Evolutie

Er zijn tijden in Harries leven geweest dat hij van alles wilde kopen (vooral elpee's), maar er geen geld voor had. Nu is Harrie recent tot de ontdekking gekomen dat hij geleidelijk aan in een soort rustfase in zijn leven is beland waarin dat is omgedraaid: door wat gehandel hier en daar (en ook door af en toe tegen betaling wat stukjes te schrijven) heeft hij wat geld op zijn priverekening verzameld waarvan hij best iets leuks zou kunnen kopen, maar hij heeft vrijwel geen enkele behoefte meer om andere dingen te kopen dan de primaire levensbehoeften. 

Elke dag ziet-ie op allerlei manieren aanbiedingen van producten voorbij komen, maar hij ziet nog maar zelden dingen waarvan zijn portemonnee gaat jeuken. Het is nu al zó erg, dat hij zelfs nauwelijks meer koopwaardige dingen tegenkomt als hij actief gaat zoeken, op Marktplaats bijvoorbeeld, of op eBay. En in plaats van zich daarbij neer te leggen en leuke dingen te gaan doen, blijft-ie toch steeds zoeken naar iets koopbaars. Van dat zoeken wordt-ie trouwens onrustig, dus hij vraagt zich wel af waarom hij dan toch blijft zoeken. Misschien zijn het afkickverschijnselen van een oude koopverslaving?

Toch koopt Harrie nog weleens wat, maar meestal zijn dat dan dingen die hij koopt voor de heb. Zo kocht hij vorige week de draaitafel die op de foto boven dit bericht staat, de Mitsubishi LT-20. Harrie heeft zelf al een prachtige Nottingham Analogue Spacedeck, een van de beste draaitafels ter wereld. Mitsubishi daarentegen is nou niet echt beroemd geworden om de kwaliteit van haar draaitafels. Harrie vermoedt daarom dat hij de Mitsubishi een paar keer zal uitproberen, tot de conclusie gaat komen dat zijn NAS twintig klasses hoger presteert en de Mitsubishi dan in de kast of op Marktplaats zet. 

Audio-apparatuur verkopen via Marktplaats levert vervolgens wéér onrust op. De meeste kandidaat-kopers willen namelijk horen wat ze kopen en willen dus een demonstratie bij Harrie thuis hebben. Daar heeft Harrie natuurlijk eigenlijk helemaal geen zin in en Dinie trouwens al helemáál niet. Die heeft door Harries gehandel al meer dan genoeg koekwauzen in haar woning gezien. Harrie zou zichzelf dus tweemaal onrust kunnen besparen door nu ook de laatste stap nog te zetten en ook qua audio-apparatuur geen dingen meer te kopen waarvan hij vooraf eigenlijk al weet dat het geen blijvertjes zijn. 

Wat dat betreft is de Mitsubishi trouwens een randgeval: het is een draaitafel met tangentiaal-arm, wat betekent dat de arm altijd loodrecht op het gedeelte van de groef staat waar de naald zich bevindt. Dat soort draaitafels is in verhouding redelijk zeldzaam. Van de tangentiaal-tafels die Harrie heeft gezien en gehad lijkt de Mitsubishi bovendien een van de meest degelijke te zijn. Er is dus een gerede kans dat Harrie de Mitsubishi toch gaat houden, al zal die er dan rekening mee moeten houden dat-ie de rest van zijn leven in een kast van een huis zal moeten doorbrengen.

Geel

Bij de winter hoort kerst en bij kerst hoort rood. Harrie heeft geen idee wie dat bedacht heeft.

Nu is het is lente en daar hoort ook een kleur bij: geel. Geel is ook de kleur van de trui die de winnaar van de Tour de France krijgt, die trouwens in de zomer wordt verreden. De Tour start dit jaar in Rotterdam en die stad was daarom afgelopen donderdag geel gekleurd, las Harrie in het Algemeen Dagblad van vrijdag. Joop Zoetemelk en Bernard Hinault kwamen met een speciale gele Tour-trein aan op het station. Volgens het verhaal werden 's avonds ook de Erasmusbrug en de Euromast in het geel gehuld.

Harrie las het bericht vlak nadat hij boodschappen had gedaan. Pas toen drong het tot hem door dat het lente was. In de winkel voerde geel ook al de boventoon, maar hij had de link met de lente toen nog niet gelegd. Enigszins naïef, dat klopt, maar dat hoort bij Harrie.

Bij de kassa had hij het achteraf bezien ook al kunnen bedenken, toen hij zo'n plastic ding pakte om zijn eigen boodschappen af te bakenen van die van zijn voorganger. Er stond een tekening op van een lachend, donzig, geel kuiken en van een vrolijk gekleurd ei. Daarnaast stond de tekst "Vrolijk Pasen".

Zelfs op dat moment zag Harrie de link met de lente niet. Daarentegen begreep-ie echter weer wel waarom Dinie de dag ervoor (toen die Tour-trein dus in Rotterdam stond) met allerlei kronkelige takken thuis was gekomen en die in een vaas had gezet. Harrie gooit zelf al het onbruikbare houtwerk altijd in de kachel.

Tijdens het afrekenen bleef Harrie nadenken over die woorden "Vrolijk Pasen". Waarom hoort bij Pasen altijd het woord "vrolijk"? Bij kerst hoor je dat woord nooit. Een "Gezellige Kerst" kun je krijgen, of soms zelfs een "Sfeervolle Kerst", maar nooit een "Vrolijke Kerst". Omgekeerd wensen ze je ook nooit "Sfeervolle Pasen" of "Gezellige Pasen" toe.

Wie bepaalt dat soort associaties eigenlijk, vroeg Harrie zich af. Het ligt voor de hand te denken dat God daar zelf mee begonnen is, want die heeft ook Het Leven Zelf geregeld.

Toch acht Harrie de kans groter dat de middenstand het heeft bedacht. Middenstanders zijn meesters in het bedenken van onzinnige dingen die niemand begrijpt, maar die wel op een of andere manier hun omzet verhogen. Het gros van de bevolking bestaat immers uit mensen die zelf niet na willen of kunnen denken. Die omarmen dat soort middenstandswijsheden direct als een nieuw levensmotto en gaan het daarna zelfs ongevraagd verspreiden. Op dat moment kreeg Harrie het inzicht dat de middenstand waarschijnlijk ook wel ooit de kleur rood aan kerst en geel aan Pasen zou hebben gegeven.

Na zijn bezoek aan de supermarkt kocht Harrie nog wat rode roosjes voor Dinie, want vrijdag kende hij Dinie exact 16 jaar. Bij het afrekenen kreeg hij gratis een gele emmer met een sticker van Witte Reus mee. De middenstand vindt niet alleen dat de lente geel is, maar we moeten dan ook grote schoonmaak houden.

Voorjaarsdepressie

Voor gekken zoals Harrie is de herfst de slechtste tijd van het jaar. De blaadjes gaan dan vallen en veroorzaken neerslachtigheid bij hen die een aanleg hebben voor zwaarmoedigheid. 

Natuurlijk verkondigen deze openingszinnen grote onzin. Het is dan ook de algemene opinie over de invloed van de herfst op zwaarmoedigen. En zoals gebruikelijk is de algemene opinie nu niet direct iets waar de mens blind op kan varen.

Harrie kan als erkend zwaarmoedige opmerken dat de herfst juist een van zijn favoriete jaargetijden is. Als er al jaargetijden zijn die hem deprimeren dan zijn dat juist de zomer en -in mindere mate- de lente. Sinds deze week weet hij hoe dat komt. 

Een psycholoog legde op de radio uit dat normale mensen -zoals u- in de winter rust nemen en de lente aangrijpen om weer met nieuwe energie van alles te gaan ondernemen. Die ondernemingslust kan maanden aanhouden en neemt pas tegen de herfst af. 

Een groot aantal zwaarmoedigen -waaronder Harrie- doet het noodgedwongen bijna altijd rustig aan. In de herfst en de winter lijken ze daarom net gewone mensen. Maar als de lente begint, zien ze de normale mensen in actie komen. Die willen er meteen op uit. Die willen fietsen, op terrasjes zitten, hun zonnebril in hun haarplanten en dansen, in de tuin werken en zingen en meer van dat soort dingen. 

Zwaarmoedigen daarentegen willen meestal niks. Ja, gewoon rustig aan doen en verder gaan met de kerntaak van hun leven: overleven. Als ze dan de activiteit en hernieuwde levenslust van hun normale medemens zien, krijgen ze toch het gevoel dat zij daar ook aan mee moeten doen. Maar vanwege hun zwaarmoedigheid kunnen ze dat nou net niet opbrengen. Dat bevestigt hun eigen gevoel dat ze niet normaal zijn, wat weer zorgt voor verhoging van hun zwaarmoedigheid. Nu blijkt dit verschijnsel dus allang onderkend te zijn en bij psychologen bekend te zijn als voorjaarsdepressie.

