Waits

Veel helden heeft Harrie niet, maar de helden die hij wél heeft zijn allemaal musici. En allemaal mannen.

Dat bedacht Harrie zich vanavond. Hij heeft het rijk alleen, want Ricardo slaapt en Dinie en Willie zijn naar een Halloweenfeestje van de boogschietclub. Harrie had daardoor de kans om de film Transsiberian op de beamer te kijken. Wel spannend en vanaf 18 december in de bioscoop.

Nu de beamer toch aan stond, besloot Harrie nog even een dvd van Tom Waits te kijken. Hij heeft er 4 gedownload de afgelopen weken. De beeldkwaliteit is van alle matig, maar goed genoeg om te zien dat Waits het predikaat Held met gemak verdient.

Harrie zag Tom Waits één keer in het echt, in Rotterdam. Een paar dagen voor het concert hoorde Harrie dat ze op de zwarte markt 100 gulden boden voor een kaartje. Daar koop je nu een bak popcorn voor. Harrie besloot zijn kaartje te houden en was daar achteraf blij om. Waits zat vooral achter de piano en daar stond een schemerlampje met een scheef kapje op. Veel meer herinnert Harrie zich er niet van.

De vier dvd's brengen geen enkele herinnering aan het Rotterdamse concert terug. De eerste is van een jonge Tom Waits en op een Scandinavische zender. De teksten worden in het Deens (of is het Noors?) in beeld geprojecteerd.

Waits zingt zijn oude bluesnummers tijdens dit concert en rookt ondertussen alsof zijn leven ervan afhangt. Hij drinkt daarnaast stevig door. En de drank die hij drinkt lijkt wel op water, maar is dat vast niet.

Een andere dvd is zo te zien ooit officieel uitgebracht. Het is het Big time-concert, maar verpakt in een verhaal waar Harrie weinig van begrijpt. Deze opnamen moeten zijn gemaakt rond 1990, vlak nadat Harrie Waits in Rotterdam zag. Weinig blues meer en al minder toegankelijke muziek.

Op de twee andere dvd's staan ook voornamelijk nummers uit de minder toegankelijke periode. Harrie vond daar eigenlijk niet zo veel meer aan, tot ie deze dvd's zag. Waist wekt werkelijk elk nummer opnieuw tot leven. En Harrie realiseerde zich dat Waits dáárom zijn held is. Gewone musici proberen hun muziek tijdens optredens zo exact mogelijk na te spelen. Waits niet. Hij blijft steeds nieuwe manieren vinden om bestaande nummers te spelen. En dat maakt hem interessant. En misschien wel tot Harrie's Held nr. 1.

Overigens zit Waits tijdens de nieuwere optredens nauwelijks meer achter de piano. Hij staat vooral, achter de microfoon, met een raar opahoedje op. De microfoon heeft hij steeds te laag tot véél te laag staan, zodat ie af en toe bijna in een hoek van 90 graden moet staan om zijn geluid in de microfoon te krijgen. Pas als ie in zijn megafoon gaat blazen komt de microfoon op 'normale' hoogte.

Waits is een fenomeen. Harrie vond dat heel vroeger al, was het even een beetje kwijt, maar weet het sinds kort weer zeker.