdien werkt Harrie in deeltijd.

Zo leidde Harrie bijna twintig jaar een leven met weinig werkbehoefte, veel vrije tijd en toch betrekkelijk veel luxe. Maar sinds Jan's dood bekruipt Harrie steeds meer het gevoel dat ook zijn luxebehoefte afneemt. Voor een groot deel komt dat doordat hij beseft dat er eigenlijk maar 5 dingen echt belangrijk zijn in zijn leven: Dinie, Willie, Ricardo, zijn gezondheid en zijn muziek.

Voor een ander groot deel komt dat doordat hij merkt dat spullen hem steeds vaker meer stress dan plezier opleveren. De waardeloze service van bedrijven en de wegwerpkwaliteit van de meeste goederen zijn daar de oorzaken van. Het kost vaak al enorm veel moeite om überhaupt iets gekocht te krijgen. Daar heeft Harrie al vaak over geschreven. En als het dan eenmaal toch is gearriveerd, is het vaak kapot of werkt het niet zoals je had gedacht.

Harrie steekt daarom nogal wat van zijn tijd in het communiceren met bedrijven waar hij een overeenkomst mee heeft. Om betaalde spullen geleverd te krijgen, om kapotte spullen terug te sturen, om geld terug te krijgen voor teruggestuurde spullen, noem maar op. In vervolg daarop steekt hij er ook nog eens veel tijd in om zich over dit alles op te winden. En om de stress voor zichzelf te verlichten schrijft-ie er hier dan vaak stukjes over, wat óók veel tijd kost.

Het is net alsof Harrie zich dit alles pas sinds Jan's dood echt begint te realiseren. Feit is wel dat hij nu pas écht begrijpt waarom Jan zijn leven leidde zoals hij het leidde vaker en dat hij zich steeds vaker afvraagt of hij uiteindelijk óók niet zo ver zou willen gaan als Jan.

Bij zo'n leven hoort ook dit weblog weblog niet. Nadenken over dingen die hem dwarszitten kost Harrie energie en het dan nog eens opschrijven kost nóg een keer energie. Energie die uiteindelijk niets oplevert en die beter besteed had kunnen worden aan een wandeling met de hond.

Platen wassen deel 2

Gisteren vertelde Harrie over de revolutionaire manier die hij had gevonden om elpee's en singles te reinigen: insmeren met houtlijm en na droging het mengsel van opgedroogde lijm en vuil van het vinyl trekken.

Harrie had een oude single liggen van Stevie Wonder. Die ligt nu in de kliko, want Harrie heeft de houtlijmtruc duidelijk niet onder de knie. Bij het insmeren van de ene kant van de single kwam er al wat lijm aan de achterkant. Dat vond Harrie al een slecht teken. Wat erger was, was dat het hem niet lukte om de opgedroogde lijm in zijn geheel in één vloeiende beweging van het vinyl te verwijderen.

Het was sowieso een crime om een beginpunt te maken voor de verwijdering. De lijm leek muurvast te zitten. Toen dat Harrie uiteindelijk toch lukte, kreeg hij het lijmpakket er niet in 1 keer af. Daardoor bleven er -verdeeld over het schijfje- hele dunne flarden van lijmresten achter. Was het al lastig om begin te maken om een lijmlaagje van normale dikte te verwijderen, die flarden zaten dermate diep in de groef dat ze onmogelijk meer te verwijderen waren.

Omdat Harrie tóch bezig was, besloot-ie ook een andere revolutionaire methode te gaan proberen die hij op internet had gevonden: reinigen met behulp van een hoge-druk stoomreiniger. Harrie zou die methode normaal gesproken nooit hebben toegepast, maar omdat de single toch al onbruikbaar was geworden wilde hij het toch eens proberen. Maar het leverde niets op. De lijm bleef in elk geval keurig zitten. Misschien dat de rest van de single schoon was, maar dat was niet vast te stellen zonder de naald te molesteren.

Harrie houdt het dus voorlopig maar bij zijn Disco Antistat. Daar heeft-ie vanmorgen een elpee van Richard Jobson mee schoongemaakt. Die elpee had-ie tweedehands gekocht en tikte af en toe. Nu, na drie reinigingsbeurten, tikt-ie nog veel erger. Omdat-ie toch bezig was, maakte hij ook nog een oude elpee van Billy May schoon. Maar die liet-ie op de grond vallen.

Als Harrie het allemaal eens bij elkaar op zou tellen, denkt-ie dat-ie met platen schoonmaken meer heeft verneukt dan gewonnen. Een paar van zijn mooiste elpee's heeft-ie in het verleden na het schoonmaken te nat opgeborgen in een geplastificeerde binnenhoes, waardoor het vinyl onherstelbaar werd beschadigd. De elpee van Billy May is nu aan één kant waarschijnlijk ook beschadigd. En die elpee van Richard Jobson lijkt er ook niet beter van te zijn geworden.

Dinie verklaarde Harrie voor gek dat-ie zijn tijd besteedde aan het schoonmaken van elpee's en Harrie denkt eigenlijk dat ze gelijk heeft. Gaat-ie dalijk maar naar Duitsland-Servië kijken.

Platen wassen

Goede tips zijn goud waard, maar helaas zeldzaam. De laatste keer dat Harrie een gouden tip zag, was toen hij op de site van Bol.com keek. Hij had gehoord dat Bol tegenwoordig ook elpee's verkocht en dat bleek ook zo te zijn. Maar het mooie was dat Bol bij elke elpee op hun site het geweldige advies gaf dat voor het betreffende artikel een platenspeler benodigd was!

Nu heeft Harrie zelf weinig aan Bol's advies -hij is geboren in de gloriejaren van de elpee en heeft vinyl door zijn aderen stromen- maar voor jongeren is zo'n tip natuurlijk van onschatbare waarde. Als Harrie de onhandigheid van zijn eigen zonen ziet en aanneemt dat die waarschijnlijk toch nog net iets handiger zijn dan het gemiddelde moderne kind, neemt hij zonder meer aan dat menig jongere op het idee kan komen dat je gewoon net zo lang tegen zo'n elpee moet duwen tot-ie in de cd-speler past.