Vroeger dacht Harrie dat je op je 50e wel zo'n beetje zou weten hoe Het Leven in elkaar zit. Volgende week begint Harrie aan zijn 50e levensjaar en hij ziet wel in dat-ie het voor die tijd niet allemaal gaat weten. Maar dít heeft-ie toch maar mooi weer bijgeleerd!

29

'She's lucky to be alive', the doctor whispered to the nurse

'She only lost half a pint of blood, twenty-nine dollars and an alligator purse...'


Tom Waits schreef en zong het, op zijn elpee Blue valentines. $29,00 heet het en Harrie moest meteen aan dat nummer denken toen-ie hoorde dat we in Nederland 29 miljard euro moeten gaan bezuinigen. Wat de waarde van de dollar is maakt bij dit vergelijk niet zoveel uit. 29 dollar of 29 miljard euro, dat verschil is ook zonder de juiste omrekeningsfactor wel duidelijk.


Toch hoeft niet op alles bezuinigd te worden. Dat was goed nieuws en Harrie hoorde het een dag later op de autoradio. De overheid wil namelijk juist méér geld gaan besteden aan allochtonen die in Nederland onder hun niveau werken. Professoren die vuilnis ophalen dacht Harrie meteen, of ingenieurs die in plantsoenen schoffelen. 


Harrie vond het van de ene kant best een goed idee om te proberen die mensen op niveau te laten werken, maar van de andere kant: als je dan zó veel moet bezuinigen, zou je het geld dat je wilt besteden aan mensen die al werk hebben dan niet beter kunnen besteden aan mensen die nog helemaal geen werk hebben? 


Gelukkig is Harrie makkelijk in dit soort situaties. Hij is geen econoom en geen wereldverbeteraar, hij heeft geen visie maar wel andere dingen aan zijn hoofd en hij weet ook dat het zonde van de energie is om te proberen de overheid op andere gedachten te brengen, dus hij laat ze hun gang maar gaan.


Het leuke van het radioprogramma was dat ze ook een voorbeeld in de studio hadden, een allochtoon die al bezig was om van dat nieuwe overheidsplan gebruik te maken. De man kwam uit Iran en was elektrotechnicus. Hij kon heel goed elektrische installaties aanleggen vertelde hij, maar momenteel werkte hij in een fabriek waar ze elektrische hulpmiddelen voor gehandicapten maakten. Harrie begreep niet direct waar die gapende kloof tussen opleiding en werkomgeving in dit geval dan zat, maar het was nog vroeg en hij kende het opleidingsniveau en de werkomgeving van de man natuurlijk ook niet exact.


Maar al snel bleek die informatie ook eigenlijk helemaal niet nodig te zijn, om te kunnen vaststellen dat de overheid een eerste deel van de 29 miljard alweer voor het oprapen heeft. Toen aan de elektrotechnisch deskundige werd gevraagd wat hij wilde gaan doen met het geld dat de overheid in hem wilde investeren was het antwoord: "een eetcafé beginnen".


Harrie heeft de radio toen maar uitgezet en een cd van Tom Waits opgezet.

Gek

Tante Ans was de enige gek in Harries familie. De enige officiële, erkende gek althans, die ook het grootste deel van haar leven in een inrichting heeft gewoond. Volgens Harries moeder waren de meeste broers en zussen van tante Ans ook gek. Ans' broer Jan, die ook Harries vader was, was volgens Harries moeder de gekste van allemaal. Volgens haar hadden ze Jan in een inrichting moeten opsluiten en niet tante Ans.

Harrie heeft tante Ans maar één keer in zijn leven gezien, in haar eigen huis, en dat moet voor Harries 7e verjaardag zijn geweest. Dat weet Harrie zo goed, omdat het één van de twee uitstapjes in zijn leven is geweest waarbij zowel zijn vader als zijn moeder aanwezig was. Die geraakten rond 1967/1968 in een soort oorlog en Harrie is van 1961, dus.....

Maar er is nóg iets wat Harrie altijd van die dag zal onthouden. Toen tante Ans de deur open deed om Harrie en zijn familie binnen te laten, zei ze tegen Harrie: "Maar jou had ik toch niet gevraagd?". Zoals gezegd, Harrie was hooguit 7. Kan het zo zijn dat een kind zó door zo'n opmerking wordt geraakt dat die een deel van zijn leven gaat bepalen? Of zijn er gewoon andere redenen waarom Harrie zich nooit écht gewenst voelt als-ie ergens op bezoek is?

Harrie moest aan zijn tante Ans denken, omdat hem door meerdere mensen werd gevraagd of het wel verstandig was dat-ie hier openlijk had verklaard dat-ie gesprekken met een psycholoog voerde. Misschien gaan ze wel denken dat je gek bent, was de boodschap die er al dan niet rechtstreeks aan toe werd gevoegd.

Harrie moest daar eigenlijk wel om lachen. Hij heeft in zijn leven al zó veel in kringen vertoefd die tot doel hebben om de geestelijke gezondheid der mensheid te verbeteren, dat een bezoek aan een psycholoog voor hem net zo gewoon is als een bezoek aan Albert Heijn voor u. Daardoor heeft-ie inmiddels een vrij duidelijk beeld gekregen van de manier waarop de dingen in de wereld gaan. En hij heeft er ook door geleerd dat hij graag verre blijft van veel dingen die in die wereld gebeuren, waarvan het streven naar steeds maar meer er één is.

Maar de meeste mensen willen juist wél steeds meer, ook al moeten ze daar soms hun ellebogen flink voor gebruiken, hun gezin verwaarlozen of zichzelf verloochenen. Harrie praat weleens met dat soort mensen en merkt dan dat zij Harrie best gek vinden. Harrie is nog niet zo ver dat-ie hardop durft te zeggen dat ze zelf waarschijnlijk gekker zijn dan hij, maar hij is al wél zo ver dat-ie het soms denkt.

Tante Ans, díe was gek. Ze woonde trouwens in kasteel Ter Worm in Heerlen, althans, toen ze nog niet gek genoeg was voor een gesticht. Een foto van dat kasteel staat bovenaan dit bericht. Als je dat als woning kunt vinden heb je het nog niet zo gek bekeken.

Connie Palmen

Harrie herinnert het zich nog wel, de eerst keer dat-ie die stem op de radio hoorde. Hij was in de auto op weg naar Amsterdam en opeens was-ie daar.

Pas toen het allemaal alweer achter de rug was realiseerde Harrie zich hoe fascinerend het eigenlijk is dat er op zo'n moment zó snel zó veel dingen door je hoofd kunnen gaan. Je rijdt naar Amsterdam, niets vermoedend en een beetje in gedachten verzonken. Ineens schrik je wakker uit die gedachten, omdat je een stem hoort die een soort wekker voor je brein lijkt te zijn. Je kent die stem, maar kan hem niet direct plaatsen.

Maar het zal uiteindelijk hooguit 5 seconden na je ontwaken zijn dat je alweer weet wie je daar hoort: het is Stalen Toon, met wie je een jaar in de plaatwerkerij hebt gewerkt! Stalen Toon, aan wiens stem 30 jaar geleden al te horen was dat hij een tabaksfabriek in zijn eentje aan voldoende klandizie hielp. Stalen Toon, op op wiens lijf nauwelijks nog ruimte beschikbaar was voor nóg een tattoo en van wie werd gefluisterd dat hij zijn vrouw had laten 'kwijtmaken' door een maat die de ovens bij de Hoogovens vulde.

Toen Harries brein die snelle exercitie achter de rug had, was het tijd om eens te gaan luisteren naar wat Toon te vertellen had. Hoe kwam Toon trouwens in Gods naam op de radio terecht? Waren ze er misschien toch achter gekomen van dat Hoogoven-verhaal? Of was Toon misschien bekeerd en zat Harrie toevallig naar de EO te luisteren?

Vervolgens kwam de verwarring: die man op de radio gebruikte woorden waar Stalen Toon nog nooit van had gehoord! En de zinnen die van die woorden werden gemaakt waren ook voor Harrie onbegrijpelijk. Wat praatte Toon trouwens bekakt! Was het Stalen Toon eigenlijk wel?

Dat bleek inderdaad niet het geval te zijn. De stem bleek toe te behoren aan Connie Palmen, een schrijfster die volgens velen zulke prachtige boeken schrijft. Harrie heeft later weleens een poging gedaan om iets van haar werk te lezen, maar het lukte hem niet. Hij bleef steken, ergens in de woordenbrij.

Connie is nu weer in het nieuws. Ze heeft haar partner verloren. Dat is niet de eerste keer. Ergens in 1995 overleed ook haar toenmalige partner, Ischa Meijer, al. Het is voor Connies volgende man niet te hopen dat zij meer gemeenschappelijk heeft met Stalen Toon dan alleen haar stem.