Maar vandaag zag Harrie wél een tip die hem zelf van pas kan komen. Hij stuitte erop, toen hij zocht naar een methode om elpee's te reinigen. Zelf doet hij dat nog steeds met de in zijn kringen wereldberoemde Disco Antistat van Knosti. Maar dat ding werkt via handkracht en het vocht dat na reiniging op een elpee blijft hangen moet via verdamping verdwijnen. Dat is dus ouderwets.

Daarom hebben handige jongens mechanische apparaten bedacht, zoals de Nitty Gritty en de Okki Nokki. Dat soort apparaten heeft een vacuümpomp die het vocht afzuigt. Maar verder moet je daar ook nog steeds veel met de hand doen, zodat Harrie ze veel te duur vindt voor wat ze doen.

De manier die Harrie vandaag ontdekte om vinyl te reinigen is revolutionair: met houtlijm. Je spuit eerst een paar coaxiale rillen houtlijm op de plaat. Daarna verdeel je die houtlijm met behulp van bijvoorbeeld een creditcard gelijkmatig over de plaat. Dan hoef je alleen nog een tijd te wachten tot de lijm is uitgehard, waarna je de film van opgedroogde lijm en aangekoekte verontreiniging kan verwijderen.

Harrie heeft het even geprobeerd met een oude single die hij heeft liggen. De single met lijm ligt op dit moment te drogen, maar Harrie vreest dat zijn eerste poging met deze methode niet erg succesvol is. Bij het verdelen van de lijm kwam er namelijk ook lijm aan de achterkant van de single terecht. Op Youtube staat een filmpje van een meneer die het blijkbaar al vaker heeft gedaan. Harrie moet dat filmpje maar eens goed bekijken.

Drs. P leeft nog

Harrie heeft helderziende gaven. Dat hebben verschillende kenners hem althans -los van elkaar- op verschillende momenten in zijn leven verteld.

Tot op heden heeft hij zelf helaas nog geen momenten mee mogen maken waaruit hij het bewijs kon putten dat hij de genoemde handigheid daadwerkelijk bezit. Had-ie die wél gehad, dan was hem vast wel één of meerdere keren een aanzienlijke prijs in een loterij ten deel gevallen. En dan zou hij nu ook niet ergens in de middenmoot, maar bovenaan staan in de WK-voetbalpool die twee collega's hebben georganiseerd. Hoewel in het laatste geval natuurlijk ook kan zijn geknoeid met het gebruikte rekenprogramma, wat volgens sommigen het geval is. Daar is natuurlijk zelfs geen helderziendheid tegen opgewassen.

Maar soms is Harrie ook blij dat hij mis zit in situaties waarin hij voelt dat bepaalde dingen gaan gebeuren. Zo bekroop hem een paar weken geleden het gevoel dat het overlijden van Drs. P aanstaande was. Elke dag weer keek hij op Teletekst en elke dag weer bleek het nog niet zo ver te zijn. Harrie begon daarom langzaam aan al te vermoeden dat zijn helderziendheid hem ook nu weer had bedrogen en nam zich voor dan nog maar eens een stukje te wijden aan ollekebollekes, de versvorm waarin Drs. P zo uitblinkt.

Had-ie dat nou maar meteen gedaan toen de gedachte bij hem opkwam, want nu heeft hij de Volkskrant de kans gegeven om eerder dan hij aandacht aan de hoogbejaarde taalkunstenaar te schenken. In de Volkskrant-bijlage van 12 juni jl. stond namelijk een interview met de doctorandus, die inmiddels 91 jaar oud is. Hij blijkt dus nog springlevend te zijn, al merkt hij wel op dat zijn leven wat hem betreft ook tien jaar geleden al had mogen stoppen. Verder merkt hij op dat het schrijven steeds moeizamer gaat.

Gelukkig heeft Drs. P zal zó veel mooie dingen geschreven, dat Harrie hem zijn eeuwige rust van harte gunt. Opdat wij allen niet vergeten (maar vooral omdat Harrie ze in een verloren gewaand document terugvond en ze voor de toekomst altijd binnen handbereik wil hebben), wil Harrie hier enkele van zijn mooiste ollekebollekes plaatsen. Hopelijk leest er niemand mee die over auteursrechten gaat.

Voor degenen onder u die al enige tijd geen daglicht meer hebben gezien: een ollekebolleke is een versvorm die Drs. P in Nederland introduceerde en die is gebaseerd op de Amerikaanse versvorm Jiggery Pokery. Het is een versvorm van twee maal vier regels, waarin de dactylus de hoofdrol speelt. Dat is een drielettergrepig woord met de klemtoon op de eerste lettergreep. Bijzonder is regel 6, waarin één zeslettergrepig woord moet staan, dat -uiteraard- klemtonen op de eerste en de vierde lettergreep moet hebben. De regels van de ollekebolleke vatte Drs. P in een ollekebolleke samen:

Dactylus! Dactylus!
Ollekebolleke
Tweemaal vier regels
Die rijmen aan 't slot

Kreet, thema, één woord met
Zeslettergrepigheid
Moeilijk te maken
Maar wat een genot!

Nu de regels u weer te binnen zijn geschoten, komen hier de ollekebollekes die Harrie voor eeuwig binnen zijn bereik wil houden.

1.
Lezen en doorgeven!
Brakende reizigers
Wordt door de captain
Met nadruk verzocht

Om, met het oog op de
Middelpuntvliedende
Kracht, te pauzeren
In iedere bocht.


2.
Luisteraars, naast mij zit
Ernest van Trippelen
Ernest, vertel eens
Hoe is het gegaan

Met je balletcyclus?
- Pokkekolerezooi!
Ernest, bedankt hoor
- Okee, graag gedaan.


3.
"Prima gebruiksvoorwerp"
Jezus van Nazareth
Aarzelde niet
Met zijn huldebetoon

"Sober maar smaakvol, en
Allerambachtelijkst!"
Hij kon het weten
Als timmermanszoon.

4.
Burgerlijk! Afgezaagd!
Biefstuk met doppertjes
Dat is geen voer
Voor mijn ragfijne maag

Breng me maar liever een
Zwartoorpenseelaapje
Mèt mayonaise
En pindasaus graag.

5.
"Wel, wat mankeert er aan?"
- "Ik ben een held dokter
Kijk, en dat maakt me nu juist
Zo bevreesd"

"Kennelijk lijdt u aan
Antiefobiefobie
Bent u al eens
In een spookhuis geweest?"

6.
Prachtig zo'n vogel toch!
Anser erythropus
Net komt hij
Onder die bremstruik vandaan

Vlug, geef me even mijn
Dubbelloopsjachtgeweer
Kookboek en braadpan
En tuinkruiden aan.

Tussenstand WK-voetbal 2010

Harrie meldde het al: hij was er niet klaar vond toen het WK begon. Hij dacht dat het wel vanzelf zou komen als-ie even door zou bijten. Op momenten dat-ie liever met de hond ging wandelen heeft Dinie hem zelfs gedwongen om tóch te gaan kijken. "Anders kom je nooit in de stemming", merkte ze terecht op.

Vandaag heeft Harrie zelfs een tweedehands videorecorder gekocht om de wedstrijden via de beamer op een groot scherm te kunnen kijken. Dat maakt slechte wedstrijden soms toch leuk om naar te kijken. Toch moet-ie bekennen dat de juiste stemming er nog steeds niet is. Als Harrie eerlijk is heeft-ie zelfs het idee dat-ie er steeds minder klaar voor is.

En dat is eigenlijk wel te verklaren, als je bekijkt wat Harrie in 3 dagen in WK-voetbalverband voorbij heeft zien komen. In totaal waren er 7 wedstrijden, waarvan Harrie er 2 helemaal en 2 zo'n beetje half heeft gezien. De wedstrijden die Harrie helemáál zag eindigden in een gelijkspel. In totaal zag Harrie 4 goals gemaakt worden. Van de 7 wedstrijden eindigden er 3 in een gelijkspel, werd het 3 keer een PSV-score (1-0) en de hoogste score was de 2-0 tijdens Zuid-Korea tegen Griekenland. In 7 wedstrijden werden welgeteld 9 goals gemaakt. Al met al geven deze cijfers eigenlijk al aan dat het een treurniswekkend toernooi is tot nu toe.

Verder zag Harrie dat de eerste rode kaart van het toernooi aan een Ajacied werd gegeven, zag-ie een Algerijn in een lichtmast klimmen, at-ie 4 frikandellen speciaal tijdens Servië-Ghana en zat-ie tijdens Argentinië-Nigeria bijna 90 minuten met diarree op de wc, waarschijnlijk door een broodje döner dat-ie op de Woenselse Markt at terwijl Zuid-Korea tegen Griekenland speelde.

Misschien dat de stemming er ineens in komt als het Nederlands elftal morgen gaat spelen, maar Harrie heeft er een hard hoofd in.

Internetdaten

50 schijnt de leeftijd te zijn waarop mannen in hun midlife-crisis komen. Ze beseffen dan ineens dat ze hun leven tot dan toe niet hebben geleefd zoals ze dat zouden hebben gedaan als ze hun gevoel hadden gevolgd in plaats van hun verstand. 50 is daarom ook de leeftijd dat mannen op een motor gaan rijden en hun vrouw inruilen voor een ander model.

Nu heeft Harrie niet zo veel met algemeenheden, maar in die van dat 50 worden van mannen en het beginnen aan een tweede jeugd lijkt toch wel enige waarheid te schuilen. Harrie heeft het mannen uit zijn leeftijdscategorie de afgelopen jaren in elk geval met regelmaat zien doen. En omdat Harrie op 1 april 2010 zélf is begonnen aan zijn vijftigste levensjaar, is hij wel benieuwd wat er allemaal in zíjn hoofd gaat spelen de komende tijd.

Laat duidelijk zijn dat Harrie écht niks van plan is. Bovendien denkt hij dat hij zijn midlife-crisis 20 jaar geleden al heeft gehad. Hij had toen drie jaar voltijds gewerkt en wilde liever dood als de rest van zijn leven er óók zo uit zou zien: het merendeel van je vrije tijd aan een baas verkopen en met de fooi die dat opleverde op vrijdagavond of zaterdagochtend in de file gaan staan bij de kassa van Albert Heijn. Hij werd er depressief van, is gestopt met dat werk, verhuisd naar Utrecht, zag zijn vriendin vertrekken en zag het eigenlijk niet meer zitten.

Harrie maakte zich in die tijd ook ernstig zorgen over de vraag of er nog weleens een nieuwe vriendin in zijn leven zou komen. In het dagelijks leven kwam hij er weinig tegen en om er in de kroeg naar te gaan zoeken leek hem een heilloze zaak. Internet bestond toen ook nog niet en bij de gedachte om een contactadvertentie te gaan zetten werd zijn gevoel van mislukking alleen maar groter. Uiteindelijk vond-ie in Dinie zomaar ineens de ware.

Maar als Harrie al die tijdgenoten in ogenschouw neemt die ineens motor gaan rijden en hun vrouw inruilen, is-ie er toch niet helemaal gerust op. Je weet immers nooit hoe Het Leven loopt en bovendien is Harrie niet iemand die signalen snel oppikt. Misschien is de scooter die hij net heeft gekocht bijvoorbeeld al wel een teken: het is natuurlijk nog geen motor, maar lijkt er wel op. Misschien al een onbewuste aanzet tot een tweede jeugd?

Mocht het zo ver komen, dan is er één ding radicaal veranderd ten opzichte van 20 jaar geleden: het gemak waarmee je nu een nieuwe vrouw kunt vinden. In de Volkskrantbijlage van dit weekeinde staat daar een artikel over. Het artikel is de samenvatting van een vijftal gesprekken met twee mannen en drie vrouwen en draait om het -in bepaalde kringen zéér bekende- begrip vlinderen. Dat is een tijdverdrijf waarbij je nog sneller van partner dan van onderbroek wisselt. En het mooie is dat zowel mannen als vrouwen eraan meedoen.