Misbruik

Harrie vindt het vreselijk als kinderen sexueel of anderszins misbruikt zijn, laat dat duidelijk zijn. Maar als-ie eerlijk is begrijpt-ie de ophef niet die momenteel wordt gemaakt over het sexuele misbruik van kinderen door geestelijken. Waarom staan de kranten daar al de hele week vol mee? Gaan die ons de komende weken zeker melden dat de watersnoodramp op 31 januari 1953 plaatsvond, dat Nederland in 1974 van Duitsland verloor met 2-1 en dat inwoners van België Belgen worden genoemd.

Ajax

Het lijkt weer wat beter te gaan met Ajax. 15 jaar lang is het niks bijzonders geweest, maar de laatste tijd winnen ze nogal regelmatig.

Toch is winnen voor de gemiddelde Ajax-fan niet genoeg. Een Ajax-fan wil vooral mooi voetbal zien, met veel goals. Dat laatste is trouwens óók in orde, want Ajax scoort aan de lopende band. Maar mooi voetbal spelen? Dat heeft Harrie ze sinds 1996 eigenlijk niet meer zien doen.

Morgen speelt Ajax in Amsterdam tegen PSV. PSV-fans zijn heel anders dan Ajax-fans. Al speelt PSV 34 wedstrijden beroerd en winnen ze alle wedstrijden met 1-0, dan nóg zijn hun fans blij. Daar hoef je dus bij Ajax-fans niet mee aan te komen.

Harrie is nogal ongerust over het zelfvertrouwen waarmee spelers en trainers van Ajax zich de aanloop naar Ajax-PSV. Zouden ze in Amsterdam niet weten dat PSV wedstrijden in de Arena als een extra thuiswedstrijd ziet? Ze verliezen er zelden van Ajax. Bovendien doet PSV ook dit seizoen precies wat ze normaliter doen: belabberd en slaapverwekkend voetballen, maar wel steeds met 1 goal verschil winnen.

In hoogtijdagen hoorde het bij Ajax, die arrogantie. Maar Harrie denkt dat het na vijftien jaar drollenvoetbal misschien realistischer is om je een beetje gedeisd te houden.

Hulp

Tegen de meeste mensen in zijn periferie heeft Harrie het al verteld en ook de goede lezer van dit weblog heeft het al gezien: Harrie praat sinds december wekelijks met een psycholoog. Niet om de psycholoog (die overigens Henk heet) een plezier te doen trouwens, maar om er zelf achter te komen waarom hij niet van bepaalde gedachten en eigenaardigheden afkomt.

Harrie heeft in het verleden wel vaker psychologen bezocht, maar veel wijzer is hij van geen van hen ooit geworden. Op het moment zelf was hij teveel in de war om de oorzaak daarvan te kunnen benoemen, maar terugkijkend kan-ie dat heel goed: geen van zijn behandelaars deed ooit een poging om iets van een vertrouwensband op te bouwen.

Dieptepunt was een mevrouw bij de RIAGG in Utrecht die Harrie consequent met 'u' bleef aanspreken. Toen Harrie op een bepaald moment zijn allerellendigste gedachten met haar had gedeeld en de vrouw in kwestie opnieuw begon te u-en, vroeg Harrie of ze hem niet alsjeblieft gewoon wilde tutoyeren. Dat wilde de mevrouw niet. "Het is in ons beroep niet gebruikelijk om dat te doen," antwoordde ze, "omdat we de afstand tussen cliënt en hulpverlener duidelijk willen houden." Harrie heeft daarop gedaan wat zijns inziens nodig was om de afstand tussen hem en de hulpverlening zo groot mogelijk te krijgen en is vertrokken.

Die oude ervaringen hebben Harrie er lang van weerhouden om toch weer iemand te gaan zoeken om mee te gaan praten. Maar bepaalde gedachten en handelingen dingen bleven in Harries leven terugkeren en ze zorgden er steeds weer voor dat Harrie met de handrem aangetrokken leefde vanwege onhandige hersenkronkels. Uiteindelijk heeft hij daarom eind 2009 toch besloten om een nieuwe poging te doen om een goede gesprekspartner te vinden. En hij kan niet anders zeggen: met Henk heeft hij het buitengewoon getroffen.

Henk is een paar jaar ouder dan Harrie, maar ziet er jonger uit. Zijn manier van werken is nogal anders dan die van Harries eerdere gesprekspartners. Henk gaat regelmatig gewoon even op de grond zitten, omdat hij rugproblemen heeft. Verder staat hij om de haverklap op en loopt dan langzaam door zijn spreekkamer, omdat hij zich dan beter kan concentreren. Aantekeningen maakt-ie nauwelijks in aanwezigheid van zijn cliënten, omdat-ie vindt dat ze zijn aandacht nodig hebben. Al die dingen bij elkaar zorgen voor een losse  sfeer, waarin het makkelijk is om van alles te bespreken. En omdat Henk dan ook nog eens zeer analytisch is ingesteld, had hij al in het eerste gesprek door wat Harries kernprobleem was, iets wat Harrie zelf in 49 jaar niet heeft kunnen vaststellen.

In één gesprek ging het over Harries ouders. Harrie vertelde wat dingen over ze en  Henk trok binnen een half uur de conclusie dat Harrie eigenlijk nogal veel op zijn vader lijkt, maar dat hij dat van zijn moeder eigenlijk niet mocht. Dat zorgt volgens Henk voor de strijd die Harries gedrag en zijn gevoel bijna dagelijks met elkaar voeren. En als klap op de vuurpijl merkte Henk nog op dat die strijd er waarschijnlijk ook de oorzaak van is dat Harrie een beetje een haat-liefde verhouding heeft met vrouwen. Daar moet Harrie nog eens goed over nadenken.

Wie is wie update

Harrie dacht in het begin dat ie dit weblog nooit vol zou houden. Maar het blijft maar duren. Omdat ie weleens schuilnamen voor zijn personages gebruikt en z'n geheugen steeds slechter wordt, weet ie af en toe zelf niet meer wie wie was. Daarom maakt ie er hier een lijstje van. Netjes op alfabet. En hij zal het netjes bijhouden als er iemand bijkomt.

Annie:

Een nichtje van Dinie en dochter van Dinies zus Kees. Bouwjaar: 1991. Een jong meisje en dus niet te herkennen aan de te grote zonnebril in het haar en telefoon in de hand.

Bambam:

Ook al een nichtje van Dinie en dochter van Dinies zus Kees.

Bebby:

Was al een vriend van Harrie op de basisschool. En nu nog steeds!Een rijk bezit!

Bets:

Bets is de vrouw van Diederik, die weer de broer is van Dinie. Bets is van 1981. Een jong blaadje dus voor Diederik (1971)!

De Generaal:

Een van Harries weinige echte vrienden. Harrie kent hem vanaf de middelbare school. Net als Harrie gek op muziek. Net als Harrie ernstig geraakt door de dingen des levens en toch weer opgekrabbeld. Wil boswachter worden. Als ie dat is, wil Harrie met hem samen gaan wonen.

Diederik:

Dinies broer. Bouwjaar 1971. Getrouwd met Bets (1981)en voorzien van 1 zoon: Jules (2008).

Dinie:

De vrouw van Harrie. Bouwjaar 1968. Eigenlijk te slim en levenslustig voor Harrie.

Dolly:

Wéér een nichtje van Dinie en wéér een dochter van Dinies zus Kees. Bouwjaar: 1990.

Elvis:

De hond van de familie Van Geffen en feitelijk de baas van het gezin. Als Elvis niet mee mag op vakantie, als hij nat wordt van de regen of als hij zijn oren in zijn nek legt, barsten de kinderen in tranen uit. Elvis is een tricolor Collie of Schotse Herder. De meeste mensen noemen hem een Lassie. U weet hoe het is met 'de meeste mensen'. Ze zien meestal nog wel dat Elvis een andere kleur heeft dan Lassie.

Eugene:

Een collega van Harrie. Net als Harrie altijd in voor handel.

Fannie:

Harries oudste zus uit 1956.

Glasman:

Een collega van Harrie. Eigenschap: weet volgens sommigen alles.

Hannie:

Harries middelste zus uit 1963. Getrouwd met Rambo en voorzien van 1 dochter, Willemien.

Henk:
Psycholoog, schaker en Shakespeare-liefhebber. Harrie bezoekt hem sinds december 2009 met als doel om via gesprekken te weten te komen waarom hij bepaalde gedachten en eigenaardigheden blijft houden die zijn leven minder leuk maken dan mogelijk is.

Jannie:

Harries jongste zus uit 1965. Getrouwd met Jozef.

Joop:

De collega van Harrie die eigenlijk bij alle collega's de favoriete collega is.

Jozef:

Getrouwd met Harries jongste zus Jannie.

Kees:

Zus van Dinie en dus Harries schoonzus. Bouwjaar: 1965. Drie dochters: Annie, Dolly en Bambam.

Ko:

Zoon van Harries broer Roderick en geboren in 1983. Harrie ziet beiden nooit. Naar verluidt is Ko zo'n jongen die graag tegen de politie vecht.