Vroeger moesten mannen altijd het initiatief nemen als ze een andere vrouw wilden en leken die vrouwen vervolgens onvindbaar, maar de wereld is in 20 jaar tijd behoorlijk veranderd. Bij lezing van het artikel wordt dat al snel duidelijk. Hoofdpersoon in het artikel is ene Dave, die nog wel met zijn vrouw een huis deelt, maar voor de sex lekker vlindert. Hij probeert met maximaal twee verschillende vrouwen per week te vlinderen, maar op het moment dat de interviewer hem spreekt heeft-ie toevallig 4 afspraken in de 3 erop volgende dagen.

Harrie snapt wel dat het voor mensen als Dave lastig is om zich te beperken tot 2 vrouwen per week, want de vrouw anno 2010 weet blijkbaar precies wat ze wil. Dave noemt een voorbeeld van een vrouw die net zo keurig lijkt als zijn schoonzus, maar als ze samen in een café zitten, zit de vrouw binnen 5 minuten met haar handen in Dave's broek. En zeg daar dan maar eens 'nee' tegen, als je een man bent die in zijn tweede jeugd natuurlijk van alles moet bewijzen.

Daarna worden drie vrouwen geïnterviewd waar Dave mee heeft gevlinderd. Eén van die vrouwen (Marijke van 50, die in de psychiatrische hulpverlening werkt) klaagt erover dat de meeste mannen waar ze mee vlindert wel willen neuken, maar dat je bijna nooit met ze kunt lachen. Dat blijkt voor Marijke wel een bezwaar te zijn. Marijke is namelijk zelf ook een echte gekke meid, wat de meeste vrouwen trouwens tegenwoordig -om voor Harrie immer volstrekt onduidelijke redenen- volgens zichzelf zijn. Marijke kan zómaar bij de Gamma lopen, een man tegenkomen en een paar minuten later bij hem in de auto zitten. Ze leeft bij de dag en is net een bruistablet. Op verjaardagen en feestjes doet ze zó haar onderbroek uit, als de kans zich voordoet danst ze in jarretels op tafel en in een doos poepen: dát is Marijke.

Het Leven heeft Harrie geleerd dat geluk in jezelf moet zitten en niet afhangt van wanhopige mensen die met je willen vlinderen. Maar als hij het verhaal in de Volkskrant leest en de gebeurtenissen om zich heen daarbij optelt, is-ie daarin vrij uniek. De meeste mensen die hun relatie zat denken te zijn, duiken zonder na te denken meteen in één of meer relaties met mensen die waarschijnlijk net zo desperaat zijn als zij zelf.

Mocht Harrie dus om wat voor reden ook toch nog eens alleen verder moeten, dan zal hij niet -net als 20 jaar geleden- gaan wanhopen. Hij heeft inmiddels voldoende rust in zichzelf gevonden om alleen met zichzelf verder te kunnen gaan en zal zeker niet als een idioot op zoek gaan naar een andere vrouw. Maar als-ie op enig moment tóch behoefte aan een andere vrouw zou krijgen, dan weet-ie dat-ie die via internet zó kan vinden. Er zijn hele hordes hele gekke vrouwen die zó met hem willen neuken. Harrie zal die mevrouw dan wel vragen om haar broek aan te houden op feestjes en gewoon op het toilet te poepen.

Vuvuzela

De kop is eraf. Het WK-voetbal 2010 is begonnen. Harrie heeft er weinig zin in, moet-ie eerlijk bekennen. Hij voelt zich nu al een soort van voetbalmoe. Van de andere kant is-ie juist klaarwakker, want voor het eerst ziet hij haarscherp het absurde van volwassen mensen die de hele straat met oranje vlaggen vervuilen en met oranje klompen op hun hoofd gaan lopen.

Maar de vermoeidheid overheerst en de oorzaak ervan is de vuvuzela. Volgens Wikipedia is dat een Zuid-Afrikaans blaasinstrument. Volgens Harrie is het een stuk plastic dat een monotone klereherrie maakt. Feit is wel dat het instrument in Zuid-Afrika is bedacht. En omdat het WK daar nu wordt gehouden, heeft iemand (Harrie mag hopen dat het die nieuwe dove op kantoor was, die een kans kreeg in het kader van reïntegratie) bedacht dat het leuk was het kreng ook in Nederland te gaan verkopen.

Omdat het ding hier in Nederland natuurlijk in het oranje wordt aangeboden en nog niet iedereen tot hetzelfde scherpe inzicht is gekomen als Harrie met betrekking tot de idioterie rondom voetbalprullaria, zijn de malloten die het apparaat hebben gekocht al niet meer te tellen. Waarschijnlijk kwamen die daarna snel tot dezelfde conclusie als Harrie, dat de herrie van het ding niet te harden is en hebben ze hun vuvuzela aan hun kinderen gegeven. "Neem maar mee, maar beloof me dat je er niet meer mee thuis komt", zullen ze er wel bij hebben gezegd. Als u dan weet dat Harries achtertuin aan een speeltuin grenst, dan wordt snel duidelijk waarom Harries zenuwen al wekenlang zo strak gespannen zijn.

Harrie dacht dat-ie misschien toch in de juiste WK-stemming kon komen, door maar gewoon naar de eerste wedstrijd te gaan kijken, maar die wedstrijd heeft meer kwaad gedaan dan goed. De mensen op de tribune hadden namelijk waarschijnlijk allemaal een vuvuzela cadeau gekregen toen ze een toegangskaartje kochten en die hadden ze zo te horen ook allemaal meegenomen. 90 minuten (plus drie minuten blessuretijd) lang heeft Harrie geluisterd naar een monotone herrie die zijn gelijke niet kent.

Harrie heeft ervan geleerd dat die Zuid-Afrikanen dus echt niet zo lui zijn als iedereen beweert. Als je 93 minuten lang (en Harrie neemt aan dat ze er in de pauze van 15 minuten gewoon mee doorgaan) op een toeter kan blazen, kan luiheid je nauwelijks verweten worden. En verder heeft Harrie geleerd dat er tijdens een voetbalwedstrijd nog ergere dingen zijn om naar te luisteren dan naar Evert "wat scheelt het" ten Napel of Mart "mag ik dat zo zeggen" Smeets.