Koos:

Een collega van Harrie. Eigenschap: weet alles. Is net als Harrie constant zoekende naar dé manier om op een leuke manier geld te verdienen.

Mina:

Harries collega en kamergenote.

Rambo:

Getrouwd met Harries middelste zus Hannie en vader van Willemien.

Ricardo:

Harries jongste zoon uit 1999. Een denker, nu al.

Roderick:

De broer van Harrie uit 1954. Vist zijn hele leven al op karper en is daarin een trendsetter geweest. Is op foto's zelden zonder karper te zien. Heeft 1 zoon, Ko, uit 1983. Harrie ziet beiden nooit. Roderick prijst zichzelf of internet aan als levensgenieter.

Sjimmie:

Een van de hoogste mensen op Harries werk (qua salaris). Werd ooit naakt in een gesloten sauna gezien met Sjors (zie aldaar).

Sjors:

Een voormalig baasje van Harrie. Zo iemand die regelmatig treinen ziet rijden waar hij op móet springen. Werd ooit naakt in een gesloten sauna gezien met Sjimmie (zie aldaar).

Toon:

Een vrij nieuwe collega van Harrie en alleskunner. Heeft twee boten, vangt en rookt vis en kan nog wichelroedelopen ook.

Willemien:

Harries nichtje en dochter van zijn zus Hannie.

Willie:

Harries eerste en oudste zoon. Geboren in de kerstnacht van 1996. Altijd vrolijk en groot gevoel voor humor. Lijkt verder sprekend op Harrie qua gedrag. Wil altijd het laatste woord hebben. Grootste wens: neger zijn. Is in september 2009 met tweetalig VWO begonnen.

Zon

Het is laat op de zondagochtend en hoewel het buiten vriest, schijnt eindelijk ook weer eens de zon, na maanden van sneeuw en dito ellende. En als de zon op koude dagen schijnt, dan is tussen 11 en 15 uur de bank in Harries woonkamer het fijnste plekje ter wereld. Daar schijnt die zon dan precies op. Daar word je dan eerst lekker warm van en na een tijdje val je -als de kinderen zich gedeisd houden- in slaap.

Dinie ligt al op dat fijne plekje en Harrie gaat erbij liggen. In de warme, soezerige en intieme situatie waarin ze liggen vindt Harrie dat-ie wel wat diepgang aan het geheel kan toevoegen. Daarom vraagt-ie of Dinie het idee heeft of de gesprekken die hij sinds een paar maanden met een psycholoog voert effect hebben. "Dat weet jij zelf beter dan ik", is Dinies -op zich logische- nutteloze antwoord.

Even later doorbreekt Harrie de soezerige stilte opnieuw. "Wat zou je ervan vinden als ik er een draaitafel bij koop?",  vraagt-ie aan Dinie. "Als jij daar gelukkiger van wordt moet je dat doen", is opnieuw een antwoord waar Harrie niks aan heeft.

"Lekker vaag ben je", merkt-ie dan ook op. "Heb je ook nog antwoorden waar ik wél iets aan heb? Denk je dat Ajax vanmiddag van Sparta gaat winnen?". "Nee natuurlijk niet", is nu eindelijk een concreet antwoord.

Al met al dus toch nog een antwoord gehad, dat later die middag tot Harries geluk ook nog eens niet blijkt te kloppen. Als dat eenmaal bekend is valt Harrie in slaap en wordt-ie twee uur later wakker. De zon is dan al lang achter de aanbouw verdwenen.

30 km

Harrie was natuurlijk weer een zeikerd, een dwarsligger, bang voor verandering en noem het maar op, toen hij het had over de invoering van de 30-kilometerzone in Nuenen-Zuid. Hij kreeg zelfs het advies om dan zélf in de politiek te gaan, als-ie het allemaal zo goed wist. een aanbod dat-ie natuurlijk meteen afsloeg. Harrie is graag eerlijk en duidelijk en wil bovendien niet ten koste van anderen hogerop komen. Met zo'n instelling heb je in de politiek natuurlijk niets te zoeken.

Inmiddels is het bijna 5 maanden geleden dat Harrie zijn gal spuwde. En zie, in die 5 maanden lijkt het er warempel op alsof Harrie ineens een boel medestanders heeft gekregen! Eerst kwamen er ingezonden brieven in het Nuenense huis-aan-huisblad, Rond de linde. Men vond het er allemaal niet veiliger op worden met die snelheidsbeperkingen. De wegen waarop je nog maar 30 mag nodigen eerder uit om er 80 te rijden dan 50, dus 30 was al helemáál idioot, was de boodschap.

Iedereen rijdt er dus nog gewoon minstens 50. Dat is op zich niet zo erg als er geen controle is, ware het niet dat op de straten ter zake nu ook alle verkeer van rechts voorrang heeft gekregen. Dat geeft dus eigenlijk vooral een situatie van schijnveiligheid. En omdat aan twee van de straten basisscholen zijn gelegen, zijn het waarschijnlijk vooral ouders die alsnog beseffen dat het niet zo'n fijn plan was om de verkeerssituatie te gaan veranderen.

Wat doe je dan als politicus, als je ziet dat je iets verkeerd hebt gedaan? Terugdraaien kan niet, want dan geef je toe dat je het fout zag. Nee, dan start je een communicatie-offensief. En zodoende kregen Harrie en vele anderen een paar weken geleden ineens een grote enveloppe in de bus met daarin 3 stickers met een diameter van een centimeter of 20. De stickers waren eigenlijk miniatuurversies van verkeersborden die aangeven: hier niet harder dan 30 rijden! Er zat ook een brief bij, met de vraag om de stickers op de afvalcontainers te plakken, zodat iedereen op dagen dat huisvuil werd ingezameld zou kunnen zien: hier is 30 de maximumsnelheid!

Die stickeractie is volgens Harrie geen groot succes. Hij heeft nog maar één container gezien met zo'n sticker erop. Hij heeft daarom de hoop dat de gemeente dat óók zal zien en dat malle besluit misschien tóch terug gaat draaien?

Maar waarschijnlijker is dat de gemeente het al gezien hééft. Wat zou anders de reden zijn dat er gisteravond een voorlichtingsavond werd georganiseerd over de nieuwe verkeerssituatie? Harrie heeft de avond niet bezocht moet-ie toegeven. Wat zou je op zo'n avond aan voorlichting moeten krijgen? Hij weet zelf al wel hoe je verkeer van rechts voorrang moet geven. En ook wat het inhoudt om 30 te rijden in plaats van 50 is hem bekend.

Nogmaals, fouten toegeven doen politici niet snel, maar misschien dat de gemeenteraadsverkiezingen van eergisteren nog iets gaan opleveren? De partij die met het idee van die 30-kilometerzone kwam kreeg deze keer maar de helft van het aantal kiezers van de vorige keer. Als politici nou eens écht gaan doen wat ze altijd beloven en écht naar de burgers gaan luisteren, dan zou dit foutje gewoon kunnen worden rechtgezet.

Merk

Harries buurvrouw heeft ook een weblog en daarop is ze nogal lyrisch over damesondergoed van het merk Marlies Dekkers. Het schijnt nogal duur te zijn, maar dat is niets nieuws voor merkartikelen. Even verderop meldde ze dat het ondergoed van Marlies Dekkers van goede kwaliteit is, wat de hoge prijs rechtvaardigt.

Op zich is ook dát natuurlijk niets nieuws. Alle merken die zichzelf een topmerk vinden beweren dat hun spullen nogal wiedes duurder zijn dan die van andere merken, omdat zij wél goede kwaliteit leveren. Maar nou moet Harrie toch echt even bekennen dat-ie eigenlijk nog maar zelden in zijn leven iets van een zelfbenoemd topmerk heeft benoemd dat inderdaad veel beter was of langer meeging dan een vergelijkbaar ding van een flutmerk.

Voorbeelden genoeg: shirtjes van Diesel waar na één wasbeurt gaatjes in zaten, een shirt van Levi's met een joekel van een print erop, die helaas -ook na één wasbeurt- tot craquelé verwerd, een Volkswagen Golf waarvan de koppeling na 55.000 km was versleten en ga zo maar door. En dit weekeinde was het weer raak met een dure externe harddisk van het topmerk Western Digital.

Harrie had nog geen jaar geleden notabene twee van die schijven gekocht, maar de eerste van die twee heeft-ie binnen een week na aanschaf al teruggestuurd. Het bleek onmogelijk om de beide schijven stabiel naast elkaar te laten draaien. Schijf 1 verloor om de haverklap de verbinding met de computer en Harrie daardoor steeds een heleboel data.

Schijf nummer twee hield zich tot eergisteren behoorlijk goed. Weliswaar viel ook deze schijf regelmatig zomaar uit, maar tot dataverlies leidde dat nooit. Tot eergisteren dus. Zomaar ineens verdween de schijf even uit beeld en toen-ie weer terugkwam was Harrie anderhalve terabyte aan films kwijt.

Ongeveer 40 uur van zijn weekeinde is Harrie vervolgens kwijt geweest met pogingen om te redden wat er nog te redden was. Dat bleek achteraf ongeveer een derde van wat-ie aan films had verzameld. Een half uur geleden heeft-ie de reddingsoperatie afgerond.

Was Harrie maar een vrouw geweest. Zou-ie zijn geld nooit meer aan Western Digital uitgeven, maar lekker aan Marlies Dekkers.

Stemmen

Het zijn tijden van vele valse beloften. Volgende week zijn namelijk de gemeenteraadsverkiezingen en ergens in juni mogen we zelfs een nieuwe regering gaan kiezen! Vermoeiende tijden dus, waarin het zaak is om elke dag te leven als ware het 1 april en elke mededeling met de nodige argwaan aan te horen.

Vooral tegen de gemeenteraadsverkiezingen ziet Harrie erg op. Landelijke politici hoor je ook buiten verkiezingstijd weleens iets roepen, waardoor je uiteindelijk toch wel enig idee krijgt van de ideeën van hun partij. Bij gemeentelijke verkiezingen ligt dat anders. Mensen uit de gemeentepolitiek prijzen zich maar eens in de vier jaar aan. En omdat je weet dat ze tóch niet gaan doen wat ze beloven, is het veel moeilijker om uit deze mensen een kandidaat te kiezen die jouw stem de komende vier jaar mag vertegenwoordigen.

Dit jaar blijkt het voor Harrie nog lastiger te worden dan hij al had verwacht. In Nuenen is voor zijn gevoel maar één partij die nog weleens een kritische noot laat horen, maar uitgerekend deze partij (Nuenens Belang) blijkt er de oorzaak van te zijn dat op de belangrijkste wegen in Nuenen nog maar 30 km per uur mag worden gereden. De wegen waar het om gaat nodigen helaas eerder uit om er 80 te rijden dan 50, dus een limiet van 30 is sowieso idioot.

Harrie heeft het daar al eerder over gehad: er was geen enkele aanleiding om die verandering door te voeren en vrijwel iedereen in Harries periferie klaagt er ook over. Enige reden die Harrie kon bedenken was dat de gemeente voor zichzelf een leuke extra inkomstenbron had gemaakt. Een middagje controleren op snelheid zal immers wel duidelijk maken dat hooguit 5% van de mensen niet harder dan 30 rijdt. Wel even wachten nog tot het mooi weer is, want het is nu nog te koud voor snelheidscontroleurs.

In elk geval zal Harrie zich dus moeten gaan herberaden op de vraag op wie hij dit keer zal gaan stemmen. Maar blijkbaar worstelen meer mensen met die vraag, want in het plaatselijk nieuwsblad (Rond de linde) van deze week zijn 2 pagina's ingeruimd voor een tabel waarin de standpunten van de deelnemende partijen op allerlei onderdelen worden vergeleken.

Harrie begon vol goede moed die tabel nauwgezet door te nemen, maar is er vanwege toenemende moedeloosheid ongeveer halverwege mee gestopt. Toen was hem duidelijk geworden dat 'zijn' partij voor die 30-kilometerzones had gezorgd en dat de meningen van de verschillende partijen over allerlei belangrijke onderwerpen vrijwel identiek waren. Ze willen allemaal een integer en transparant bestuur, niemand wil fuseren, het Van Gogh-centrum moet steun krijgen en ga zo maar door.

Normaliter zou Harrie in dit soort situaties gaan overwegen om dan maar op uiterlijk te gaan kiezen, maar ook dat is in Nuenen niet te doen. Vorige week stonden er groepsfoto's van de kopstukken van de Nuenense partijen in Rond de linde en ook die foto's heeft Harrie uitvoerig bekeken. In eerste instantie deed-ie dat, omdat-ie dacht dat het foto's waren van het bedrijfsuitje van de zwakzinnigeninstelling in het nabije Dommeldal, maar het bleken dus foto's te zijn van de mensen die hem in de Nuenense gemeenteraad moeten gaan vertegenwoordigen. Hij kon niet anders dan vaststellen dat hij geen "Anschluss" heeft met welke kandidaat dan ook.

Het wordt dus een helse opgave, maar Harrie heeft nog drie dagen de tijd om na te denken.

Coach

Vroeg je een mens in Harries jeugd naar zijn beroep, dan waren de antwoorden van een rustgevende eenvormigheid. Mannen waren bijvoorbeeld bouwvakker, automonteur of winkelier. Vrouwen waren meestal huisvrouw, of soms lerares.

Maar het was ook in die fase van Harries leven dat het feminisme populair werd. Vrouwen vonden ineens dat ze gelijk waren aan mannen en ook dezelfde beroepen moesten mogen uitoefenen. Achteraf kunnen we vaststellen dat ze wel een beetje hebben gejokt toen ze dat zeiden. Wat ze éigenlijk wilden was hetzelfde salaris als mannen. Harrie heeft in elk geval maar zelden vrouwen aan het werk gezien in de bouw, in de autogarage of op andere plekken waar je handen vies worden van het werk.

Die wens van vrouwen om ook geld te gaan verdienen, gekoppeld aan hun afkeer van vieze handen, zou weleens de reden kunnen zijn van het feit dat hedentendage vooral beroepen bestaan die nutteloos of op zijn minst onduidelijk zijn. Vrouwen bleken uitermate geschikt om een rechtenstudie te volgen: dé studie voor mensen die niet per definitie buitengewoon intelligent zijn, maar die toch in weinig tijd een universitair diploma willen halen.

Toen ze de diploma's eenmaal hadden, waren ze wel zo slim (waarschijnlijk ook geworden door die studie) om allerlei nieuwe beroepen te gaan bedenken, waar je weinig voor hoefde te kunnen en waar je geen vieze handen van kreeg. Dat viel weer op bij de mannen, die hun geld óók liever op een simpele manier verdienden en massaal overstapten van de bouwplaats naar het kantoor. Na het optrekken van de rook kunnen we nu vaststellen dat er nauwelijks meer Nederlanders zijn die nuttig en begrijpelijk werk verichten en dat we nu zijn opgescheept met duizenden managers, visionairs, trendwatchers en andere mensen die hun geld verdienen met zinloos en meestal onbegrijpelijk werk.

Gisteravond keek Harrie naar de 10.000 meter schaatsen voor heren op de Olympische Spelen in Vancouver en zag-ie twee prachtige voorbeelden van mensen met zo'n nutteloze functie. De eerste was coach van Bob de Jong. Harrie heeft nooit begrepen wat een sporter met een coach moet. Schaatsen kan Bob de Jong zelf héél goed. Wat moet iemand die dat veel minder goed kan daar dan over vertellen?

In elk geval is een schaatscoach wel bruikbaar om bordjes omhoog te houden, waaruit de schaatser kan opmaken of-ie een beetje goed bezig is. Maar de coach van Bob de Jong stond die bordjes omhoog te houden op een plek waar Bob ze niet kon zien. Terwijl hij dus op volle snelheid lag, moest-ie zijn coach nog duidelijk gaan maken waar-ie moest gaan staan.

Maar vlak daarna werd het nog veel erger. Sven Kramer ging schaatsen. Omdat die al 20 jaar geen 10.000 meter-rit meer had verloren, nam iedereen aan dat hij eerste zou worden. Hij was bijna halverwege toen inderdaad duidelijk werd dat hij op weg was naar goud. In het Heineken Huis werd alvast een nieuw vat bier aangeslagen, de volgende 50 vaten werden in de koeling gelegd en zowel Erica Terpstra als Prins Pils gingen alvast op weg.

Maar ze hadden buiten de coach van Sven gerekend. Die stak een bord omhoog waarop Sven's voorsprong stond en begon vervolgens als een bezetene ergens naar te wijzen. Sven vatte dat -net als Harrie toen-ie de herhaling zag- op als een aanwijzing dat-ie de binnenbocht moest gaan nemen, terwijl hij volgens de regels juist de buitenbocht moest hebben. Sven volgde de aanwijzing op en was meteen gediskwalificeerd.

Daar heb je dan 4 jaar lang voor getraind. Feestjes afgezegd, hitsige vrouwen van je afgeslagen, want je wilt op 23 februari 2010 een gouden medaille halen op de Olympische Spelen. Maar dan blijk je dus een coach te hebben die dat allemaal even vergramt en die dan ook nog eens aanneemt dat Sven Kramer hem dat wel vergeeft. "Ik hoop dat de band zo sterk is,dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken", zei hij althans.

Soms denkt Harrie dat het weleens goed zou zijn als heel Nederland werd platgegooid en mensen zich weer met écht werk bezig zouden moeten gaan houden.

Demissionair

"Met ontslag, maar nog in functie." Dat betekent 'demissionair' volgens de digitale Van Dale. Hij dacht: "Ik zoek het maar even op", want we gaan het woord de komende weken natuurlijk nog vaak horen. Vannacht is het 4e kabinet van Jan-Peter Balkenende gevallen.