Toch is dit waarschijnlijk hét moment waarop Harrie het idee wereldkundig moet maken waar hij al zo lang mee rondloopt. Het geluid bij voetbalwedstrijden wordt in stereo uitgezonden. Als de tv-makers het geluid van de presentator nu eens door het ene kanaal zouden uitzenden en het geluid uit het stadion zelf via het andere kanaal, dan kunnen de echte voetballiefhebbers de Everts en Marten van deze wereld voortaan uitzetten en de wedstrijd beleven zoals het hoort: bewegend beeld met geluid uit het stadion. Voor wedstrijden met vuvuzela's heeft Harries idee geen meerwaarde: dan zet-ie het geluid gewoon maar helemaal uit.

Kiezersbedrog

Het is nu ongeveer 12 uur geleden dat de globale einduitslag van de verkiezingen bekend werd. Geert Wilders bleek de grote winnaar en stijgt van 9 naar 24 zetels. Allemaal dankzij mensen die op hem stemden omdat hij over veel dingen héél anders dacht dan de andere partijen.

Zo vond Geert Wilders dat de AOW-leeftijd gewoon op 65 jaar moest blijven, terwijl de meeste andere partijen die leeftijdsgrens wilden verhogen. Maar zie: de haan heeft pas één keer gekraaid en Wilders stelt zijn standpunt al bij. Verhoging van de AOW-leeftijd is geen breekpunt meer voor zijn partij.

Harrie denkt dat hier een nieuw Nederlands record Kiezersbedrog is gevestigd. Degenen die Harrie in de afgelopen weken weer eens pessimistisch en negatief noemden, omdat hij ervoor uitkwam dat hij niet naar de debatten keek wegens gebrek aan vertrouwen in beloftes die daarbij worden gedaan, kunnen desgewenst vanaf heden hun excuses bij hem aanbieden. Voor Harrie volstaat het trouwens als de betreffende personen gaan uitzoeken wat het verschil tussen pessimisme en realisme eigenlijk is en Harrie pas een stempel opplakken als dat verschil hen duidelijk is.

Absurde circussen

Harrie is niet alleen geboren met aanleg voor depressies, maar ook met een grote voorliefde voor het absurde. De energie die hij uit het lachen om het absurde haalt is tot nog toe steeds voldoende om de depressies in voldoende mate te pareren. En omdat de wereld steeds absurder wordt, wordt de kans steeds kleiner dat Harrie ooit euthanasie bij zichzelf zal hoeven toepassen.

Een paar weken geleden kreeg Harrie nog een enorme energie-impuls door dit bericht over circus Belly Wien. Belly Wien is een Oostenrijks circus, dat nogal eens voor problemen blijkt te zorgen in de plaatsen waar het haar tenten opzet. Dat blijkt te komen, doordat circusmedewerkers in de stad kaartjes uitdelen waarmee mensen gratis naar een voorstelling kunnen. Maar als de mensen dan vervolgens met de kaartjes aan de kassa verschijnen, blijkt dat ze eerst nog ergens een stempel moeten halen. En als je die stempel te laat hebt bemachtigd, moet je alsnog gewoon betalen. Als volwassene alleen kun je op zo'n moment beslissen om dan gewoon af te nokken, maar als je kinderen bij je hebt is dat natuurlijk niet zo eenvoudig. En dat zorgt dus regelmatig voor ergernissen bij de kassa's van Belly Wien.

Het artikeltje dat Harrie las verhaalde over een moment waarop het voor de kassa's bij Belly Wien uit de hand liep. Een aantal mensen voelde zich bedrogen, wat tot een ruzie leidde. Die ruzie liep zo hoog op, dat de clown van Belly Wien een meisje van 14 begon te slaan. Uiteindelijk heeft het voorval ertoe geleid dat er een brief aan de regering is gestuurd, om te vragen Belly Wien het land uit te zetten en ze nooit meer binnen te laten.

Harrie moest aan Belly Wien denken toen hij gisteravond naar de televisie keek. De hele avond stond in het teken van de uitslagen van de verkiezingen die gisteren werden gehouden. Harrie kijkt zelden tv, maar de afgelopen weken heeft-ie bijna helemáál niks gekeken. Elke dag was er wel weer een discussie tussen de lijstrukkers van de verschillende partijen. Harrie snapt de zin van dat soort discussies nooit zo goed, want elke lijstrukker zegt toch hetzelfde, meestal dat zijn collega X liegt en dat het onder hem/haar wél goed gaat komen. Harrie hoort er in elk geval nooit iets nieuws. Bovendien gaan alle beloftes de prullenbak in zodra de verkiezingen voorbij zijn, dus ook vanuit dat oogpunt heeft het niet veel zin om de discussie te bekijken.

Zo kwam het dat Harrie ineens een scherpe overeenkomst zag tussen de politiek en circus Belly Wien. Ook de politici delen kaartjes uit met beloftes voor mooie dingen. Maar als je met die kaartjes aan de kassa verschijnt, blijkt dat al die mooie dingen nét op zijn.

Jammer genoeg zijn er ook verschillen. Een clown die kinderen schopt, daar kan Harrie de lol namelijk eigenlijk best van inzien. Zo zou hij ook best kunnen lachen als Geert Wilders de koningin zou laten struikelen. En het belangrijkste verschil: Belly Wien kun je de toegang tot Nederland weigeren. Dat kan met circus Politiek Den Haag helaas niet.

N270 (2)

.

Vanaf die een , die even waren gaan kijken. Voor hen is Want dat is heb je Harries tuin, daarna een voetpad en een groot grasveld en dan is er een nog dijkje van zand, van een meter of twee hoog. Dat dijkje is bedoeld als geluidswal, die moet voorkomen dat Harries buurt geluidoverlast ondervindt van de N270, de snelweg die Eindhoven met Helmond verbindt en die in de volksmond bekend staat als de Helmondweg.

Harrie heeft best veel last van het geluid van die snelweg, die minder dan 100 meter van zijn tuin ligt. Niet van het geluid van de snelweg zelf natuurlijk, die zegt niet veel, maar wel van het geluid van het verkeer erop. En eigenlijk is die geluidoverlast niet nodig, want de N270 is een nutteloze snelweg. Toegegeven: hij is ook bijzonder, want het is de kortste snelweg van Nederland en niet Rijkswaterstaat maar de provincie is er de eigenaar van, maar nutteloos is-ie dus ook.

Want zeg nou zelf, wie rijdt er nou voor z'n lol van Eindhoven naar Helmond, of -nog onwaarschijnlijker- van Helmond naar Eindhoven? Dat is toch eigenlijk een soort van de regen in de drup. Wie wil dat in Gods naam in een zo kort mogelijk tijdsbestek doen? Dat betekent dat de Helmondweg in principe eigenlijk alleen zinvol is voor forensen. Maar omdat de weg zo kort is en zij toch met best velen, staat er op de Helmondweg elke dag tijdens spitsuren gewoon één lange rij auto's vrijwel stil. Harder dan een kilometer of 5 per uur kunnen ze dan niet. Daar is natuurlijk geen snelweg voor nodig.

De rest van de dag en ook in de weekeinden is de N270 dan waarschijnlijk de enige Nederlandse snelweg waar je nog 120 km/uur mag, maar vooral ook kán rijden. En Harrie kan u verzekeren, het geluid dat auto's die 120 km/uur veroorzaken is héél goed hoorbaar in een tuintje op nog geen 100 meter afstand. Al jarenlang klagen mensen uit Harrie straat daar bij de gemeente en de provincie over. Die hebben uiteindelijk een geluidonderzoek laten uitvoeren en toen bleek inderdaad dat het geluidniveau in 'Harries wijk' ruim boven de wettelijke norm lag.

Nou heeft Harrie zelf wel enig inzicht in de geluidmaterie, dus hij nam aan dat de provincie de beste, simpelste en goedkoopste maatregel zou treffen om het probleem op te heffen: de snelweg omtoveren tot 'gewone' provinciale weg en de snelheidslimiet terugbrengen naar 80 km/uur. Maar tot zijn verbazing werd ervoor gekozen om voor een nauwelijks effectieve, tijdrovende en dure oplossing te kiezen en werd er een paar miljoen neergelegd om een geluidreducerende laag materiaal op een deel van de weg -ter hoogte van woningen- te smeren. Wat de deskundigen daarbij vergeten waren was dat geluid ver kan dragen, zodat het lawaai van de auto's op de onbehandelde wegdelen gewoon in Harries tuin bleef waaien.

De klachten bleven dus aanhouden en onlangs las Harrie dat de provincie (die had gezegd dat ze fors moest bezuinigen) wéér geld gaat verkwisten aan wéér een nutteloze actie, want wéér zal er een geluidreducerende laag op het wegdek worden aangebracht. Maar deze keer mag het nog wat extra's kosten en zal ook het dijkje annex mislukte geluidswal worden opgehoogd. Daar heeft Harrie nog wel wat hoop op. Als je die wal hoog genoeg maakt, waaien de geluidsgolven dan over Harries achtertuin heen en gaan de mensen in de wijk erachter de overlast ondervinden.

Scooter (2)

Nog een keer een berichtje over Harries scooter, maar nu met een foto van de achterkant.

Mooi is-ie he? Harrie was al bijna vergeten hoe mooi hij is. Maar gisteren moest-ie even in de schuur zijn en toen zag-ie hem weer staan. En meteen was-ie weer onder de indruk van het ding. Hij róók hem ook in de schuur. Echt de geur van een nieuw motorvoertuig. Heerlijk.

Toch komt-ie niet echt tot zijn recht in die schuur, vindt Harrie althans. De schuur is maar klein en omdat er al 4 fietsen, een vriezer en een stel wandrekken in staan, staat de scooter eigenlijk een beetje in de verdrukking. Harrie moet hem ook steeds een beetje verzetten om in de vriezer te kunnen en daarna moet-ie hem weer terugzetten, omdat Willie anders zijn fiets niet fatsoenlijk uit de schuur kan halen.

Harrie zou zeggen dat de scooter zó mooi is, dat-ie het eigenlijk zou verdienen om gewoon een schuur voor zichzelf te hebben. Zou Harrie hem midden in die schuur neerzetten. De voorkant aan de linkerkant en een beetje schuin, zeg maar in een hoek van zo'n 225 graden, waarbij je de muur waarin de schuurdeur zit dan als X-as beschouwt.

Andere mogelijkheid die Harrie voor zo'n mooie scooter in gedachten heeft is om erop te gaan rijden. Maar dan moet je dus een kentekenbewijs hebben en een kentekenplaat en die heeft Harrie nog steeds niet. "Ze zijn vandaag verstuurd", zei de verkoper maandag aan de telefoon. Maar gisteren waren ze er nog niet en heeft Harrie de verkoper gevraagd of ze écht verstuurd waren. De verkoper zei daarop dat ze zelfs aangetekend verstuurd waren en dat dat altijd wat langer kan duren.

Volgens Harrie is dat juist níet zo met aangetekende zendingen, maar ineens zag hij wel weer licht aan het eind van de tunnel. Aangetekende zendingen krijgen namelijk een registratienummer (het zogenaamde Track-and-trace-nummer) van TNT en daarmee kun je op de site van TNT meestal wel nagaan waar je poststuk is. Harrie vroeg de verkoper daarom om dat Track-and-trace-nummer dan even aan hem te geven, zodat hij in ieder geval zelf even kon vaststellen dat het poststuk daadwerkelijk was verzonden. Jammer genoeg had de verkoper nog nooit van Track-and-trace-nummers gehoord.

Ach, wat maakt het ook uit. Gaat Harrie gewoon elke dag alleen maar even naar zijn scooter kíjken. Ook leuk!

Scooter

Tuurlijk, Harrie was eerder deze week weer erg negatief. En tuurlijk, dat hoort bij Harrie en tuurlijk, Harrie zal het er zelf wel naar gemaakt hebben en tuurlijk, het zal allemaal wel overdreven zijn geweest en weet Harrie veel wat u er allemaal nog meer van vond.