Toevallig vroeg Harries persoonlijke coach hem gistermiddag wat Harrie nou écht een belangrijke eigenschap vond.Daar hoefde hij eigenlijk maar heel even over na te denken: eerlijkheid, was zijn antwoord. Voor Erik paste dat antwoord precies bij een eerdere opmerking van Harrie, dat-ie niet snapte waarom-ie soms zo verbaal agressief kan worden tegen mensen die hun afspraken niet nakomen. "Je bent automatisch erg gevoelig en allergisch voor mensen die slordig omgaan met dingen waaraan je zelf grote waarde hecht", zei Erik.

Dat is dus waarschijnlijk ook de reden dat Harrie geen enkel vertrouwen heeft in politiek en de politieke ontwikkelingen in principe ook niet volgt. Hij heeft altijd het gevoel dat ze maar halve waarheden vertellen en verborgen agenda's hebben. En sinds Harrie zelf in een politieke organisatie werkt, wordt dat gevoel met regelmaat door feiten bevestigd. Daar kan Harrie natuurlijk mooie voorbeelden van gaan geven, maar omdat je nooit precies weet wie er meeleest en Harrie zijn inkomsten wel nodig heeft, zal-ie dat maar niet doen.

Laat-ie het er maar op houden dat de discussie die deze keer tot de val van het kabinet heeft geleid hem erg bekend voorkomt. Er wordt een belofte gedaan, maar ineens lijkt het alsof er door iemand (laten we hem voor het gemak even JP noemen)achter de ruggen van anderen om toch iets heel anders is afgesproken. De reden daarvan wordt natuurlijk nooit bekend, maar Harrie neemt aan dat JP in ruil voor het terugkomen op een belofte een nog leuker en/of beter betaald baantje is beloofd.

Zodra bekend wordt dat JP zijn beloftes breekt, gaan zijn tegenstanders hem erop wijzen dat hij beloftes breekt en niet eerlijk is. En daarna begint dan wat volgens Harrie de eigenlijke politiek is. Er ontstaat een discussie die helemaal niet gaat over het onderwerp waarover afspraken zijn gemaakt, maar over de manier waarop JP wordt aangesproken. Zeggen dat hij afspraken aan zijn laars lapt wordt niet netjes geacht, maar zeggen dat-ie oneerlijk is is helemáál uit den boze. Het is uitermate onfatsoenlijk om dergelijke woorden tegen een politicus te gebruiken. Liegen mag dus van politici, maar voor degene die iemand die liegt een leugenaar noemt zouden zij bij voorkeur levenslang willen eisen.

Vroeger kwamen politici meestal nogal makkelijk weg met hun activiteiten van list en bedrog. Maar helaas voor hen is de invloed van media -mede door technische ontwikkelingen- in de loop der jaren nogal gegroeid. Daardoor krijgen burgers een steeds beter inzicht in wat er nou allemaal écht gebeurt in de politiek. En omdat veel mensen toch niet zo dom zijn als de gemiddelde politicus altijd dacht, neemt het vertrouwen in de politiek met rasse schreden af.

Harrie is in elk geval niet verbaasd dat iemand als Geert Wilders -die een leugenaar toch gewoon een leugenaar blijft noemen- populair is.

Katja Schuurman

Harries buurvrouw heeft ook een weblog en dat heeft ze blijkbaar bij een statistiekprogramma aangemeld. In haar nieuwste bericht heeft ze het namelijk over de zoekwoorden waarmee mensen via Google (of Bing) op haar weblog belanden. Zo'n statistiekprogramma houdt dat allemaal bij.

Harrie laat zijn weblog ook door een statistiekprogramma bijhouden en wel door Statcounter. Daardoor weet hij dat zijn weblog inmiddels via meer dan 8000 verschillende computers is bezocht. Elke week krijgt ie een mail met het aantal nieuwe en het aantal terugkerende bezoekers van die week.

Door zijn buurvrouws bericht besloot Harrie weer eens een keer in de uitgebreidere statistische informatie over zijn weblog te duiken, die hij op de site van Statcounter kan bekijken. En eerlijk is eerlijk, hij werd er eigenlijk niet heel vrolijk van. Hij kwam nu te weten dat meer dan 75% van zijn bezoekers gebruikmaakt van Internet Explorer als browser. Zijn eigen favoriete Chrome was nog niet eens goed voor 2%.

Nog verontrustender vond Harrie het feit dat degenen die op zijn weblog komen omdat ze naar iets op zoek zijn, bij het zoeken naar dat 'iets' in meerderheid gebruik maken van Microsoft's zoekprogramma Bing. Een minderheid gebruikt Google. Ook blijkt dat Bing de laatste maanden aan populariteit wint. Voor iemand als Harrie, die de machtspositie van Microsoft graag wat teruggedrongen ziet, is dat slecht nieuws.

Nog slechter nieuws is dat het waarschijnlijk ook wat zegt over de computerkennis van de gemiddelde bezoeker van zijn weblog. Blijkbaar neemt die klakkeloos de dingen over die Microsoft hem/haar voorkauwt. De laatste maanden zijn ongetwijfeld veel mensen overgegaan op Windows 7. Hoewel je daarin kan kiezen voor een andere browser dan Internet Explorer, zal de gewone man dat vanwege gemak of onvoldoende computerkennis waarschijnlijk toch niet doen. Net zo min als ze in het vervolgmenu waarschijnlijk zullen kiezen voor de optie 'Geavanceerd', waarmee ze Google als standaard zoekmachine kunnen instellen. En zo eindigt de gemiddelde computergebruiker met Bing als zoekmachine.

Verder werd Harrie nogal verdrietig van het feit dat de meeste nieuwelingen zijn site bereikten omdat ze -via Bing of Google- zochten naar informatie over Katja Schuurman. Andere populaire dingen waar mensen naar zochten en die hen hier bracht: Helmondse+geile+vrouwen en comavingeren. Harrie heeft weliswaar over al deze dingen geschreven, maar het is nooit zijn bedoeling geweest om dát deel van de Nederlandse samenleving naar dit weblog te lokken wier hersenen het grootste deel van de dag met één of meer van de genoemde zoektermen bezig zijn.

Wat Harrie troost is dat het merendeel van zijn lezers mensen zoals u zijn, die wél over een meer diepgaand gedachtenleven beschikken.

Tips

Krijgt u vaak tips? Harrie wel. Goed bedoeld meestal, maar Harrie heeft ze net zo lief niet. Hij doet er waarschijnlijk toch niks mee. Mensen die ongevraagd stomme tips geven vindt-ie nog eens opdringerig ook.

Deze week kreeg hij weer zo'n ongevraagde tip, maar deze laat hem niet zomaar los. Hij zat in de auto en hoorde via de autoradio dat er weer banden lek waren geprikt in de regio Venlo. In november en december 2009 had de prikker al 170 mensen tot aangifte genoopt en in de nacht van zaterdag op zondag had hij wéér 30 auto's onder handen genomen. De tip van de politie was om alert te zijn.

Harrie weet nog steeds niet wat-ie nu moet gaan doen. Hij is van nature gauw moe en daardoor in het gewone leven al niet de alertste. Hij worstelt nu met de vraag hoe-ie dat dan 's nachts moet doen, alert zijn. Het ligt voor de hand om voortaan in de auto te gaan slapen, maar dat vindt Dinie niet leuk en Harrie te koud. Misschien moet-ie de hele nacht voor het raam gaan staan en naar de auto blijven staren? Dat houdt-ie niet vol.

Meer ideeën zijn niet in Harrie opgekomen. Misschien moet-ie het risico maar nemen dat-ie 4 banden moet laten plakken. Kost wat, maar goede nachtrust is wel wat waard.

Nieuws

Sommige mensen kijken áltijd naar het nieuws. Harrie kijkt er eigenlijk nooit naar. Nu De Hakkelaar weg is is één reden om niet te kijken natuurlijk vervallen, maar aan die tweede reden is weinig te doen: nieuws is zelden nog nieuws.

Harrie zag daar net weer een mooi voorbeeld van. Gisteren speelde Ajax tegen FC Twente. Daar móest Ajax van winnen om toch nog een béétje het idee te kunnen houden dat er nog een kans is om landskampioen te worden. En Ajax won, met 3-0.

In vervolg daarop trof Harrie zojuist een bericht in zijn mailbox aan van de dienst die hem van het sportnieuws op de hoogte brengt. Het nieuws luidde dat de trainer van Ajax blij was met de overwinning. Met zulk nieuws is elke nieuwsbrenger overbodig.

Grof

"Was dat nou eigenlijk wel nodig?", vroeg Harrie zichzelf af, toen hij het in het vorige stukje had over 'een hoer volblaffen'. Prachtig woord vindt-ie dat, volblaffen. En Harrie laat liever geen kans onbenut om mooie woorden te bezigen. Dat is dan eigenlijk ook al een antwoord op de zelfgestelde vraag: ja, dat was nodig, want het was een kans.

Bovendien vindt Harrie het buitengewoon amusant om mensen te shockeren. Hoewel (of misschien wel: omdát) hij zelf nogal fijnbesnaard is, is het contrast zo mooi om dan onverwachte en schokkende praatjes te hebben.

Gelukkig is ie daarin niet de enige. Zelfs zijn collega Joop, die toch de netheid zelve is en waarschijnlijk ook de bewaker van de etiquette voor Zuidoost-Brabant, doet eraan mee. Joop verklapte Harrie zelfs eens dat hij een vriend in een cafe ooit begroette met de opmerking "Ben jij hier ook? Ik dacht dat je nog vast zat!".

Met Dinie heeft Harrie een ouder echtpaar in een meubelzaak ooit een paniekaanval bezorgd, door precies op het moment dat zij het echtpaar voorbijliepen op voldoende luide toon tegen Dinie te sissen "Nou moet je onderhand je bek eens houden!".

Ter geruststelling: Harrie is er lang niet zo ver in als Joop, maar op de momenten waarop het erop aankomt weet hij zich meestal toch te gedragen.

Kentering

Drie keer raakte Harrie deze week verzeild in gesprekken over mannen, vrouwen en hun wijze van samenleving. En in alle gevallen waren de conclusies zo'n beetje hetzelfde. Mannen willen altijd seks, vrouwen bij voorkeur niet. Vrouwen zeuren veel teveel. Ook steeds genoemd: het moet steeds vaker op de manier die vrouwen in hun hoofd hebben. En hangend boven deze conlusies werd vastgesteld dat het allemaal steeds erger wordt naarmate vrouwen meer te zeggen krijgen in de wereld.

Voor de goede orde: Harrie startte niet één van deze discussies zelf. Harriekenners zullen dat niet geloven maar het is echt zo, écht! Hij viel er steeds middenin. Ook niet onbelangrijk: bij de discussies waren ook vrouwen aanwezig. Die gingen er natuurlijk tegenin, maar tegelijkertijd lachten ze dat typische vrouwenlachje, wat zonder woorden aangeeft: "jullie hebben gelijk, maar wij onze zin!"

Na deze discussies raakte Harrie in gesprek met een wijs man. Harrie begon in dat gesprek over de discussies waarin hij beland was geraakt. De wijze man moest lachen, want ook hij had deze week over de relatie tussen mannen en vrouwen gepraat. De conclusies uit Harries discussies waren in dat gesprek óók getrokken, maar omdat de wijze man met alleen mannen had gesproken was er in zijn gesprek ook ruimte geweest voor meer concrete conclusies en zelfs voor oplossingen.

Belangrijkste conclusie was wel dat de voordelen van een vrouw nauwelijks meer op leken te wegen tegen de nadelen ervan. Waarom zou je je 30 dagen per maand af laten zeiken voor één keer seks, was de overheersende gedachte. In aansluiting daarop was als oplossing bedacht om gewoon met een paar mannen samen te gaan wonen in plaats van met een vrouw. Nooit meer gezeur over rotzooi, computeren, gamen, muziek draaien of film kijken wanneer je wilt, je vol laten lopen als dat zo uitkomt. En dan eens in de week 25 euro per man neerleggen, een hoer bestellen, die volblaffen en dan weer gaan computeren.

Vier discussies in één week waarin wordt getwijfeld aan het lot van de man-vrouw-relaties. Is er een relatie-tsunami op komst?

Oprisping 1

Even wat nieuw leven in Harries weblog. Gewoon, omdat ie wel vaker wat wil zeuren, maar niet altijd tijd heeft voor een uitgebreid verhaal. Het plan is dus om wat vaker een korte oprisping te plaatsen.

De eerste volgt nadat Harrie heeft gekeken naar Ajax-NEC en zich voor de zoveelste kapot heeft zitten ergeren. Ook aan het spel van Ajax natuurlijk, maar nog meer aan iets wat in elke voetbalwedstrijd gebeurt. Een speler van club A speelt de bal -voor iedereen duidelijk zichtbaar- over de zijlijn, zodat club B mag ingooien. Toch steekt de speler van club A direct zijn handen in de lucht, om de scheids duidelijk te maken dat die ánder de bal over de zijlijn hielp en híj mag ingooien.

Harrie ergert zich daar dood aan, omdat hij het een soort spelbederf vindt. Maar iedere voetballer doet het. En Harrie weet wel waarom. Toen Willy nog bij de F-jes voetbalde, riep zijn trainer altijd al "appelleren!", als een van zijn -hooguit 6-jarige- pupillen de bal over de zijlijn schoot.

Harrie wil ervoor pleiten om zonder pardon een gele kaart te trekken voor spelers die een ingooi claimen als overduidelijk is dat ze zelf de bal over de lijn hebben geschopt.

Elfstedentocht

Willem van Hanegem wilde na een prachtige voetbalcarrière trainer worden, maar moest daarvoor een diploma hebben. De KNVB wilde hem dat diploma niet zomaar geven: Van Hanegem moest de trainerscursus gaan volgen. Van Hanegem had daar natuurlijk helemaal geen zin in en vond het grote flauwekul. De KNVB zag eigenlijk ook wel in dat het erg ver ging om een man die zó'n carrière achter de rug had een volledige cursus te laten volgen en bood Van Hanegem een verkorte cursus aan.

Bij zijn eerste cursusdag wemelde het van de journalisten, die weleens wilden zien hoe het hem verging. Aan het einde van die eerste dag vroeg een van de journalisten of Van Hanegem nog iets had opgestoken. Zijn antwoord op die vraag was legendarisch: "Ja, twee sigaretten."

Harrie moest vandaag weer aan die uitspraak denken, tijdens een studiedag over Bio-energie die hij vandaag had. Van die studiedagen wordt ie eigenlijk nooit veel wijzer. Dat realiseert ie zich elke keer weer als ie zo'n dag heeft gevolgd. Maar omdat ie dat hooguit eens in de 4 jaar doet, is ie dat altijd weer vergeten tegen de tijd dat ie zich voor de volgende studiedag inschrijft.

Zo kon het gebeuren dat hij zich een tijd geleden toch inschreef voor deze studiedag, die plaatsvond in Eindhoven. Sowieso natuurlijk al niet een plaats die tot de verbeelding spreekt en dat gold ook voor het gebodene.

Niet dat u denkt dat Harrie bevooroordeeld was! Hij had zich er écht op verheugd. Het programma bestond namelijk deze keer niet alleen uit praatjes van mensen die niet weten hoe ze een zaal moeten boeien, maar ook uit twee excursies: een naar het grootste zwembad van Eindhoven en een naar een proefboerderij in Sterksel. Na afloop van die excursies zou Harrie wel zo'n beetje weten wat de maatstaf op het gebied van bio-energie zou zijn, nam ie aan.

Maar het viel tegen. In het zwembad was nauwelijks iets te zien. Te horen was er genoeg, omdat er een enorme scheepsdiesel stond te bonken. Hoogtepunten van de excursie waren zonder twijfel de temperatuur en de rondleidster. Harrie meende Pieter van den Hoogenband (naar wie het zwembad was genoemd) nog even te zien zwemmen, maar toen hij zijn badmuts afzette bleek het een bejaarde te zijn.

De tweede excursie speelde zich voornamelijk in de buitenlucht af en omdat het vandaag aanvoelde als -15 was dat geen pretje. Daar kwam nog bij dat Harrie in de groep met de minst doortastende begeleider zat. Die was niet assertief genoeg om de treuzelende groep vóór hem tot spoed te manen, maar liet zich wel door de groep áchter hem opjagen om zijn verhaal af te raffelen. Zo deed Harrie zeer weinig informatie op, maar was ie wel half bevroren toen ie weer in de bus mocht stappen.

De broodjes maakten vervolgens weer veel goed, zeker omdat Piet en Harrie die lekker achter glas en in de zon konden opeten. "Bij onze oude werkgevers zouden we nu nog moeten gaan netwerken", merkte Piet na de broodjes op en Harrie herinnerde zich die tijden inderdaad nog. Hij wist op dat moment trouwens ook allang weer dat dat ook de reden is waarom dit soort dagen wordt georganiseerd: om praatjes -uiteindelijk gericht op het spekken van de eigen portemonnee- te kunnen maken met mensen met wie je eigenlijk helemaal geen praatje wílt maken.

Na de lunch kwamen dan de lezingen, waarvan Harrie stiekem nog hoopte veel op te steken. Maar dat gebeurde niet. De sprekers zagen -net als op willekeurig welke studiedag- allemaal veel kansen en uitdagingen, maar ook nogal wat beren op de weg en valkuilen.