Maar nu is er goed nieuws! Dinie en Harrie hebben inmiddels beiden hun scooters in huis! Die van Dinie konden ze uiteindelijk woensdag ophalen. Harrie mocht er bijna meteen een stukje op rijden en vond dat-ie wel erg rammelde. Bleek dat het dashboard, als je dat zo bij een scooter mag noemen, maar met één in plaats van twee schroeven vast zat. Die tweede schroef zat er wel, maar was niet aangedraaid.

Daarna ging Dinie even een stukje rijden met Ricardo achterop. Ze belandden in Son en gingen daar op een terras wat drinken. Toen ze weer weg wilden rijden, zag Dinie dat er een schroef op de bodemplaat lag, het ding waar ze tijdens het rijden haar voeten neerzet. Die schroef bleek in de plaat te horen die de stuurkolom afdekt.

Met de bijgeleverde schroevendraaier kon ze hem er zelf weer indraaien. Voor de zekerheid controleerde ze de andere 5 schroeven in de plaat ook maar even. Die zaten ook allemaal los. Maar Harrie zal er niet over zeuren hoor! Dinie betaalde 100 euro voor afleveringskosten en je kunt onmogelijk verwachten dat een bedrijf voor zo'n flutbedrag controleert of de schroeven zijn aangedraaid en de scooter niet uit elkaar valt!

Harries scooter zou vrijdag komen, maar dat werd uiteindelijk zaterdag. Het bedrijf dat hem kwam brengen belde Harrie met regelmaat op om hem te informeren over de tijd waarop ze er zouden zijn. Om 10 uur 's avonds belden ze dat er een cementwagen in een tunnel in Rotterdam was gekanteld en in de file die daardoor was ontstaan stond de leverancier mét Harries scooter.

Ze spraken daarom af dat ze dan maar zaterdagmorgen zouden komen, tussen 09.00 en 12.00 uur. Omdat het postkantoor in Nuenen op zaterdag om 13.00 sluit, zou Harrie het kentekenbewijs die dag dan nog op zijn naam kunnen zetten en zou hij -nu het ook zo'n mooi weer bleek te zijn- samen met Dinie en de jongens 's middag lekker kunnen gaan toeren.

De leverancier was er al om 10 uur en dus prachtig op tijd. Hij had nog goed nieuws voor Harrie ook: ze hadden alvast een technische aanpassing aan de scooter verricht, zodat die 45 km/uur reed in plaats van 25. Die aanpassing had Harrie zelf op enig moment óók willen laten verrichten, maar toch fronste hij zijn wenkbrauwen bij deze mededeling: hij wilde persé geen helm op op zijn scooter en dat mag alleen op scooters die vanuit de fabriek niet harder gaan dan 25 km/uur. Die zijn te herkennen aan blauwe kentekenplaten, terwijl de de scooters die 45 km/uur rijden een géle plaat hebben.

Harrie keek daarom even achterop de scooter en zag helemáál geen kentekenplaat. "Ja, dat is even misgegaan", vertelde de vriendelijke leverancier. "We hebben nog geen kentekenbewijs ontvangen en konden dus ook nog geen kentekenplaat laten maken, maar die sturen we allebei volgende week op."

Harrie kon zijn eerste scootertoertochtje in de Nederlandse zon dus alsnog vergeten, omdat-ie zijn scooter zonder kenteken niet kan verzekeren en hij het te link vindt om onverzekerd rond te rijden. In eerste instantie gaf-ie er niet veel om en was-ie allang blij dat-ie z'n scooter in elk geval had ontvangen, maar later baalde hij er toch wel van dat Dinie en Ricardo nu wél in de zon konden gaan toeren en Willie en hij niet.

Wanneer het kentekenbewijs en de kentekenplaat zullen arriveren is natuurlijk volstrekt onduidelijk. Dinie -normaal gesproken hét voorbeeld van een positief denkster- verklapte Harrie bovendien dat ze een slecht voorgevoel heeft en dat ze denkt dat hij een kentekenbewijs voor een gewone scooter zal krijgen en een gele kentekenplaat. Bij mensen bij wie vaak van alles mis gaat zou het voor de hand liggen dat zoiets inderdaad gebeurt, maar Harrie weet niet zeker of hij tot die groep mensen behoort.

Concertgebouw

"Oom Izaäk had geen vrolijk leven. Ik heb nooit begrepen waar hij het geleerd heeft in zo'n onmuzikale familie, maar oom Izaäk kon prachtig viool spelen. Al de smart van zijn leven begon te klinken als hij de viool beroerde.

Als oom Izaäk niet speelde, las hij voor uit een theologisch werk. Ik had liever dat hij vertelde over Beethoven, Bach, Brahms. Allemaal veel verdriet hadden ze in hun leven gekend en dat was in hun muziek te horen. 'Mu-ziek', zei mijn oom, 'hoor je wel? Daar zit het woord "ziek" mee ingebakken.

Op een middag zat ik weer op oom Izaäks kamertje. Oom Izaäk had de hele tijd nog niet gespeeld. Plotseling stond hij voor me en vroeg wat ik zo mooi vond aan die waardeloze muziek. Ik raakte in verwarring, er waren geen woorden voor wat ik wilde zeggen.

'Nou? Zeg op!' En toen, nadat ik overal had rondgetast in mijn lege hoofd, stamelde ik een raar zinnetje, waar ik zelf van schrok. 'Het is muziek van God', zei ik zacht.

'Wat zeg je!!?' Ik hoorde oom Izaäk vloeken. 'Het is helemaal geen muziek van God, grote oliebol die je d'r bent, wie heeft je dat wijsgemaakt!? Het is muziek van allemaal zieke mensen die pijn lijden hier op de wereld waar alles belabberd is, lelijk, onvolmaakt en ellendig tot in den treure! Hoor je dat goed!?'

'Ja oom', lispelde ik, maar hij praatte er gewoon doorheen. 'Daar, in die zware boeken, die theologie, dàt is muziek van God! Maar van die viool hier, daar weet God geen flikker vanaf, daar moet hij met z'n poten vanaf blijven, muziek van God..!'"

(Levi Weemoedt, uit 'Muziek uit een klein kamertje')

Tot 22 augustus 1993 was Harrie Concertgebouwmaagd. In kamer en klas, in de kerk en op het werk, op veel plaatsen hoorde hij klassieke muziek, maar nog nooit in het Concertgebouw. Maar op 22 augustus 1993 was het dan zo ver. Harrie had twee kaarten weten te bemachtigen voor een optreden van het Amsterdams Bach Ensemble en had een vriendin die zelf piano kon spelen bereid gevonden hem deze avond te vergezellen.

Harrie bleek niet zómaar kaarten te hebben gereserveerd. Hij bleek twee zitplaatsen te hebben vastgelegd op de dertiende rij van het middenveld, vlakbij Paul van Vliet. Het was er mooi en het was er druk.

De eerste tonen deden Harrie direct aan Levi Weemoedt denken. Ook Harrie vermoedde dat God de hand had gehad in het gebodene. Na een half uur werd Harrie moe, na anderhalf uur had hij hoofdpijn. Reden daarvan was natuurlijk dat Harrie -zeker in die tijd- ongelofelijke moeite had om gewoon te genieten van de dingen van het moment en het moment meestal gebruikte om over onbenullige dingen na te gaan denken.

Zo viel hem al snel op dat de bassist en de eerste violist regelmatig oogcontact hadden. In eerste instantie dacht Harrie dat ze wellicht wat moois met elkaar deelden. Homofilie was ook toen al de gangbare sexuele geaardheid in de wereld die kunst heet, dat wist zelfs Harrie. Maar gaandeweg werd Harrie duidelijk dat het gewoon de bedoeling was dat bepaalde muzikanten op dezelfde tijd aan bepaalde onderdelen van een muziekstuk zouden beginnen en er ook tegelijkertijd mee op dienden te houden. Dat oogcontact was dus gewoon een hulpmiddel om die synchroniteit te bevorderen.

Nu Harrie dit mysterie had opgelost was het tijd om de zaal en de medeluisteraars in zich op te nemen. Links op het podium, achter de muzikanten, zat een lekker stuk. Zoals zo vaak zat er een sukkel naast. Rechts achter het podium was een vrouw in slaap gevallen tegen de schouders van de man naast haar. De vrouw naast Harrie was uit eten geweest en had het gebruik van knoflook niet geschuwd, dat was duidelijk te ruiken. Zij maakte interessante aantekeningen op haar programmaboekje.

Ook de pauze kon Harrie aan de observatie der medemens besteden. Zijn vriendin had erop gestaan om -in ruil voor het kaartje dat Harrie voor haar\had betaald- wat te drinken voor hen beiden te halen. Het was een drukte van belang ter plaatse van de bar, waar twee studenten een vergeefse poging deden het groeien van de rij dorstigen te voorkomen.

"Zou het niet sneller gaan als ik aan de zijkant van de bar zou gaan staan?", vroeg Harries vriendin.
"Ik denk het niet", was zijn antwoord.

Daarop sloot ze -zoals het merendeel der aanwezigen- netjes aan in de rij die zich aan de brede kant van de bar had gevormd.

Terwijl Harrie wachtte liep een arrogant ogende blondine met zekere pas kangs hem heen naar één van de zijkanten van de bar . Nog geen minuut later passeerde ze Harrie opnieuw, maar nu met twee glazen wijn in de handen. Harries vriendin leek nog op dezelfde plaats in de rij te staan. Pas tien minuten later kwam ze met twee glazen bronwater aanlopen. Harries advies was niet adequaat geweest.

Voor het laatste deel van de voorstelling gingen Harrie en zijn vriendin terug naar hun plaatsen. 12 rijen mensen keken in hun richting. Paul van Vliet was nu door een grotere menigte gedetecteerd en was blijkbaar ook de moeite waard om aan te staren.

Toen de muzikanten terugkeerden werd werd het weer stil in de zaal. De bassist keek nog maar eens naar de eerste violist en daar gingen ze weer. Harries oog viel nu op twee grote boeketten met roze bloemen aan weerszijden van het podium. Ze kleurden niet echt goed bij de roodbeklede stoelen van de muzikanten, dit in tegenstelling tot de in stemmig zwart geklede muzikanten zelf.

'Wie zou er nu voor zorgen dat die bloemen op tijd ter plaatse zijn?', was de volgende gedachte die Harries gedachten vulde. 'Zou er op vrijdagmiddag tegen sluitingstijd ineens iemand roepen: "Heeft er al iemand bloemen gehaald voor het Bach-concert van zondag?" Of zou men de bloemen gewoon op zaterdag op de Albert Cuyp halen?'

Harrie ontwaakte juist op tijd uit zijn overpeinzingen om het publiek te betrappen op de fout die hij vooraf vreesde zelf te gaan maken: men applaudiseerde in het midden van het eerst gespeelde vioolconcert, vermoedend dat het stuk ten einde was, hetgeen nog niet het geval bleek. Een goed gevoel geeft dat om de medemens op zo'n blunder te kunnen betrappen!

Harrie keek eens naar de bladmuziek van de muzikanten. Voor aanvang van het eerste nummer, een deel uit de Concerti grossi van Händel, was die daar neergelegd. Nu speelde men werk van Bach, maar door het ijzeren frame van de muziekstandaard waren de letters 'Händel' nog steeds duidelijk te lezen.

"Maar goed dat er geen televisie-opnamen worden gemaakt', bedacht Harrie zich. Het zou op zijn minst doen vermoeden dat je geen noten kan lezen als je werk van Bach speelt met andermans bladmuziek op de standaard.

Het laatste stuk was nu begonnen, nog een stukje Bach voor twee violen. De eerste violist was gepromoveerd tot tweede solist. Zo staand naast die lelijke Duitser die als eerste solist was ingehuurd leek hij een beetje op een keurslager. Of nee, meer op de eigenaar van een sportschool. Maar fijn spelen kon hij wel.

Daarna was het over. Iedereen klapte, de violisten liepen nog een paar keer de trap op en af en toen ging iedereen naar de vestaire. Dat was een woord dat Harrie nog niet vaak had horen bezigen, maar gewoon een fraai synoniem bleek te zijn voor een opbergplaats van jassen die door regenbuien zijn gaan stinken. Paul van Vliet bleek daar -ondanks zijn bekendheid- niet sneller te worden geholpen dan anderen.