Maar er was toch nog één iemand van wie Harrie wél iets opstak en dat was een Friese ondernemer. Hij praatte in een mengeling van Fries en Nederlands, op een snelheid die deed vermoeden dat de duivel hem op de hielen zat. Daarnaast stond hij dermate wankel op het podium dat Harrie dacht dat hij al een ferme slok Beerenburger achter de kiezen had.

Zoals elke Fries op een dag met vorst, begon hij over de Elfstedentocht, waarover hij even later nog opmerkte dat die er dit jaar zéker zou komen. Daarna volgde een mooi verhaal over het winnen van warmte uit afval. Het bedrijf van de man had nu het plan bedacht om die warmte aan de inwoners van Friesland te gaan leveren. Om de warmte op de juiste plekken te krijgen zou er wel een aparte warmteleiding in de Friese bodem moeten worden gelegd, maar mede door de coöperatieve houding van de overheid kon de eerste spade binnenkort de grond in.

Harrie wist toen genoeg. Zonder warmteleiding in de bodem bevriest het water in Friesland al niet genoeg en mét warmteleiding zal dat niet eenvoudiger worden. De kans dat er ooit nog een Elfstedentocht komt schat Harrie sinds vanmiddag in op 0%. De vrijkomende tijd kunnen de Friezen wellicht benutten om de omzet van Beerenburger op te krikken.

RIP

Harrie is in het algemeen niet dol op zangeressen, dat weten zijn trouwe fans. Reden: de meeste zangeressen willen graag laten horen dat ze veel dynamiek en vibrato in hun stem hebben. En daar wordt Harrie nogal onrustig van.

Maar er zijn uitzonderingen en Harrie had zich vorige week voorgenomen om over twee ervan een stukje te schrijven: Kate en Anna McGarrigle. Had ie dat toen maar meteen gedaan, want eergisteren is Kate McGarrigle overleden.

Kate en Anna McGarrigle komen uit Canada en wel uit Quebec. Daar praten ze Frans en dat doen ze dan ook op sommige van hun platen. Met een Franstalige plaat hadden ze zelfs een wereldhit: Complainte pour Ste. Catherine. Maar eerlijk is eerlijk: hun Frans had nogal een uhhh..... Engels accent.

Harrie weet eigenlijk niet waarom hij de zusters McGarrigle tot de artiesten rekent die hij graag hoort. Ze zingen niet echt mooi, hun muziek vindt ie eigenlijk óók niet echt bijzonder en toch heeft hij bijna al hun elpee's. Waarschijnlijk komt het door de eenvoud van hun muziek. Ze stammen uit de hoek van de volksmuziek en vanuit die hoek komt meestal muziek die recht uit het hart komt. Van dat soort muziek houdt Harrie.

Kate McGarrigle was zelf al behoorlijk muzikaal en zorgde ervoor dat die muzikaliteit werd doorgegeven. Ze trouwde met Loudon Wainwright III, ook gerenommeerd in folkkringen en kreeg samen met hem twee kinderen, Rufus en Martha Wainwright. Met name Rufus Wainwright wordt steeds populairder, wat niet alleen komt door zijn muzikale kwaliteiten. Hij is namelijk ook een soort boegbeeld geworden voor homofielen.

Sinds 2006 leed Kate aan kanker. Op 19 januari 2010 stierf ze daar dus aan, op 63-jarige leeftijd. Gelukkig hebben we de beelden nog. Onder meer van een van Harries favoriete McGarrigle-nummers, Talk to me of Mendocino.

Concert

"Hoe was het concert?", vroeg Harrie aan Bep Plek. Ze was naar een optreden van Guus Meeuwis geweest.
"Ge-wel-dig!", was het antwoord. "Hij klonk pre-cíes als op de cd's!"

Harries gespreksstof was in één klap op, weg, als sneeuw voor de zon. Want van wat Bep -en velen met haar- zo leuk vinden aan een concert, wordt Harrie nou juist altijd erg verdrietig: dat artiesten zoveel mogelijk hun best doen om op het podium precies zo te klinken als op cd. Daar hoeft Harrie dan dus liever niet bij te zijn. Kan ie beter de cd zélf opzetten. Hoeft ie niet te rijden, niet tussen duizenden zwetende en met bier gooiende mensen te staan en geen mensen op te vangen die vanaf het podium op hem springen.

Om over kotsende mensen nog maar te zwijgen trouwens. Dinie ging onlangs naar een concert van Anouk. Naast haar zaten een oudere man en een jong meisje. Beiden sloegen in korte tijd grote hoeveelheden bier naar binnen. Het meisje bleek daar niet goed tegen bestand en leegde haar maaginhoud midden in het concert over de hoofden van de mensen die voor haar zaten.

Die mensenmassa is dus Harries tweede reden om maar thuis naar muziek te luisteren. Niet dat hij bang is dat iemand hém in de nek kotst, maar hij heeft niet de natuurlijke behoefte om tussen duizenden wildvreemden te gaan staan, die bij concerten vaak allerlei wilde bewegingen maken en dan natuurlijk net bij hém de bril van zijn hoofd slaan.

"Ja, maar thuis is het toch ánders", zeggen notoire concertgangers altijd. "De sfeer is gewoon geweldig", roepen ze dan, of "leuk met z'n allen bij elkaar genieten!" Nou, als Harrie er behoefte aan heeft om samen met veel mensen lekker te gaan genieten, dan gaat ie wel op zaterdagmiddag bij IKEA eten of op Tweede Paasdag naar de meubelshow.

Gelukkig kan het ook anders. Harrie heeft de afgelopen dagen weer eens een paar bootlegs beluisterd van zijn all-time-hero, Tom Waits. Tevreden kon hij vaststellen dat er nog échte muzikanten bestaan, die hun best doen om hun fans bij elk optreden te verblijden met verrassende versies van hun repertoire. Time waits for no one, Tom Waits for everyone!

Lentekriebels

Kikkerlandje, hebbedingetjes, snoepertjes: het zijn maar een paar voorbeelden van woorden waar Harrie hetzelfde gevoel bij krijgt als van nagels over een schoolbord, maar die door sommige mensen zonder enige vorm van schaamte worden gebruikt. Lentekriebels is er nóg zo een.

Toch had Harrie ze vanmiddag, een beetje. Gisteravond ging ie naar bed terwijl het sneeuwde, vanmorgen banjerde hij door de prut die de smeltende sneeuw veroorzaakte en vanmiddag leek de lente zomaar ineens in aantocht. Nou had Harrie zich na de moeizame ochtendwandeling door de sneeuwprut al voorgenomen om de dag te gaan besteden aan het verkleinen van zijn filmachterstand, dus die plotseling doorbrekende zon kwam hem eigenlijk slecht uit. Hij kón er gewoonweg geen weerstand aan bieden.

Daar moet Harrie wel even bij zeggen dat hij buiten nog een belangrijk klusje te doen had. Eén van de luidsprekers die hij een tijd geleden in zijn auto had gemonteerd begon namelijk steeds erger te kraken. Soms kwam er een tijdje gewoon geluid uit, maar na elke oneffenheid of scherpe bocht kwam het gekraak terug. Dat betekende dus dat er óf onder het dashboard óf bij de luidspreker zelf een contact niet goed was.

Harrie werd helemaal gestoord van die storende luidspreker en heeft dus vanmiddag onder een stralende zon het portier van één van de deuren vakkundig gedemonteerd, de luidspreker losgemaakt, vastgesteld dat de kabel die eraan zat niet zo jofel was, een nieuwe kabel gemonteerd en daarna alles weer teruggeplaatst.

Het lijkt erop dat de klachten zijn verholpen en wat nog mooier is: hij hield niet één schroefje over!

Vreemd

Harrie was aan het wandelen en moest enorm plassen. Toevallig was ie net in de buurt van de praktijk van zijn huisarts. Hij deed de deur van de praktijk open en liep via de wachtkamer naar de wc.

Hij had het warm en trok al zijn kleren uit. Terwijl hij aan het plassen was, zag ie links van zich een groot raam. Achter dat raam was de huisarts bezig met een mevrouw en haar kindje. Hij zag de mensen achter het raam niet scherp, maar hoorde ze wel.

Hij hoorde de huisarts zeggen dat de pleister had geholpen, omdat die alle oneffenheden uit de huid van het kind had verwijderd. "Kijk, als ik de pleister tegen het licht houd, kunt u het goed zien", zei hij tegen de mevrouw. Hij hield de pleister boven zich, in de richting van het raam waarachter Harrie stond te plassen.

"Kijk", zei de huisarts, "als ik de pleister in de richting van het been van die meneer achter het raam houd, kunt u het goed zien. Dat zwarte puntje komt uit de arm van uw zoontje." Harrie besefte nu pas dat de huisarts en zijn patiënten hem in al zijn blootheid konden zien. Hij keek naar de pot en zag dat hij er voor een deel in plaste, maar voor een deel ook erover en ernaast. Dat kwam natuurlijk doordat hij teveel naar het raam keek.

Op dat moment werd Harrie wakker.